این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
بخش چهارم: تفصيل اعمال حجّ
اعمال حجّ تمتّع
حديث شريف:
از امام صادق عليه السلام نقل است كه فرمود:
«إِذَا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَاغْتَسِلْ ثُمَّ الْبَسْ ثَوْبَيْكَ، وَادْخُلْ الْمَسْجِدَ حَافِياً، وَعَلَيْكَ السَّكِينَةُ وَالْوَقَارُ، ثُمَّ صَلِّ رَكْعَتَيْنِ عِنْدَ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ عليه السلام أَوْ فِي الْحِجْرِ، ثُمَّ اقْعُدْ حَتّى تَزُولَ الشَّمْسُ فَصَلِّ الْمَكْتُوبَةَ، ثُمَّ قُلْ فِي دُبْرِ صَلَاتِكَ كَمَا قُلْتَ حِينَ أَحْرَمْتَ مِنَ الشَّجَرَةِ، وَأَحْرِمْ بِالْحَجِّ وَعَلَيْكَ السَّكِينَةُ وَالْوَقَارُ...»[1]
. «چون روز ترويه فرا رسيد، به خواست خدا غسل كن و سپس دو جامهات را بپوش و با پاى برهنه به مسجد داخل شو در حالى كه آرامش و وقار دارى، سپس در مقام ابراهيم عليه السلام يا در حِجْر دو ركعت نماز بگزار، سپس بنشين تا خورشيد به زوال (ظهر شرعى) رسد و نماز واجب خويش بجاى آور، و در پس نمازت بگو همان چيزى را كه هنگام احرام در مسجد الشجره گفتى و براى حجّ احرام كن.»
تفصيل احكام:
پيشتر گفته شد كه حجّ تمتّع آميختهاى است از دو واجب كه نخست آن
[1]- وسائل الشيعه، ج 10، ابواب احرام الحجّ والوقوف بعرفه، ص 2، باب 1، حديث 1.
عمره تمتّع- كه قبلًا اعمال آن را گفتهايم- و دوّم آن حجّ تمتّع كه در آينده به اعمال آن اشاره خواهيم كرد و پيش از آن بايد اشارهاى به شرايط حجّ تمتّع داشته باشيم.
شرايط حجّ تمتّع:
1- نيّت؛ و آن عبارت است از قصد قربت در انجام مناسك حجّ همراه با انجام همه اعمال كه از نخستين بخش عمره تمتّع آغاز شده وتا اعمال پايانى آن مىباشد.
2- به جا آوردن حجّ تمتّع با عمره تمتّع در يكى از ماههاى حجّ كه عبارتند از: شوّال، ذى القعده و ذى الحجّه همان سال.
3- احرام حجّ بايد در مكّه مكرّمه صورت پذيرد.
اعمال حجّ تمتّع:
1- احرام
تفاوتى نيست ميان احرام عمره تمتّع و احرام حجّ از نظر شرايط، وظايف و محرمات احرام، مگر اينكه اين احرام بايد در مكّه مكرّمه صورت پذيرد، و بهتر آن است كه در مسجد الحرام باشد، و بهتر از آن اين است كه در مقام ابراهيم و يا حجر اسماعيل احرام بندد. بهترين وقت براى احرام همان روز ترويه است يعنى هشتمين روز از ماه ذى الحجّه، پس از آنكه حاجى احرام مىبندد، بسوى منى روى مىآورد و شب عرفه را در آنجا سر مىكند، و پس از پگاه روى به سوى وادى عرفات مىكند و از وادى محسِّر عبور نمىكند، مگر پس از طلوع خورشيد كه اين همه از روى استحباب صورت مىپذيرد.
پارهاى از احكام اين باب:
1- كسى كه نتواند در مكّه مكرّمه احرام بندد مىتواند در هر جا كه مقدروش است احرام بندد و احرامش صحيح خواهد بود حتّى در عرفه.
2- كسى كه در غير از مكّه مكرّمه با علم وعمد احرام بندد احوط آن است كه به مكّه باز گردد و از آنجا احرام كند. آرى! اگر پس از عمره تمتّع از مكّه خارج شده باشد و پس از يك ماه بدان باز گردد از ميقات احرام حجّ مىكند.
3- كسى كه در غير از مكّه مكرّمه از روى جهل يا فراموشى احرام بندد بايد هرجا كه دانست يا به خاطر آورد دوباره احرام بندد، اگرچه در وادى عرفات باشد و چيزى بر او نيست. و اگر از روى جهل يا فراموشى تا پايان همه اعمال حجّ احرام نبندد، حجّش صحيح است.
4- جايز نيست پس از تكميل عمره تمتّع و پيش از احرام حجّ تمتّع، اگر بترسد كه وقت حجّ فوت شود، از مكّه خارج شود، مگر براى ضرورتى، امّا اگر چنين هراسى را نداشته باشد اشكالى ندارد كه خارج شود و در اين هنگام جايز نيست از مكّه احرام بندد و خارج شود و اگر وقت تنگ بود به وادى عرفات روى مىآورد بى آنكه به مكّه باز گردد.
2- وقوف در عرفات
حديث شريف:
1- حضرت صادق عليه السلام مىفرمايد:
«فَإِذَا انْتَهَيْتَ إِلى عَرَفاتٍ فَاضْرِبْ خِبَاءَكَ بِنَمِرَةٍ وَنَمِرَة هِي بَطْنُ عَرَفَةٍ دُونَ الْمَوْقِفِ وَدُونَ عَرَفَةَ، فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ يَوْمَ عَرَفَةٍ فَاغْتَسِلْ وَصَلِّ الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ بِأَذانٍ وَاحِدٍ وَإِقَامَتَيْنِ، فَإِنَّمَا تُعَجِّلِ الْعَصْرَ وَتَجْمَعُ بَيْنَهُما
لِتُفَرِّغَ نَفْسَكَ لِلدُّعاءِ، فَإِنَّهُ يَوْمُ دُعَاءٍ وَمَسْأَلَةٍ»[1]
. «پس چون به عرفات رسيدى خيمهات را در نمره بر پا كن،... و چون در روز عرفه خورشيد زوال كرد، غسل كن و با يك اذان و دو اقامه نماز ظهر و عصر بگزار و اين دو نماز را با هم مىخوانى تا وقت آن را بيابى كه به دعا بپردازى، زيرا كه اين روز، روز دعا و درخواست است.»
2- محمّد بن على بن الحسين مىگويد:
«رُوِيَ أَنَّ مِنْ أَعْظَمِ النَّاسِ ذَنْباً مَنْ وَقَفَ بِعَرَفَاتٍ ثُمَّ ظَنَّ أَنَّ اللَّهَ لَمْ يَغْفِرَ لَهُ»[2].
«روايت شده است كه گناهكارترين مردم كسى است كه در عرفات وقوف كند و گمان برد كه خدا او را نبخشيده است.»
3- از عمر بن اذينه به نقل از ابو عبداللَّه عليه السلام در حديثى آمده است كه گفت: از حضرت عليه السلام پيرامون معنى حجّ اكبر سؤال كردم. پس حضرت فرمود:
«الْحَجُّ الْأَكْبَرُ: الْمَوْقِفُ بِعَرَفَةٍ وَرَمِيُ الْجِمَارِ...»[3].
«حجّ اكبر همان وقوف عرفه و رمى جمره است.»
تفصيل احكام:
وقوف در عرفات[4]دومين واجب از واجبات حجّ تمتّع است و آن ركنى
[1]- وسائل الشيعه، ج 10، ابواب احرام الحجّ والوقوف بعرفة، ص 9، باب 9، حديث 1.
[2]- همان، ص 22، باب 18، حديث 2.
[3]- همان، ص 25، باب 19، حديث 9.
[4]- عرفات مكانى است در نزديكى «جبل الرحمه» كه در جنوب شرق مكّه مكرّمه و در فاصله 22 كيلومترىآن قرار دارد با مساحت تقريبى 12 كيلومتر طول و هشت كيلومتر عرض كه حد و مرزهاى آن چنين است: ثويّه، عرنه، نمره، ذى المجاز و مأزمين كه تنگه ميانه عرفات ومزدلفه است. نگاه كنيد به نقشه شماره 3 (به نقل همراه با تصرّف از «تاريخ و آثار اسلامى مكّه و مدينه، ص 139».
است از اركان حجّ كه با ترك عمدى آن حجّ باطل مىگردد.
مراد از وقوف در عرفات اقامت در آنجاست به جهت اطاعت امر خداوند سبحان از ظهر نهم ذىالحجّه تا مغرب همان روز.
يك حاجى بايد حضور خود را در عرفات در روز عرفه مغتنم بشمارد، زيرا ممكن است اين روز براى او تكرار نشود، او بايد بكوشد از بركت اين روز بهرهمند گردد. اين روز، روز رحمت و بخشش است و حاجى بايد يقين داشته باشد گناهش هرچه هم بزرگ باشد توبهاش پذيرفته خواهد شد، زيرا گمان بخشيده نشدن در اين روز خود گناه بزرگى است. شيخ صدوق (عليه الرّحمه) در كتاب خود «من لا يحضره الفقيه» مىگويد:
گناهكارترين مردم از اهل عرفات كسى است كه از عرفات باز گردد وگمان كند بخشوده نشده است.
احكام وقوف در عرفات:
1- كسى كه وقوف در روز عرفه را از دست بدهد، بايد قدرى اگر چه يك ربع ساعت در شب دهم بين مغرب تا پگاه در آن وقوف داشته باشد.
2- براى وقوف در عرفات از هنگام زوال آفتاب تا يك ساعت بعد از آن، نيّت واجب است و بهتر به زبان آوردن نيّت مىباشد.
3- ترك وقوف در عرفات براى مدّتى از وقت مذكور بىهيچ عذرى گناه است. ولى به صحّت حجّ زيانى وارد نمىكند.
4- كسى كه وقوف در عرفات را فراموش كند حجّش صحيح است ولى هنگامى كه آن را به ياد آورد بايد مدّتى در آن وقوف كند و گرنه بايد به وقوف اضطرارى شب دهم تن در دهد و در غير اين صورت چيزى بر او نيست.