در مكه و مدينه حضور دارد، بههيچوجه دغدغه غذا و مسكن و امثال آن را ندارد و درنتيجه مىتواند براى لحظهلحظه حضور خود در حرمين شريفين برنامهريزى نموده، بهره معنوى ببرد.
28- اخلاق حاجيان
رعايت اخلاق اسلامى در سفر حج يكى از ضروريات اين سفر عبادى و معنوى است. كسانى كه مىخواهند از اين سفر بهره معنوى برده، مورد عنايت حضرت حق قرار گيرند، بايد نكاتى را رعايت كنند:
امام باقر7فرمود:
«مَا يُعْبَأُ مَنْ يَسْلُكُ هَذَا الطَّرِيقَ إِذَا لَمْ يَكُنْ فِيهِ ثَلاثُ خِصَالٍ:
وَرَعٌ يَحْجُزُهُ عَنْ مَعَاصِي اللَّهِ وَ حِلْمٌ يَمْلِكُ بِهِ غَضَبَهُ وَ حُسْنُ الصُّحْبَةِ لِمَنْ صَحِبَهُ».[1]
«كسى كه به حج مىرود و اين راه را طى مىكند، اگر سه خصلت در وى نباشد مورد عنايت و توجه [خداوند] قرار نمىگيرد:
1- ورع و پارسايى كه او را از گناه بازدارد.
2- صبر و بردبارى كه بتواند خشم خود را
[1]- كافى، ج 4، ص 286
در اختيار گيرد.
3- خوشرفتارى با همراهان.»
در سفر حج، به دليل ازدحام بيش از حد جمعيت و نيز محدوديت بسيارى از امكانات، معمولًا مشكلاتى بروز مىكند كه اگر حاجى داراى ويژگىهاى فوق نباشد ممكن است از كنترل خارج شود و خداى ناكرده با ديگران درگيرى پيدا كرده، موجب آزار و اذيب ديگران گردد. براى پيشگيرى از بروز چنين وضعيتى، در مرحله اول نياز به ورع و پارسايى است تا حاجى بتواند از يكسو خود را كنترل كند و از سوى ديگر به ثمرات حج دست يابد.
رسول خدا6فرمود: «كسى كه حج يا عمره انجام دهد و در آن گناه و فسقى مرتكب نشود، برمىگردد همانند روزى كه از مادر متولد شده است».[1]
بنابراين ورع مىتواند مانع انجام گناه و موجب آمرزش شود.
نكته ديگر اينكه حاجى بايد تمرين كند تا هميشه در برابر مشكلات و سختىها صبور و بردبار بوده، آشفته و خشمگين نشود.
رسول خدا6در اين زمينه فرمود: «خشم ايمان را
[1]- سنن دارقطنى، ج 2، ص 284
تباه مىكند، چونان كه سركه عسل را خراب مىكند».[1]
روزى عربى بيابانى نزد رسول خدا6آمد و گفت:
من مردى بياباننشينم، سخنانى جامع به من بياموز [تا راهنماى عملم باشد].
حضرت فرمود: به تو فرمان مىدهم كه خشم نكنى!
عرب سهبار سؤال خود را تكرار كرد و حضرت همان پاسخ را داد، تا آنكه آن مرد به خود آمد و گفت:
پس از اين ديگر چيزى سؤال نمىكنم؛ رسول خدا6جز به خير مرا فرمان نداده است.[2]
زيبايى كلام رسول خدا6را سخن امام صادق:تفسير مىكند كه فرمود:
«الْغَضَبُ مِفْتَاحُ كُلِّ شَرٍّ».[3]
«خشم كليد هر بدى است.»
بنابراين هر حاجى بايد مراقب خود باشد تا بر كسى خشم نگيرد و اگر خشمگين شد، خشم خويش را فرو برد و اجازه ندهد كه خداى ناكرده به درگيرى و خشونت مبدّل گردد.
امام صادق7فرمود:
[1]- كافى، ج 2، ص 302
[2]- همان.
[3]- كافى، ج 2، ص 303
«هيچ بندهاى خشم خود را فرو نبرد مگر آنكه خداوند بر عزت او در دنيا و آخرت بيافزايد ...».[1]
و سومين توصيه، خوشرفتارى با همسفران است.
امام صادق7فرمود:
« [در سفر حج] خويشتن را آماده ساز تا با هركس همراه مىشوى، همنشينى خوب و خوشاخلاق باشى، زبانت را نگهدار و خشمت را فرونشان، از كارهاى بيهوده و بىفايده كمكن، عفو و بخششات را براى ديگران بگستران و سخىّ و گشادهدست باش».[2]
مردى نزد رسول خدا6آمد و گفت: اى رسول خدا به من سفارشى كن. حضرت توصيههايى به او نمود، از جمله فرمود: با برادر دينىات با روى گشاده برخورد كن.[3]
يكى از اصحاب امام صادق7نيز گويد:
«به آن حضرت گفتم: حدود حسن خلق چيست؟
امام فرمود:
اينكه بال خود را براى ديگران بگسترانى و نرمخو باشى، سخن شيرين بگويى و با برادر دينىات با
[1]- كافى، ج 2، ص 110
[2]- كافى، ج 4، ص 286
[3]- كافى، ج 2، ص 103
خوشرويى برخورد كنى.[1]
ابوربيع شامى گويد:
«خدمت امام صادق7رسيدم، در حالىكه خانه پر از جمعيت بود و جمعى از اهالى خراسان و شام و ديگر نقاط جهان آنجا حضور داشتند، بهشكلى كه من جايى را نيافتم تا بنشينم. پس ديدم امام صادق7در حالى كه تكيه داده بودند، روى دوزانو نشسته، فرمودند:
اى شيعيان آل محمد، از مانيست آنكس كه به هنگام خشم، خود را كنترل نكند و از ما نيست آن كس كه با همنشين خود، به خوشى سخن نگويد و با همنوعان خود خوشخلقى ننمايد و با رفيقان خود رفاقت نكند و براى همسايگان خود همسايه خوبى نباشد. اى شيعيان آل محمد، از خداوند بترسيد و تا مىتوانيد تقوا داشته باشيد؛ و لاحول و لا قوة إلّا باللَّه».[2]
29- مهرورزى به مردم
توجه به ارزشهاى اخلاقىِ اسلام در سفر حج، اين سفر را بسيار شيرين و جاذبهدار مىكند. براى آنكه از هرگونه كدورتى پيشگيرى شود، حاجيان در برخورد با
[1]- كافى، ج 2، ص 103
[2]- كافى، ج 2، ص 637
همسفران اين نكات را رعايت كنند:
امام صادق7به نقل از رسول خدا7فرمود:
«سه چيز پايههاى دوستى مرد با برادر دينى خود را محكم مىكند:
1- هميشه با خوشرويى با او برخورد كند؛
2- در مجلس هرگاه بهسوى او آمد، برايش جا باز كند و او را در كنار خود بنشاند؛
3- او را به هر نامى كه خودش دوست دارد صدا بزند».[1]
امام باقر7نيز فرمود:
«روزى يكى از اعراب بنىتميم به حضور رسول خدا6شرفياب شد و گفت: يا رسولاللَّه مرا سفارشى كن.
حضرت در ضمن سفارشهايى به او فرمود: با مردم دوستى كن و آنان را دوست بدار تا تو را دوست بدارند».[2]
30- احترام به سال خوردگان
در هر كاروانى معمولًا تعدادى از افراد سال خورده وجود دارند كه نيازمند كمك همسفران خويشاند.
[1]- كافى، ج 2، ص 643
[2]- كافى، ج 2، ص 642
هنگام سوار شدن و پياده شدن از اتوبوس و يا هواپيما و رفتن و برگشتن به حرم و بالأخره هنگام انجام اعمال، سزاوار است ديگر حاجيان آنها را يارى دهند.
امام صادق7فرمود:
«احترام به مرد سال خورده، احترام به خدا است».[1]
در حديثى ديگر رسول خدا6فرمود:
«هركس، سالمندى را كه در اسلام موى خود را سپيد كرده احترام كند، خداوند او را از هراس روز قيامت آسوده سازد».[2]
31- سلام كردن به همسفران
انس و علاقه ميان برادران و خواهران دينى، يكى از زيباترين هديههاى دين مقدس اسلام به مردم است و از جمله امورى كه مىتواند اين پيوند را استوار سازد، سلام كردن به يكديگر است. در برخوردهاى داخل كاروان و نيز در ديدار با مسلمانان ديگر كشورها، سخن را با سلام آغاز كنيد.
رسول خدا6فرمود:
«پيش از سخن گفتن سلام كنيد و كسى كه بدون
[1]- كافى، ج 2، ص 658
[2]- همان.
سلام سخن آغاز كرد پاسخش را ندهيد».[1]
آن حضرت در حديث ديگرى فرمود:
«نزديكترين مردم به خدا و رسولش كسى است كه آغاز به سلام كند».[2]
هنگام سلام گفتن نيز بلند سلام دهيد تا طرف مقابل صداى شما را بشنود.
امام باقر7فرمود:
«خداوند، آشكار سلام كردن را دوست مىدارد».[3]
امام صادق7نيز فرمود:
«هرگاه يكى از شما به ديگرى سلام دهد، صدا به سلام بلند كند و نگويد: من سلام كردم، آنها جوابم را ندادند. شايد سلام كرده و آنها نشنيده باشند! هريك از شما نيز كه جواب سلام را مىدهد، بلند جواب دهد تا مسلمانى نگويد: من سلام كردم و پاسخ من را ندادند ...».[4]
[1]- كافى، ج 2، ص 644
[2]- همان.
[3]- همان، ص 645
[4]- همان.