کتاب ابن تیمیه امام سلفی ها

هيثمى سند اين حديث را صحيح دانسته و اين حديث از ثابت بن ضحاك نيز روايت شده است.

البته در اين موضوع اخبار و آيات فراوان ديگر وارد شده كه سليمان بن عبدالوهاب در كتاب «فصل الخطاب فى الرد على محمد بن عبدالوهاب» مفصل آن اخبار را ذكر كرده وبه اين موضوع نيز پرداخته است.

تمام اين صفات كه در اين روايات صحيح و مسلم و آيه شريفه قرآن ذكر شده است متأسفانه در وهابى‌ها چنان كه ملاحظه كرديم موجود است. و متأسفانه وهابى‌ها مانند برادران خوارج خود، امروزه نيز به راحتى مسلمين را مى‌كشند و به آن افتخار نيز مى‌كنند. اگر مسلمانان ديگر نيز مانند وهابى‌ها عقل خود را در اختيار هوا و هوس و شيطان قرار داده عكس العمل متقابل از خود نشان مى‌دادند و به كشتن وهابى‌ها دست مى‌زدند، ديگر خدا مى‌داند كه امروز چه مى‌شد، ولى مسلمين با هشيارى و دورانديشى حيله و نقشه‌هاى آمريكا و اسرائيل را بر خودشان برگردانده از دست زدن به چنين عمل زشت كه حتماً مورد غضب خداوند متعال است با صبورى خود را دور نگاه مى‌دارند، ولى متأسفانه تا به امروز وهابى‌ها از اين روش حكيمانه‌اى مسلمين درس عبرت نگرفته‌اند و براى محقق شدن نقشه‌هاى دشمنان اسلام آگاهانه يا ناآگاهانه قدم مى‌بردارند.

نتيجه‌

در آخر بايد در مورد دروغگويى‌هاى ابن تيميه به چند مطلب توجه نماييم:

پيامبر صلى الله عليه وآله مى‌فرمايند: سه چيز است كه در هر كه باشد او منافق خالص است. يكى از آن‌ها اين است كه «چون سخن گويد، دروغ گويد.»[1]

[1]. مسند احمد، ج 2، ص 200؛ صحيح بخارى، ج 1، ص 14.

باز حضرت صلى الله عليه وآله فرموده‌اند: نشانه‌اى منافق سه چيز است چون سخن گويد، دروغ گويد ....[1]

ابن مسعود مى‌گويد: «سه چيز است و آن در هر كه باشد منافق است: چون سخن گفت، دروغ گويد ....[2]

خلاصه اينكه اين احاديث و معناى آن را همه شنيده‌اند و از مسلمات است.

شما خواننده عزيز ملاحظه كرديد كه ابن تيميه چگونه فراوان سخنان بى اساس و دروغ‌هاى بزرگ به زبان جارى مى‌كند و اين مقدار كه ما ذكر كرديم تنها بخش خيلى كمى از دروغ‌هاى او است و در هر موضوع نيز او چنين دروغ‌ها را از خود به جا گذاشته است. پس اين احاديث صحيح و مسلم جايگاه ابن تيميه را مشخص كرده است.

همچنان كه در اين كتاب اشاره شد پيامبر فرمودند: «على را غير از مؤمن كسى دوست نمى‌دارد و غير از منافق او را دشمن نمى‌دارد.

اين حديث چنان كه اشاره شد از احاديث متواتر است. و ابن تيميه مى‌گويد: على به خاطر رياست جنگيد. هر جايى كه رفت آن‌جا را خوار كرد. و حتى آيه‌اى را كه در باره فسادكارى فرعون نازل شده به آن حضرت تطبيق كرده است وسخنان ديگر او كه با آن‌ها آشنا شديد. اين همه به روشنى دشمنى او با امام را ثابت مى‌كند. واين دو حديث پيامبر صلى الله عليه وآله وصفاتى را كه در مورد منافقين فرموده‌اند هر دو در ابن تيميه جمع گشته و شخصيت او را براى حق جويان و منصفان روشن‌

[1]. مسند احمد، ج 2، ص 357؛ صحيح بخارى، ج 1، ص 143 و 162 و 189 و ج 7، ص 95؛ صحيح مسلم، ج 1، ص 560.

[2]. سنن الكبرى نسائى، ج 8، ص 117.

كرده است. بايد دقت داشته باشيم كه ابن عبدالوهاب نيز در دروغگويى شايد كمتر از ابن تيميه نباشد، ولى او چيزهايى به مسلمين نسبت داده و به كارهايى در حق مسلمين دست زده كه خيلى بزرگ‌تر از دروغگويى‌هاى ابن تبيمه است كه خود ملاحظه كرديد.

پيامبر صلى الله عليه وآله در حديث متواتر ثقلين فرموده‌اند: «من براى شما دو خليفه و دو چيز با ارزش مى‌گذارم كه اگر از آن دو پيروى كنيد هرگز گمراه نمى‌شويد. آن دو قرآن و اهل بيتم هستند ....»[1]

اين حديث بيان مى‌كند كه تنها راه نجات و در امان ماندن از گمراهى، پيروى از كتاب خدا و اهل بيت عليهم السلام است، ولى متأسفانه وهابى‌ها چنان كه ملاحظه شد، نه اينكه از اين راه معرفى كرده پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله پيروى نمى‌كنند، بلكه از ابن تيميه كه دشمن اين خاندان وبه خصوص دشمن اميرالمؤمنين عليه السلام است پيروى مى‌كنند. پس نزد وهابى‌ها نيز به مانند رهبرشان ابن تيميه اين نوع احاديث رسول خدا صلى الله عليه وآله كه با عقيده و هوى و هوس آن‌ها مخالف است، هيچ ارزشى نخواهد داشت وسخنان ابن تيميه و ابن عبدالوهاب خيلى با ارزش‌تر از اين‌گونه احاديث پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله خواهد بود.

البته آنچه ما در اين كتاب ذكر كرديم قطره‌اى است از حقايق، هم در باره شخصيت اميرالمؤمنين و اهل بيت عليهم السلام و هم سخنان ناروا و تكذيب‌هاى ابن تيميه و هم نظرات و سخنان اهل سنت در مورد ابن تيميه و ابن عبدالوهاب و وهابى‌ها وعقيده آن‌ها. پس اين يك معرفى خيلى مختصر ابن تيميه و وهابى‌هاست به اميد اينكه راه گشايى باشد براى حق‌جويان در تحقيق و شناخت بيشترى جايگاه حقيقى و شخصيت واقعى پيروان اين مكتب و رهبرانشان.

به همين مقدار اين نوشته را به پايان مى‌رسانيم و خداوند متعال را براى توفيقاتى كه به ما داده شاكريم و توفيقات روزافزون و عملى خالصانه و عاقبت بخيرى را براى همگان از خداوند مهربان خواستاريم.

[1]. صحيح مسلم، ج 4، ص 662، ح 2408 با 4 سند. سنن الكبرى نسائى، ج 5، ص 45، ح 8148 و 8175؛ سنن ترمذى، ج 5، ص 662، ح 3786 و 3788؛ مسند احمد، ج 5، ص 189، ح 211618 و 21697 با هشت سند. صحيح ابن خزيمه، ج 4، ص 62، ح 2357؛ مصنف ابن ابى‌شيبه، ج 6، ص 309، ح 679 وديگران.

فهرست مصادر

1- ابوبكر صديق‌، (نرم افزار المكتبة الشاملة).

2- الاتقان في علوم القرآن،جلال‌الدين ابوبكر بن عبد الرحمن سيوطى، (وفات 911 ه. ق.) نرم افزار شامله.

3-الاجوبة المرضية عن اسألة مكية،(از نسخه خطى). ابوزرعه، احمد بن عبدالكريم عراقى، (وفات 820 ه. ق.)

4-الآحاد و المثاني‌، احمد بن عمرو ابوبكر شيبانى، (وفات 287. ق،) دار الراية، رياض، 1991. 1411 م.

5- الاحاديث المختارة،محمد بن عبدالواحد مقدسى، (وفات 643،) دار النشر مكتبة النهضة الحديثة مدينة مكة المكرمة، 1410، چاپ اول.

6-الاحكام في اصول الاحكام،على بن احمد بن حزم، (متوفاى 456 ه،) مطبعة العاصمة، قاهره.

7- اخبار اصفهان،احمد بن عبد الله بن أحمد ابو نعيم، (وفات 430 ه،) بريل، 1934 م. (نرم افزار شامله).

8- اخبار الطوال،ابو حنيفه دينورى، (متوفاى 282 ه،) دار احياء الكتب العربية، 1960 م.

9- اخبار قضات،محمد بن خلف ابن وكيع، (وفات 306 هز)

10- اخبار الموفقيات،زبير بن بكار، (وفات 256 ه.)

11- ارغام المبتدع الغبي بجواز توسل بالنبي،عبدالله بن محمد بن صديق الغمارى، معاصر، با تحقيق سقاف، دار الامام نووى، 1412.

12-

ارواء الغليل،ناصر الدين البانى، معاصر، المكتبة الاسلامى، 1405.

13- اسباب النزول آيات،على بن احمد واحدى، (وفات 468،) مؤسسة حلبى و شركاه، قاهره، 1388.

14- الاستيعاب في معرفة الاصحاب،يوسف بن عبدالله بن محمد بن عبدالبر، (وفات 463،) دار الجيل، بيروت، 1412.

15- اسد الغابة،على بن عبدالكريم، معروف به ابن اثير، (وفات 630،) انتشارات اسماعيليان تهران.

16- اقتضاء الصراط المستقيم مخالفة أصحاب الجحيم،احمد بن عبدالحليم ابن تيميه، (وفات 728،) طبعة السنة المحمدية القاهرة، الطبعة الثانية، 1369 ه.

17- الام،محمد بن ادريس شافعى، (متوفاى 204 ه)، دار الفكر، بيروت، 1400 ه.

18- امالى محاملى،حسين بن اسماعيل، (متوفاى 330 ه،) المكتبة الاسلامية، دار ابن القيم، اردن، الاولى 1412 ه ق.

19- مثال الحديث،ابو شيخ عبدالله بن محمد بن حيان اصبهانى، الدار السلفية، بومباى الهند، 1987 م.

20- الاموال،قاسم بن سلام هروى، (وفات 224 ه.) نرم افزار شتمله.

21- انساب الاشراف،احمد بن يحيى بلاذرى، (وفات 288 ه،) مؤسسه الاعلمى، بيروت، 1394.

22- الانساب،عبدالكريم بن محمد بن منصور سمعانى، (وفات 562 ه،) دار الجنان، بيروت، 1408 ه.

23-

الاصابة في تمييز الصحابة،احمد بن على بن حجر ابوالفضل عسقلانى شافعى، (وفات 852،) دار الجيل، بيروت، 1992. 1412 م.

24- الإغاثة بادلة الاستغاثة،حسن بن على سقاف، معاصر، مكتبه الامام نووى، عمان، 1410.

25- الامامة و السياسة،عبد الله بن مسلم بن قتيبه، (وفات 276،) انتشارات شريف رضى، قم، 1413.

26- ايضاح المكنون،اسماعيل پاشا بغدادى، (وفات 1339 ه،) دار احياء التراث العربى، بيروت.

27- بحر الرائق شرح كنز الدقائق،ابن نجيم مصرى حنفى، (وفات 970 ه،) دار الكتب العلمية، بيروت.

28- البداية و النهاية،اسماعيل بن كثير دمشقى، (وفات 744،) دار احياء التراث العربى، بيروت، 1408.

29- البدر الطالع بمحاسن من بعد القرن السابع،محمد بن علي الشوكانى، نرم افزار شامله.

30- البشارة و الاتحاف،حسن بن على سقاف شافعى، دارالامام نووى، عمان، 1413.

31- بيان تلبيس الجهمية في تأسيس بدعهم الكلامية،أحمد عبد الحليم بن تيميه الحرانى، مطبعة الحكومة، مكة المكرمة، الطبعة الأولى، 1392 ه.

32- تاريخ الاسلام،محمد بن احمد ذهبى، (وفات 748،) دار الكتب العربى بيروت، 1998. 1419 م.

33-

تاريخ الامم و الملوك،محمد بن جرير طبرى، (وفات 310،) دار الكتب العلميه، بيروت، 1407.

34- تاريخ بغداد،احمد بن على خطيب بغدادى، (وفات 463،) دار الكتب العلميه، بيروت.

35- تاريخ جرجان،حمزة بن يوسف ابو القاسم جرجانى، (وفات 345،) عالم الكتب، بيروت، 1981. 1401 م.

36- تاريخ الخلفاء،جلال‌الدين ابوبكر بن عبد الرحمن سيوطى، وفات 911 ه،) نرم افزار شامله.

37- تاريخ خليفهابن خياط،خليفه بن خياط العصفرى، (وفات 240 ه،) دار الفكر، بيروت، 1414 ه.

38- تاريخ خميس،حسين بن محمد بيار بكرى، (وفات 762 ه ق.)

39- تاريخ صغير،محمد بن اسماعيل بخارى، (وفات 256،) دار المعرفه، بيروت، 1406.

40- تاريخ الكبير،محمد بن اسماعيل بن ابراهيم ابو عبدالله بخارى جعفى، (وفات 256،) دار الفكر.

41- تاريخ مدينة دمشق،ابن عساكر، (وفات 571،) دار الفكر، بيروت، 1415.

42- تاريخ المدينة منورة،عمر بن شبه، (وفات 262،) دار الفكر، بيروت.

43- تاريخ يحيي بن معين،بروايت عثمان بن سعيد، (وفات 280،) دار المأمون للتراث دمشق.

44- تاريخ يعقوبى،احمد بن ابى‌يعقوب، (وفات 284 ه،) دار صادر، بيروت.

45-

تأويل مختلف الحديث‌، عبدالله بن مسلم بن قتيبه دينورى، (وفات 276،) دار الجيل، بيروت، 1972. 1393 م.

46- تدوين فى اخبار قزوين‌، ابوالقاسم عبدالكريم بن محمد رافعى، (وفات 623 ه.) شامله.

47- تذكرة الحفاظ،شمس الدين ذهبى، (وفات 748،) مكتبة الحرم المكى، رياض، سال 1415.

48- تذكرة الخواص الامة في ذكر مناقب الائمة،ابومظفر يوسف بن قزغلى، معروف به سبط بن جوزى، (وفات 654 ه.)

49- تذكرة الموضوعات‌، محمد طاهر بن الهندى الفتنى، وفات 986.

50- التعديل و التجريح،سليمان بن خلف بن سعد أبو الوليد الباجى، دار اللواء للنشر والتوزيع الرياض، الطبعة الأولى، 1406 ه.

51- تعظيم قدر الصلاة، محمد بن نصر مروزى، (وفات 294 ه،) مكتبة الدار، المدينة المنورة، الطبعة الأولى، 1406.

52- تفسير بحر المحيط، ابوحيان محمد بن يوسف بن حيان. شامله.

53- تفسير الكشف و البيان،ابواسحاق احمد بن محمد ثعلبى شافعى،، (وفات 427،) دار احياء التراث العربى، بيروت، 1422.

54- تفسير خازن‌، لباب التأويل في معاني التنزيل، أبوالحسن علي بن محمد. شامله.

55- تفسير روح المعانى في تفسير القرآن العظيم والسبع المثاني‌، شهاب الدين محمود ابن عبدالله الحسينى آلوسى، (وفات 1270 ه.)

56-