غَيْرُ مَمْنُونٍ[1]: ايشان اجرى بىپايان دارند. و از امام صادق (ع) روايت شد كه وقتى مؤمن بميرد دو فرشته موكل بالا روند پس بگويند: پروردگارا! فلانى را ميراندى خداى تعالى مىفرمايد: بر زمين فرود آييد و در پيش قبرش بر او درود فرستيد و مرا تهليل و تكبير كنيد و براى او آنچه از اعمال را كه به جا مىآوريد محسوب بداريد.
[مرد كر و لال در خدمت پيامبر مجوز ورود به بهشت مىگيرد]
و از جابر نقل شده كه گفت: مردى كر و لال خدمت حضرت رسول خدا6ايستاد و با دست به آن حضرت اشاره كرد. حضرت رسول خدا6فرمود: به او كاغذى بدهيد تا هر چه كه مىخواهد در آن بنويسيد پس نوشت: «اشهد ان لا اله الا اللَّه و اشهد ان محمدا رسول اللَّه» آن حضرت فرمود براى او كاغذى بنويسيد و در آن او را به بهشت بشارت دهيد زيرا مسلمانى نيست كه دچار از دست دادن چشمان يا زبان يا گوش يا پا يا دست مىگردد پس خداى را بر آن سپاس مىگويد و مزد آن را از خداى خواهد جز آنكه خداى تعالى او را از آتش نجات مىدهد و او را وارد بهشت مىسازد. سپس رسول خدا6- فرمود: اهل بلا در دنيا در آخرت درجاتى دارند كه با اعمال به آن نمىتوان رسيد حتى اينكه آرزو مىكنند كه اى كاش در دنيا با مقراضها قطعه قطعه مىشدند، زيرا ثواب نيكوى خدا را براى اهل بلاى مؤمن مىبينند، زيرا خداى تعالى عمل غير مسلمان را نمىپذيرد.
و از حالات دعا روزه است.
امام صادق7فرمود: خواب روزه دار عبادت و سكوتش تسبيح و عملش قبول و دعايش مستجاب است. و پيامبر6فرمود: دعاى روزه دار رد نمىشود. و امام باقر (ع) فرمود:
حاجى و معتمر و روزه دار نزديكان به خدايند اگر از خداى بخواهند اجابت مىكند و اگر از كسى شفاعت كنند خداى شفاعت آنها را قبول مىكند و اگر ساكت شوند خداى با ايشان ابتدا به سخن مىكند، و خداى تعالى در مقابل درهمى هزار هزار درهم به ايشان مىدهد. و از جمله كسانى كه دعايشان مستجاب است كسى كه براى چهل برادر مؤمن با آوردن اسمهاشان و اسم پدرانشان دعا كند و نيز كسى كه در دست او انگشتر فيروزه و عقيق باشد.
از امام صادق7روايت است كه پيامبر اكرم6فرمود: خداى تعالى فرمود: من از
[1]- 95/ التين، 6.
بندهاى كه دستش را بلند كند و در دستش انگشتر فيروزه است حيا مىكنم كه او را نوميد كنم و امام صادق7فرمود: دستى به سوى خدا دوستدارتر از دستى كه در آن انگشترى عقيق باشد پيش خدا بلند نشده است. و در لابلاى دعا بسيارى از اين روايات در ضمن اين عنوان كه چه كسانى دعاهايشان مستجاب است مىآيد.
فصل [ (2)، نقش انگشترى در اجابت دعا]
از امام رضا7روايت شد كه ابو عبد الله امام صادق7فرمود: اگر كسى انگشترى نقره با نگين عقيق در دست كند فقير نمىشود و حاجاتش به بهترين وجه برآورده مىشود. و مردى از غلامانش با غلامان حاكم راه مىرفت حضرت فرمود: انگشترى عقيق به او بدهيد. و او از مصاحبت با ايشان رنجى نديد. و فرمود: عقيق حرز سفر است. و از آن حضرت است: هر كس صبح كند و انگشترى عقيق از نقره در دست راستش باشد و قبل از آنكه كسى او را ببيند نگين آن را به طرف داخل دست برگرداند «و انا انزلناه» را تا آخر بخواند سپس بگويد «آمنت باللَّه وحده لا شريك له و كفرت بالجبت و الطّاغوت آمنت بسرّ آل محمّد و علانيّتهم و ولايتهم» (معناى آن به فارسى چنين است: به خدايى كه يگانه است و شريكى ندارد ايمان آوردم و به جبت و طاغوت كفر ورزيدم و به سرّ آل محمد و آشكارشان و ولايتشان ايمان آوردم). خداى تعالى در آن روز از شر بلاى آسمانى كه از آسمان نازل مىشود و به سوى آن برمىگردد و شرّ حوادث زمينى كه در زمين حركت مىكند و از آن خارج مىشود محفوظش مىكند و در حفظ خداى و رسولش قرار مىگيرد تا شب كند. و امير المؤمنين7فرمود: انگشتر عقيق در دست كنيد كه خداى تعالى بر شما مبارك مىكند و از بلا ايمن خواهيد بود.
و مردى به پيامبر6شكايت كرد كه: راهزنى در راه اموال مرا سرقت كرد. حضرت6فرمود چرا انگشترى عقيق در دست نكردى زيرا از هر نوع بدى حراست مىكند. و هر كس انگشترى عقيق در دست كند تا هنگامى كه در دست اوست پيوسته در خوبى نگاه مىكند و خداى تعالى پيوسته نگهدارش مىباشد و هر كس انگشترى از عقيق بسازد و در آن «محمد نبىّ الله و على ولى الله» را نقش كند خداى تعالى او را از مرگ بد نگه مىدارد و جز بر فطرت نميرد و هيچ دستى محبوبتر از دستى كه در آن عقيق است به طرف خدا بلند نشده است. هر كس در عقيق مشاركت كند بهره فراوان از آن مىبرد. وقتى خدا با حضرت موسى7در طور سينا سخن گفت و با او گفتگو نمود به زمين نگاهى كرد و عقيق را خلق كرد و خداى سبحان فرمود: به
خودم قسم خوردم كه دستى كه در او عقيق باشد و موالات على (ع) را داشته باشد، آن را عذاب نكنم و فرمود: دو ركعت نماز با انگشترى كه داراى نگين عقيق باشد مساوى با هزار ركعت بدون آن است و فرمود: انگشترى فيروزه كه نفس آن «الله الملك» باشد كه در دست كنند نظر به آن حسنه است و آن انگشترى در بهشت است كه جبرئيل به پيامبر ص- اهدا نمود، و آن حضرت به امير المؤمنين بخشيد، و فيروزه (كلمهاى است فارسى كه اصلش پيروزه است.) به عربى معنايش ظفر است و امير المؤمنين7فرمود: انگشترى جزع يمانى در دست كنيد (جزع يمانى نيز حرز يمانى است كه در آن سياهى و سپيدى است و شبيه چشم است) زيرا كيد شياطين عاصى را خنثى مىكند. فرمود: در دست كردن انگشترى زمرد آسانى مىآورد كه سختى در آن نيست. پوشيدن انگشترى ياقوت فقر را بر طرف مىكند. و فرمود خوب نگينى است بلور.
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
باب سوم در احوال نيايشگر
و آن دو قسم است
اول كسى كه دعايش مستجاب مىشود
و آنها عبارتند از: روزه دار، و حاجى، و معتمر، و جنگجو، و مريض، و پيشواى دادگر و مظلوم و دعاى مؤمن در حق برادر مؤمن در غيابش. عبد الله بن سنان از امام صادق7روايت كرد، فرمود: پنج دعاست كه از پروردگار تبارك و تعالى محجوب نمىشود: دعاى پيشواى عادل و دعاى مظلوم، خداى تعالى مىفرمايد: من، اگر چه بعد از مدتى، براى تو انتقام مىگيرم. و دعاى فرزند صالح براى پدر و مادرش و پدر صالح براى فرزندش و دعاى مؤمن در غياب مؤمن براى او، خداى تعالى مىفرمايد: و براى تو مثل آن باد و خداى سبحان به موسى فرمود: با زبانى كه معصيتم نكردى دعايم كن! عرضه داشت: كجا چنان زبانى را پيدا كنم فرمود: به زبان ديگران مرا دعا كن.
[دعا بايد به نسبت به همه شمول داشته باشد و بايد قبل از نزول بلا دعا كرد]
هارون بن خارجه از امام صادق7نقل كرد فرمود: دعاى به هنگام آسايش، نيازهاى به هنگام بلا را برآورده مىكند، محمد بن مسلم از امام صادق7روايت كرد كه فرمود:
جد من مىفرمود: بر دعا اقدام كنيد! زيرا وقتى بنده دعا كند وقتى كه بلا بر او نازل شود و آنگاه دعا كند گفته مىشود كه صدايش را مىشناسيم، و وقتى شخص خدا را قبلا نخوانده باشد به او مىگويند قبلا كجا بودى؟ و از امام صادق7آمده است: اگر كسى از بلايى بترسد كه بر او نازل شود و بر دعا اقدام كند خداى تعالى هرگز آن بلا را بر او نازل نمىكند.
پيامبر6وارد شده است كه فرمود: اى ابا ذر! آيا كلماتى را كه مفيد به حال تو باشند به تو ياد ندهم؟ عرضه داشت: بله اى رسول خدا! فرمود: خدا را حفظ (ياد) كن خداى تو را حفظ (ياد) مىكند خداى را حفظ (ياد) كن! در جلوى خود او را مىيابى! خودت را به هنگام آسايش با خداى آشنايى ده! خداى تعالى در زمان سختى تو را مىشناسد. وقتى خواستى از كسى سؤال كنى، از خداى سؤال كن! وقتى خواستى از كسى يارى بجويى از خدا يارى بجوى. قلم هر آنچه كه تا قيامت اتفاق افتد، نوشته است و اگر تمام خلايق بكوشند به تو سودى رسانند كه خداى آن را مقدر نكرده است، نمىتوانند.
سكونى از امام صادق7روايت كرد فرمود: رسول خدا فرمود: از نفرين مظلوم شما
را بر حذر مىدارم زيرا نفرين بر بالاى ابر برده مىشود تا آنكه خدا به آن نگاه مىكند مىفرمايد:
نفرين را بالا بياوريد تا اجابتش كنم. و از نفرين پدر شما را بر حذر مىدارم كه نفرين پدر از شمشير برندهتر است. از امام صادق7نقل شده است كه فرمود: سه دعاست كه از خدا در حجاب نيست (1) دعاى پدر در حق فرزندش كه نيكويى به پدر كند و نفرين پدر در باره پسر وقتى كه آزارش نمايد (2) نفرين مظلوم عليه ظالم و دعاى مظلوم براى ياورش كه او را از ظالم رهانيد (3) و دعاى مؤمنى براى برادر مؤمنش وقتى كه برادر مؤمنش را به خاطر ائمه يارى كرده باشد و نفرين مؤمن عليه برادر مؤمنش وقتى با قدرت بر كمك و يارى و نيازمندى برادرش به كمك او نشتافته باشد.
در روايت ديگر آمده است: بپرهيزيد از نفرين پدر، زيرا بر بالاى ابر برده مىشود و از نفرين او بپرهيزيد، زيرا از شمشير تيز براتر است.
[چگونه مادر براى فرزند دعا كند]
روايت شده است كه اگر فرزندى مريض شود مادرش به پشت بام برود و از سرش روسرى بردارد بطورى كه مويش از آسمان ديده شود آنگاه بگويد: «اللهم انت اعطيتنيه و أنت و هبته لى اللهم فاجعل هبتك اليوم لى جديدة انّك قادر مقتدر»: خدايا تو اين فرزند را به من عطا كردى و به من بخشيدى خداى بخشش خود را امروز تجديد نما! تو قادر مقتدر هستى.
سپس سجده كند. سر از سجده بر نمىدارد مگر آنكه فرزندش خوب شده است.
فصل:
از جمله كسانى كه دعايشان مستجاب است، كسى كه در نيازمندىهايش به غير خدا تكيه نكند خداى تعالى مىفرمايد:وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً[1]هر كس بر خدا تكيه كند خداى تعالى او را كافى است خداى تعالى امرش را به او مىرساند و براى هر چيز اندازهاى قرار داده است. حفص بن غياث از امام صادق7روايت كرده است: فرمود: اگر خواستيد هر دعايى مىكنيد مستجاب شود از همه مردم مأيوس شويد و اميدى جز از خدا نداشته باشيد وقتى خداى تعالى از دلت اين را دانست آنگاه هر چه بخواهيد به تو مىدهد.
[1]طلاق. 3.