آورد يعنى دو ركعتى بخواند
شرط اول: آنكه سفر او كمتر از هشت فرسخ شرعى (هر فرسخ 5/ 5 كيلومتر است) نباشد
22- 114- اگر محلّى دو راه داشته باشد، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد، چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ است به آنجا برود، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود، بايد تمام بخواند.
شرط دوم: آنكه از اول مسافرت قصد هشت فرسخ را داشته باشد
22- 115- كسى كه قصد هشت فرسخ دارد، اگرچه در هر روز مقدار كمى راه برود، وقتى به جايى برسد كه ديوار شهر را نبيند و اذان آن را نشنود، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمى راه برود كه نگويند مسافر است بايد نمازش را تمام بخواند.
شرط سوم: آنكه در بين راه از قصد خود برنگردد
22- 116- اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود وتصميم داشته باشد كه همان روز يا شب آن برگردد، بايد نماز را شكسته بخواند و همچنين اگر در همان روز يا همان شب برنگردد وبخواهد كمتر از ده روز در آنجا بماند، نمازش را شكسته بخواند.
شرط چهارم: آنكه پيش از هشت فرسخ از وطن خود يا جايى كه قصد ماندن ده روز در آنجا را كرده، نگذرد.
22- 117- كسى كه نمىداند پيش از رسيدن به هشت فرسخ از وطنش مىگذرد يا نه، يا ده روز در جايى مىماند يا نه، بايد نماز را تمامبخواند.
شرط پنجم: آنكه براى كار حرام همانند دزدى سفر نكند
22- 118- سفرى كه اسباب اذيّت پدر ومادر باشد حرام است وانسان بايد در آن سفر نماز را تمام بخواند وروزه هم بگيرد.
22- 119- كسى كه سفر او حرام نيست وبراى كار حرام هم سفر نمىكند، اگرچه در سفر معصيتى انجام دهد، مثلا غيبت كند يا شراب بخورد بايد نماز را شكسته بخواند.
22- 120- اگر به قصد تفريح وگردش مسافرت كند، حرام نيست و بايد نماز را شكسته بخواند.
22- 121- اگر براى لهو و خوشگذرانى به شكار رود، نمازش تمام است و چنانچه براى تهيّه معاش شكار رود، نمازش شكسته است و اگر براى كسب وزياد كردن مال برود، احتياط واجب آن است كه نماز را هم شكسته وهم تمام بخواند، ولى نبايد روزه بگيرد گرچه در روزه هم اگر احتياط كند بسيار خوب است.
22- 122- كسى كه براى معصيت سفر كرده، موقعى كه از سفر برمىگردد، در حين بازگشت بايد نماز را شكسته بخواند خواه توبه كرده باشد يا توبه نكرده باشد مگر اين كه در برگشتن هم قصد معصيت كند يا برگشتن آن هم جزو سفر قبلى حساب شود.
22- 123- كسى كه براى معصيت سفر نكرده، اگر در بين راه قصد كند كه بقيّه راه را براى معصيت برود، بايد نماز را تمام بخواند ولى نمازهايى را كه شكسته خوانده صحيح است.
شرط ششم: آن كه از صحرانشينان و عشاير نباشد
شرط هفتم: آنكه شغل او مسافرت نباشد پس راننده و ناخدا بايد
نماز را تمام بخوانند
شرط هشتم: آنكه بحد ترخّص برسد يعنى از وطن يا جايى كه قصد ده روز در آنجا را كرده بقدرى دور شود كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود.
وطن و احكام آن
22- 124- جايى را كه انسان براى اقامت و زندگى خود اختيار كرده وطن اوست چه در آنجا بدنيا آمده ووطن پدر ومادرش باشد ياخودش آنجا را براىزندگى اختيار كرده باشد.
22- 125- اگر قصد دارد در جايى كه وطن اصليش نيست مدّتى بماند و بعد به جاى ديگر رود آنجا وطن او حساب نمىشود ولى اگر قصد دارد كه بيش از دو سال در آنجا بماند حكم وطن را دارد.
22- 126- جايى را كه انسان محلّ زندگى خود قرار داده و مثل كسى كه آنجا وطن اوست، در آنجا زندگى مىكند بطورى كه اگر مسافرتى براى او پيش آيد، دوباره به همانجا برميگردد، اگرچه قصد نداشته باشد كه هميشه در آنجا بماند، احكام وطن بر او مترتّب مىشود.
22- 127- كسى كه در دو محلّ زندگى مىكند، مثلا شش ماه در شهرى و شش ماه در شهر ديگر مىماند، هر دو وطن اوست و نيز اگر بيشتر از دو محلّ را براى زندگى خود اختيار كرده باشد، همه آنها وطن او حساب مىشود.
22- 128- احكام وطن بر جايى كه صرف نظر از آن كرده است جارى نيست چه در آنجا ملك داشته باشد يا نه، وچه در آنجا شش ماه
مانده باشديانه.
احكام قصد ده روز ماندن
22- 129- مسافرى كه قصد دارد ده روز پشت سر هم در جايى بماند، يا مىداند كه بدون اختيار ده روز در جايى مىماند در آن محلّ بايد نماز را تمام بخواند.
22- 130- مسافرى كه مىخواهد ده روز در جايى بماند، لازم نيست قصد ماندن شب اوّل يا شب يازدهم را داشته باشد وهمين كه قصد كند از اوّل آفتاب روز اوّل تا غروب روز دهم بماند بايد نماز را تمام بخواند و نيز اگر مقصودش اين باشد كه از ظهر روز اوّل تا ظهر روز يازدهم بماند واجب آن است كه نماز را تمام بخواند
22- 131- مسافرى كه بخواهد ده روز در محلّى بماند، اگر از اوّل قصد داشته باشد كه در بين ده روز باطراف آنجا برود، چنانچه جايى كه مىخواهد برود به قدرى دور باشد كه از آنجا صداى اذان آن محلّ را نشنود، بايد در تمام ده روز نماز را شكسته بخواند اگرچه بخواهد همان روزى كه مىرود برگردد و احتياط مستحبّ آن است كه نماز را هم تمام و هم شكسته بخواند و اگر به اين مقدار دور نباشد بايد نماز را تمامبخواند.
22- 132- مسافرى كه تصميم ندارد ده روز در جايى بماند مثلا قصدش اين است كه اگر رفيقش بيايد، يا منزل خوبى پيدا كند، ده روز بماند بايد نماز را شكسته بخواند.
22- 133- اگر مسافر قصد كند ده روز در جايى بماند، چنانچه پيش
از خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود، يا مرددّ شود كه آنجا بماند يا جاى ديگر برود، بايد نماز را شكسته بخواند، و اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود، يا مرددّ شود، تا وقتى در آنجا هست بايد نماز را تمام بخواند.
22- 134- مسافرى كه قصد كرده ده روز در جايى بماند، اگر روزه بگيرد و بعد ازظهر ازماندن در آنجا منصرف شود، چنانچه يك نماز چهار ركعتى خوانده باشد، روزهاش صحيح است وتا وقتى در آنجا هست بايد نمازهاى خود را تمام بخواند و اگر يك نماز چهار ركعتى نخوانده باشد، روزه آن روزش صحيح است اگرچه بنابر احتياط مستحبّ روزه را قضا بنمايد امّا نمازهاى خود را بايد شكسته بخواند وروزهاى بعد هم نمىتواند روزه بگيرد.
احكام ماندن 30 روز در يك مكان
22- 135- اگر مسافر بعد از رسيدن به هشت فرسخ سى روز درجايى بماند و در تمام سى روز در رفتن وماندن مردد باشد، بعد از گذشتن سى روز اگرچه مقدار كمى در آنجا بماند بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر پيش از رسيدن به هشت فرسخ در رفتن بقيه راه مردد شود، از وقتى كه مردد مىشود، بايد نماز را تمام بخواند.
22- 136- مسافرى كه مىخواهد نه روز يا كمتر در جايى بماند، اگر بعد از آن كه نه روز يا كمتر در آنجا ماند، بخواهد دوباره نه روز ديگر يا كمتر بماند و همينطور تا سى روز، روز سى ويكم بايد نماز را تمامبخواند.
22- 137- مسافرى كه سى روز مردد بوده، در صورتى بايد نماز را تمام بخواند كه سى روز را در يكجا بماند پس اگر مقدارى از آن را در جايى و مقدارى را در جاى ديگر بماند بعد از سى روز هم بايد نماز را شكسته بخواند.
استفتائات نماز مسافر و وطن و كثيرالسفر
سئوال 1: منظور از اعراض از وطن چيست؟
جواب: اعراض از وطن اين است كه تصميم بگيرد كه ديگر براى زندگى كردن به وطن مورد اعراض برنگردد و يا اينكه عملًا طورى رفتار كند كه عرفاً بگويند ديگر از اين وطن اعراض نموده و اعراض صدق كند
سئوال 2: دانشجويى كه براى تحصيل به شهرى رفته و قصد مىكند كه چند سال در آنجا بماند آيا آنجا صدق وطن مىكند؟
جواب: به نظر ما حكم وطن را دارد و نماز او تمام است و روزه بايد گرفته شود در صورتى كه قصد ماندن بيش از دو سال را دارد
سئوال 3: اينجانب دانشجو هستم و هر هفته بايد به شهرى ديگر رفته و دو روز آنجا براى درس بمانم حكم نماز و روزه من چيست؟
جواب: با فرض مذكور شما مسافر هستيد و بايد نماز را شكسته بخوانيد مگر آنكه در دو هفته اول هر هفته دو بار سفر كنيد تا مصداق كثيرالسفر محقق شود و بعد از آن اگر هفتهاى يك مرتبه هم به سفر برويد نماز شما تمام است و روزه را مىتوانيد بگيريد مگر آنكه تا ده روز به سفر نرويد كه در اينصورت مجدّداً كه سفر كرديد، نماز شما
شكسته مىشود.
سئوال 4: اگر كسى در مكانى قصد ده روز را كند و روز يازدهم به محلّى كه كمتر از مسافت است، برود آيا قصد او بهم مىخورد و در مكان جديد نماز او چگونه است؟
جواب: قصد اقامه او به هم نمىخورد و در محل جديد هم، نماز او تمام است چون كمتر از مسافت شرعى است.
سئوال 5: آيا بنظر شما وظيفه كسى كه شغل او سفر است با كسى كه شغل او در سفر است فرقى دارد؟
جواب: در مورد كسى كه شغل او سفر است، اگر مسافرتى كند كه مربوط به شغل او نيست و مثلًا با ماشين عمومى به زيارت مىرود نماز او شكسته است ولى در مورد كسى كه شغل او در سفر است ملاك، كثرت سفر است و لذا اگر مسافرتى كند كه در رابطه با شغلش نيست باز از ملاك آن كه كثرت سفر است خارج نمىشود و لذا نمازش تمام است.
سئوال 6: مسافر از چه روزى كثيرالسفر مىشود و روز چندم بايد نماز را تمام بخواند؟
جواب: ملاك در كثيرالسفر شدن، تعدّد سفر است نه روز، پس مسافر بايد در سفر اول نماز را شكسته بخواند و در سفر دوّم نماز را احتياطاً جمع بخواند و در سفر سوم تمام بخواند.
سئوال 7: آيا تبعيت از پدر در قصر و اتمام بر اولاد لازم است؟ تبعيت از مادر چطور؟
جواب: فرزند در صورتى كه تحت تكفّل پدر باشد بايد در نماز هم از او تبعيت كند و همچنين اگر پدر ندارد و يا مادر از او جدا شده و
فرزند تحت تكفّل مادر هست بايد از مادر در قصر و اتمام نماز تبعيتكند
احكام نماز قضا
22- 138- كسى كه نماز واجب خود را در وقت آن نخوانده بايد قضاى آن را بجا آورد اگرچه در تمام وقت نماز، خواب مانده يا به واسطه مستى نماز نخوانده باشد وفرقى نمىكند در اين كه مستى او از روى اختيار بوده يا غير اختيار و همچنين فرقى نمىكند كه از حلال باشد يا از حرام
22- 139- اگر بعد از وقت نماز بفهمد نمازى را كه خوانده باطل بوده، بايد قضاى آن را بخواند.
22- 140- كسى كه نماز قضا دارد، بايد در خواندن آن كوتاهى نكند ولى واجب نيست فوراً آن را بجا آورد.
22- 141- كسى كه نماز قضا دارد مىتواند نماز مستحبّى بخواند.
22- 142- واجب است در نمازهاى قضاء يوميّه به همان ترتيبى كه از او فوت شده است بجا آورد اگر در اداء آن شرعاً ترتيب باشد مثل نماز ظهر وعصر يك روز، و در غير مرتّب ترتيب لازم نيست.
22- 143- تا انسان زنده است اگرچه از خواندن نماز قضاهاى خود عاجز باشد، ديگرى نمىتواند نمازهاى او را قضا نمايد.
22- 144- نماز قضا را با جماعت مىشود خواند، چه نماز امام جماعت ادا باشد يا قضا ولازم نيست هر دو يك نماز را بخوانند مثلا اگر نماز قضاى صبح را با نماز ظهر وعصر امام بخواند اشكال ندارد.