چهار چيز نشانه افول دولتها است؛ از جمله زير پا نهادن اصول (و ارزشها).
همچنين فاش كردن اينگونه رازها در زمره بزرگترين خيانتها به جامعه و نظام اسلامى است.
پيامدهاى افشاى راز اين قانون كلّى از زبان پيامبر اكرم6است كه فرمود: «الَمجالِسُ بِالْامانَةِ» مراد از يادآورى اين نكته مهم اخلاقى اين است كه در حلقههاى دوستى، خانوادگى، ادارى و سازمانى، مذاكراتى انجام مىشود كه از ديدگاه اسلامى و براساس تعهدات اخلاقى پرونده اين گفت و گوها بايد در همان محفل و مجمع، بسته شود، چرا كه اين گفت و گوها، مناسب با فضاى آن محفل است و انتقال آن، ضايعاتى را به دنبال دارد كه گاه قابل جبران نخواهد بود. اينك به برخى از اين پيامدها اشاره مىكنيم:
الف- پيامدهاى افشاى گفتگوهاى دوستانه و خانوادگى:
1- رنجيدن دوستان و آسيب ديدن محيط دوستى.
2- ايجاد دشمنى و بدبينى.
3- از بين رفتن اطمينان و اعتماد بين افراد.
4- قطع روابط دوستانه و پيوندهاى فاميلى.
ب- پيامدهاى افشاى مذاكرات ادارى و سازمانى:
1- اختلال در تنفيذ و اجراى تصميمها.
2- ايجاد بدبينى، س آيين رازدارى در اسلام 50 - ثمرات حفظ اسرار ص : 46 لب انگيزه و شوق كارى.
3- بهوجود آمدن زمينه براى سلطه ناصالحان.
4- مانعگذارى در مسير اصلاح سيستم.
5- انتقال اطلاعات حكومتى و ملّى به دشمنان از طريق سازمانهاى جاسوسى.
ج- پيامدهاى افشاى رازهاى ملّى و حكومتى: فعاليّت و تلاش گسترده سازمانهاى جاسوسى، حضور جاسوسهاى چند جانبه در صحنه فروش و مبادله اخبار سياسى، حكومتى و تعبيه سيستمهاى استراق سمع و تخليه اطّلاعات، موجب شده كه سرّىترين تصميمهاى سران كشورها، مصوبههاى كميسيونها و كميتهها، بهسرعت در اختيار دشمن قرار گيرد. در اين ميان، پلهاى اصلى كه معمولًا بهطور رايگان در فعّال كردن سيستمهاى جاسوسى سهم ويژه دارند، افراد ناآگاه و عناصر اجرايى نظام ادارى كشور هستند كه از وقار خاصّ تشكيلاتى برخوردار نيستند و همه مسائل ادارى را به همه كس بويژه به خانواده خود منتقل مىنمايند. بهطورى كه امروزه اين رويه به صورت يك فرهنگ غلط در قالب يك رفتارِ صميمى و دوستانه درآمده است، كه اگر فردى غير از اين عمل كند، مورد اعتراض همسر، همكار و همه افرادى كه به نوعى با آنان در ارتباط است، قرار مىگيرد. در حالى كه عرصه رازهاى ملّى و حكومتى از حيث اهميّت و خطر و
پيامدهاى آن قابل مقايسه با موارد شخصى و فردى نيست و پاى ذلّت و اسارت يك ملّت و هويّت يك مكتب در ميان است.
امام صادق7به يكى از كارگزاران خود مىفرمايد:
«احْفِظْ لِسانِكَ وَ لا تَحْمِلَ النَّاسَ عَلى رقابنا»[1]
زبانت را حفظ كن و موجب سلطه ديگران بر ما مشو! امام محمد باقر7مىفرمايد:
روز قيامت، فردى را به سبب مشاركت در خون افراد ديگر مؤاخذه مىكنند. او مىگويد: خدايا! تو مىدانى كه من خون كسى را نريختهام. خداوند متعال مىفرمايد: بلى، چنين كارى بهطور مستقيم از تو ديده نشده، امّا تو از فلانى، مطلبى را شنيدى و براى ديگران نقل كردى و اين مطلب به گوش ظالم جبّارى رسيد و آن فرد به همين دليل كشته شد و تو در خون او شريك شدى.[2]
آرى! دقّت در پيامدهاى افشاى راز، ديدگاه جديدى در نحوه حفظ و نگهدارى اسرار، فرا روى انسان مىگشايد. هشام بن سالم
[1]اصول کافی، ج2، ص113.
[2]همان (مترجم) ج4، ص77؛ عن محمد بن مسلم قال: سمعت ابا جعفر(ع) یقول: یحشر العبد یوم القیامه و ما ندی دما فیدفع الیه شبه المحجمه او فوق ذلک فیقال له: هذا سهمک من دم فلان، فیقول:
یا رب! انک لتعلم انک قبضتنی و ما سفکت دما، فیقول: بلی سمعت من فلان روایه کذا و کذا، فرویتها علیه فنقلت حتی صارتالی فلان الجبار فقتله علیها و هذا سهمک من دمه.
مىگويد: در شرايط ابهام و تشويش پس از شهادت امام صادق7، خدمت امام كاظم7شرفياب شدم. مسائلى از آن حضرت پرسيدم كه ضمن ارائه پاسخ، به من امر كرد تا از افشاى آن خوددارى كنم. من عرض كردم: پدرم فداى شما باد! شيعيانِ پدرتان گمراهند (و نياز دارند اين معارف را به آنان منتقل كنم!) آن حضرت فرمود:
اگر آنان را (به اضافه ديندارى) فهميده و زيرك يافتى، مانعى ندارد و به آنان بگو، ولى تعهّد بگير كه به كسى نگويند، زيرا اگر چنين نكنند، به قتل ما اقدام كردهاند.[1]
در يك سند تاريخى چنين مىخوانيم:
على بن اسماعيل بن جعفر الصادق7، فرزند برادر امام كاظم7، به مركز حكومت عباسى (بغداد) فراخوانده شد. امام كاظم7كه مىدانستند حكومت، او را براى كسب اطّلاعات در مورد آن حضرت دعوت مىكند، وى را از اين سفر فتنهخيز منع كردند و به او وعده دادند كه هر چه از نيازهاى دنيوى داشته باشد، برطرف مىكنند، ولى او به انجام اين سفر اصرار ورزيد. آن حضرت پس از رفتن او به ياران خود فرمود: او مىرود و در [ريختن] خونِ من شريك مىشود.[2]
[1]بحارالانوار، ج47، ص345.
[2]سفینه البحار،ج2، ص324.
- ثمرات حفظ اسرار رعايت كامل حفاظت اسرار و اطلاعات در همه زمينهها، جنبه حياتى دارد و ثمره آن، يعنى «تداوم حيات و حلاوت پيروزى» هميشه، بهخصوص در عملياتهاى نظامى- چه آفندى و چه پدافندى- و نيز برنامهريزىهاى كلان سياسى و اقتصادى و حتى فرهنگى با درخشش خاصى جلوهگر است.
گرچه عوامل پيروزى منحصر به يك يا چند عامل نيست و براى پيروزى در هر كار مهمّى از جمله يك نبرد، عوامل و علل فراوانى دخالت دارد، اما از اين رهگذر، سهم «حفاظت و نگهدارى از اطلاعات» از همه عوامل بيشتر و چشمگيرتر است و رهآوردى شيرينتر و دلپذيرترى خواهد داشت كه به چند نمونه اشاره مىكنيم:
1- غافلگيرى دشمن:
اصل غافلگيرى، يعنى «وارد ساختن ضربه به دشمن در زمان، مكان و حالتى كه آمادگى پذيرش و واكنش لازم عليه آن را نداشته باشد.»[1]
طبق نظر اكثر كارشناسان نظامى، غافلگير ساختن دشمن مهمترين اصل جنگى است كه اگر بهدست آيد، اصلىترين عامل
[1]فرهنگ واژه های نظامی، محمد کاظمی، ص249.
پيروزى محقق شدهاست؛ زيرا غافلگيرشدن، موجب بههم خوردن تعادل روحى و اختلالات روانى مىشود كه در نتيجه سرگردانى، بهتزدگى، تصميمات عجولانه و شتابزدگى را در پى دارد.
قرآن كريم حالت دوزخيان را كه بهطور ناگهانى و غافلگيرانه با عذاب الهى روبهرو مىشوند، چنين توصيف مىكند:
«بَلْ تَأْتيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلا يَسْتَطيعُونَ رَدَّها وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ»[1]
(آرى اين مجازات الهى) بهطور ناگهانى به سراغشان مىآيد و مبهوتشان مىكند، چنان كه توانايى دفع آن را ندارند و به آنها مهلت داده نمىشود.
ايجاد ناهماهنگى و آشفتگى سازمان در تشكيلات دشمن و بازداشتن وى از واكنش مناسب، از ثمرات ديگر غافلگيرى محسوب مىشود.
غافلگيرى با اين اهميّت، وقتى ممكن خواهد شد كه «اسرار و اطلاعات» خودى در دژى استوار و پوششى محكم قرار گيرد تا دشمن بهطور كامل از دستيابى به آن محروم گردد و در غفلت محض بهسر برد و از زمان، مكان، طرح و برنامه، امكانات و ...
بىخبر باشد.
نبرد «بنىقريظه» يك نمونه غافلگيرى در زمان است كه بر اثر
[1]انبیاء(21)ف آیه 40.
حفاظت كامل اسرار و اطلاعات به ثمر نشست. يهوديان بنى قريظه پس از خيانت در جنگ خندق (همسو شدن با دشمن و نقض پيمان با رسول خدا6) تصور نمىكردند كه نيروهاى اسلام با توجه به شرايط سخت آب و هوا و فرط خستگى، بتوانند به فاصله كمى، پس از پايان جنگ «احزاب» آنها را مورد تهاجم قرار دهند.[1]
از اين رو در غفلت محض به سر مىبردند و براحتى به محاصره نيروهاى اسلام درآمدند.
جنگ «خيبر» نيز از مواردى بود كه رسول خدا6با حفاظت كامل عمليات، توانست يهوديان خيبر را كه هر روز به تمرين مىپرداختند تا غافلگير نشوند، غافلگير سازد. حضرتش موقع حركت بهسوى خيبر براى آنكه احتمال حمله به منطقه خيبر را كاملًا از ذهن يهوديان بيرون سازد، ابتدا به سوى منطقه «رجيع» كه در مسير محل استقرار قبيله «بنى غطفان» واقع بود، حركت كرد، و حتى دستهاى از نيروها را به آن منطقه اعزام كرد. اما در فرصتى مناسب، عمده قواى خويش را بهسرعت بهسوى خيبر حركتداد و شبانه قلعههاى آنهارا به محاصره درآورد. حالت غافلگيرى آنها، روز بعد كه مثل روزهاى گذشته درحالى كه بيل و ماله و تيشه همراه داشتند و به قصد انجام كارهاى روزانه از قلعهها خارج شدند، روشن شد. آنان با ديدن لشكريان اسلام، فرياد كشيدند: «محمد والخميس»؛ (محمد و لشكريانش!) و سپس وحشتزده گريختند و
[1]ر.ک: الرسول العربی و فن الحرب، مصطفی طلاس، ص344.
وارد حصارهاى خود شدند. پيامبر6تكبير گفت و مىفرمود:
«اللّه اكبر! خُرِبَتْ خَيْبَر! انَّا اذا نَزَلْنا بِساحَةِ قَوْمٍ فَساءَ صَباحَ الْمُنْذَرين» خيبر خراب شد. چون ما بر سر قومى فرود آييم، صبحگاه ايشان تيره و تار خواهد بود.[1]
فتح مكه، نمونه روشن ديگر تأثير حفاظت اطلاعات در غافلگير كردن دشمن است. در سال هشتم هجرى، پيامبر6تصميم گرفت مكه (پايگاه توحيد را كه به پايگاه شرك تبديل شده بود) از دست مشركان آزاد سازد و اين شهر مقدس را به آغوش اسلام برگرداند. از اين رو، رسول خدا6براى غافلگير ساختن دشمن، بهترين شيوههاى طرح يك نقشه جنگى موفق و پيروز را پياده كرد و با اينكه دشمن احساس خطر كرده و هواى حمله به مسلمانان را در سر داشت، غافلگيرانه تسليم لشكر اسلام شد.
واقدى مورخ قرن سوم هجرى (متوفاى 207 ه.) كه غزوهها و سراياى رسول گرامى6را ثبت و ضبط كرده است، مىنويسد:
پيامبر6به عايشه فرمود: كارها را براى حركت رو به راه كن و اين موضوع را پوشيده بدار.
آنگاه به درگاه خداوند چنين دعا كرد:
آيين رازدارى در اسلام 56 خطرپذيرى در حفظ اسرار:
ص : 56
[1]مغازی، واقدی، ج2، ص642؛ مغازی، مترجم، ج2، ص489؛ والرسول العربی و فن الحرب، ص 271 و344.