سئوال 4: آيا اهل كتاب نجس هستند و آيا مىشود با آنها محشور و هم غذا شد؟
جواب: بنظر ما اهل كتاب نجس هستند و از مباشرت با آنها با رطوبت بايد اجتناب نمود
سئوال 5: آيا تارك الصلاة كه عمداً نماز نمىخواند كافر هستند؟
جواب: تا زمانى كه انكار نماز نكند مسلمان و پاك است
سئوال 6: آيا على اللهى نجس است؟ رفتن به خانه آنان چه حكمى دارد؟
جواب: در صورتى كه حقيقتاً حضرت على7را خدا بدانند نجس هستند و رفتن به خانه آنها بايد با اجازه حاكم شرع باشد چون مالك نيستند.
سئوال 7: آيا بهائيان پاك هستند يا نجس؟ آيا مالك هستند يا خير؟
جواب: بهائيان كافر و نجس هستند و مالك هم نيستند و لذا اگر از آنها قصد خريد داريد بايد با اجازه از حاكم شرع باشد
سئوال 8: مجوس و صابئين را در چه گروهى از كفار مىدانيد و حكم نجاست يا طهارت آنان چيست؟
جواب: از نظر ما اين دو گروه از اهل كتاب هستند و هر دو گروه نجس هستند.
سئوال 9: آيا الكل نجس است؟
جواب: الكل طبيعى نجس است چون مست كننده است ولى الكل صنعتى اشكالى ندارد
سئوال 10: آيا الكل كه در انواع ادكلنها و عطرها و برخى رنگها و داروها بكار مىرود پاك است؟
جواب: تا يقين به نجاست پيدا نكرده پاك است و ظاهراً الكل صنعتى به آن افزوده مىشود كه اين قسم از الكل پاك است
سئوال 11: استعمال ادكلنهايى كه از خارج وارد مىكنند و نمىدانيم از چه موادى ساخته شده چه حكمى دارد؟
جواب: پاك است
سئوال 12: فضله لاك پشت و ماهى چه حكمى دارد؟
جواب: فضله لاكپشت و ماهى پاك است.
سئوال 13: اگر بدن خيس عرق باشد و يك جائى از بدن نجس گردد آيا تمام بدن نجس مىشود؟
جواب: اگر عرق جريان پيدا كند تا هرجا كه جريان پيدا كرده و از روى نجس عبور كرده نجس است ولى اگر جريان پيدا نكرده فقط اطراف نجس، متنجّس است
وضو
براى بجا آوردن نماز درست و كامل شرائطى وجود دارد كه يكى از آن شرائط، داشتن وضو است. البته در بعضى موارد لازم است انسان غسل كند همانطور در برخى موارد خواندن نماز با تيمّم هم كفايت مىكند كه به احكام اينها خواهيم پرداخت.
چگونه وضو بگيريم؟
مسأله 1- در وضو واجب است صورت و دستها را بشويند و جلوى سر و روى پاها را مسح كشند.
مسأله 2- درازاى صورت را بايد از بالاى پيشانى جايى كه موى سر بيرون مىآيد تا آخر چانه شست، و پهناى آن به مقدارى كه بين انگشت وسط و شست قرار مىگيرد شسته شود، و اگر مختصرى از اين مقدار را نشويد وضو باطل است، و براى آن كه يقين كند اين مقدار كاملًا شسته شده بايد كمى اطراف آن را هم بشويد.
مسأله 3- اگر احتمال دهد چرك يا چيز ديگرى در ابروها و
گوشههاى چشم و لب او هست كه نمىگذارد آب به آنها برسد، چنانچه احتمال او در نظر مردم به جا باشد، بايد پيش از وضو وارسى كند كه اگر هست برطرف نمايد.
مسأله 4- اگر پوست صورت از لاى مو پيدا باشد بايد آب را به پوست برساند و اگر پيدا نباشد شستن مو كافى است ورساندن آب به زير آن لازم نيست.
مسأله 5- اگر شك كند كه پوست صورت از لاى مو پيدا است يا نه، بنابر احتياط واجب بايد مو را بشويد و آب را به پوست هم برساند.
مسأله 6- شستن توى بينى و مقدارى از لب و چشم كه در وقت بستن ديده نمىشود واجب نيست
مسأله 7- بايدصورت و دستها را از بالا بهپايينشستو اگر ازپايينبه بالا بشويَد وضو باطل است.
مسأله 8- اگردسترا تر كند وبهصورت ودستها بكشد، چنانچهترى دست به قدرى باشد كه به واسطه كشيدن دست آب كمى بر آنها جارى شود كافىاست.
مسأله 9- بعد از شستن صورت بايد دست راست و بعد از آن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتها بشويد.
مسأله 10- براى آن كه يقين كند آرنج را كاملًا شسته بايد مقدارى بالاتر از آرنج را هم بشويد.
مسأله 11- كسى كه پيش از شستن صورت دستهاى خود را تا مچ شسته، در موقع وضو بايد تا سر انگشتان را بشويد و اگر فقط تا مچ را
بشويد وضوى او باطل است.
مسأله 12- بعد از شستن هر دو دست بايد جلوى سر را با ترى آب وضو كه در دست مانده است مسح كند و احتياط واجب آن است كه با باطن دست راست بوده باشد و احتياط واجب آن است كه مسح از بالا به پايين بوده باشد.
مسأله 13- يك قسمت از چهار قسمت سر، كه مقابل پيشانى است جاى مسح مىباشد، و هر جاى اين قسمت را به اندازه طول يك انگشت و عرض يك انگشت بايد مسح كند، اگرچه احتياط مستحب آن است كه از درازا به اندازه درازاى يك انگشت و از پهنا به اندازه پهناىسه انگشت بسته مسح نمايد.
مسأله 14- لازم نيست مسح سر بر پوست آن باشد بلكه بر موى جلوى سر هم صحيح است ولى كسى كه موى جلوى سر او به اندازهاى بلند است كه اگر مثلًا شانه كند به صورتش مىريزد، يا به جاهاى ديگر سر مىرسد، بايد بيخ موها را مسح كند، يا فرق سر را باز كرده پوست سر را مسح نمايد و اگر موهايى را كه به صورت مىريزد يا به جاهاى ديگر مىرسد جلوى سرجمع كند وبر آنها مسح نمايد، يا بر موىجاهاى ديگر سر كه جلوى آن آمده مسح كند باطل است.
مسأله 15- بعد از مسح سر بايد با ترى آب وضو كه در دست مانده روى پاها را از سر انگشتها تا برآمدگى روى پا مسح كند و احتياط واجب آن است كه تا مفصل را هم مسح نمايد.
مسأله 16- احتياط واجب آن است كه تمام روى پا مسح شود.
مسأله 17- در مسح پا دست را بر انگشتها بگذارد و بعد به پشت پا بكشد و اگر تمام دست را روى پا بگذارد و كمى بكشد جائز است، ولى اوّلى موافق با احتياط مىباشد.
مسأله 18- در مسح سر وروى پا بايد دست را روى آنها بكشد و اگر دست را نگهدارد و سر يا پا را به آن بكشد وضو باطل است ولى اگر موقعىكه دست را مىكشد سر يا پا مختصرى حركت كند اشكال ندارد.
مسأله 19- جاىمسح بايد خشكباشد و اگر به قدرىتر باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند مسح باطل است ولى اگر ترى آن به قدرى كم باشد كه رطوبتىكه بعد از مسح در آن ديده مىشود بگويند فقط ترى از كف دست است اشكال ندارد.
مسأله 20- اگر براى مسح رطوبتى در كف دست نمانده باشد نمىتواند دست را با آب خارج تر كند، بلكه بايد از ترى صورت و ابرو و مژگان وريش كه داخل حد صورت است بگيرد و با آن مسح نمايد.
مسأله 21- اگر روى پا نجس باشد و نتواند براى مسح آن را آب بكشد بايد تيمم نمايد و احتياط واجب آن است كه جبيره هم نمايد.
وضوى ارتماسى
مسأله 1- وضوى ارتماسى آن است كه انسان صورت و دستها را به قصد وضو در آ ب فرو برد و يا آنها را اوّل در آب فرو برد و بعد به قصد وضو بيرون آورد و اگر موقعى كه دستها را در آب فرو مىبرد، نيّت كند و تا وقتى كه آنها را از آب بيرون مىآورد و ريزش آب تمام مىشود به
قصد وضو باشد، وضوى او صحيح است و نيز اگر موقع بيرون آوردن از آب قصد وضو كند و تا وقتى كه ريزش آب تمام مىشود به قصد وضو باشد، وضوى او صحيح است.
مسأله 2- اگر وضوى بعضى از اعضاء را ارتماسى و بعضى را غير ارتماسى دهد اشكال ندارد.
شرائط وضو
شرائط صحيح بودن وضو سيزده چيز است:
شرط اول: آن كه آب وضو پاك باشد.
شرط دوم: آن كه مطلق باشد.
مسأله 1- اگر غير از آب گل آلود مضاف آب ديگرى براى وضو ندارد، چنانچه وقت نماز تنگ است بايد تيمّم كند و اگر وقت دارد واجب آن است كه صبر كند تا آب صاف شود ووضو بگيرد.
شرط سوم: آن كه آب وضو و بنابر احتياط واجب فضائى كه در آن وضو مىگيرد مباح باشد.
مسأله 2- وضو با آبغصبىو با آبىكه معلوم نيست صاحب آن راضى است يا نه حرام و باطل است و احوط آن است كه محل ريزش آب وضو مباح باشد.
مسأله 3- كسى كه نمىخواهد در مسجدى نماز بخواند اگر نداند حوض آن را براى مردم وقف كردهاند يا براى كسانى كه در آنجا نماز مىخوانند، نمىتواند از حوض آن مسجد وضو بگيرد، ولى اگر معمولًا
كسانى هم كه نمىخواهند در آنجا نماز بخوانند از حوض آن مسجد وضو مىگيرند، مىتواند از آن حوض وضو بگيرد.
شرط چهارم وپنجم: آن كه ظرف آب وضو مباح باشد و از طلا ونقره نباشد.
مسأله 4- اگر آب وضو در ظرف غصبى يا طلا و نقره است، و آب را از آنها بردارد وبصورت ودستها بريزد وضوى او صحيح است وامّا صحت وضو به نحو ارتماسى مشكل است.
شرط ششم: آن كه اعضاء وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد.
مسأله 5- اگر پيش از تمام شدن وضو جايى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود، وضو صحيح است.
مسأله 6- اگر غير از اعضاء وضوجايىاز بدن نجس باشد وضو صحيح است ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد احتياط مستحب آن است كه اول آن را تطهير كند، بعد وضو بگيرد.
شرط هفتم: آن كه وقت براى وضو و نماز كافى باشد.
مسأله 7- هرگا وقت به قدرى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود، بايد تيمّم كند ولى اگر براى وضو و تيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد.
شرط هشتم: آن كه به قصد قربت يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد و اگر براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است.
شرط نهم: وضو را به ترتيبى كه گفته شد بجا آورد و اگر به اين ترتيب