پيش از آن كه خود را بر شوهرش عرضه كند، جامه خود را از تن برگيرد، وزير روانداز مرد رود، وپوست خود را به پوست او بچسباند واگر چنين كند خود را به شوهرش عرضه داشته است.»[1]
31- حقوق ووظايف زن وشوهر طرفينى است، وهر كدام از آنها ديگرى را به خشم آورد عذاب خداوندى از آن او خواهد بود. در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله بتفصيل، آداب رفتار زن وشوهر بيان شده است: «اگر زنى شوهرش را بيازارد نماز وحسنهاش پذيرفته نيست، مگر آن كه شوهر خود را راضى كند، واگر چنين نكند حتى در صورتى كه عمرش را روزه بگيرد وشب زنده دارى كند وبردهها آزاد نمايد واموالش را در راه خدا انفاق كند باز نخستين كسى خواهد بود كه به آتش در مىآيد. سپس حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود: مرد نيز همين كيفر را خواهد داشت اگر زنش را بيازارد وبدو ستم كند، وهر كس بر بد اخلاقى زنش شكيبايى كند وآن را به روز جزا واگذارد، خداوند براى هر بار صبر پاداشى بدو دهد كه به هنگام سربلندى در آزمون بدو مىدهد.»[2]
حتى شايسته نيست طولانى شدن نماز زن، توجيه كننده خود دارى زن از اهميت دادن به شوهر وپاسخ به تمايلات او باشد.
پيامبر صلى الله عليه و آله به زنان مؤمن چنين تعليم مىدهد: «نماز خود را طولانى نكنيد تا شوهرانتان را بازداريد.»[3]
[1]- همان، ص 126، باب 91، حديث 5.
[2]- همان، ج 14، ص 116، باب 82، حديث 1، حديث مفصل است وما تنها قسمتى از آن را آوردهايم.
[3]- همان، ص 117، باب 83، حديث 1.
پيامبر صلى الله عليه و آله بسيار مردان را به زنان توصيه مىكرد ومى فرمود:
«بيشتر اهل بهشت زنان مستضعف هستند كه خداوند ضعف آنها را دانسته وبر آنها رحم گرفته است.»[1]
نيز پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد: «بهترين شما بهترين شماست براى خانوادهاش، ومن بهترين شما هستم نسبت به خانوادهام.»[2]در جاى ديگرى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«نفرين باد ونفرين بر كسى كه نانخور خود را تباه سازد.»[3]
امير المؤمنين عليه السلام در نامهاى به پسرش امام حسن عليه السلام مىفرمايد:
«كارى را به زن نه سپار كه از مسائل شخصى او فزون باشد، كه اين براى وضع او بهتر، وبراى خيال او خشنود كنندهتر، وبراى زيبايى او ماندنىتر است، وزن گل است نه پيشكار.»[4]
پيامبر صلى الله عليه و آله كارها را ميان صديقه كبرى فاطمة زهرا سلام اللَّه عليها وهمسرش امام على عليه السلام تقسيم مىكرد وكارهاى داخل خانه را به فاطمه مىسپرد وكارهاى بيرون خانه را به على.[5]
[1]- همان، ص 119، باب 86، حديث 4.
[2]- همان، ج 14، ص 122، باب 88، حديث 8.
[3]- همان، حديث 6.
[4]- همان، ص 120، باب 87، حديث 1، حديث مفصلتر از اين است.
[5]- همان، ص 123، باب 89، حديث 1.آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، احكام خانواده و آداب ازدواج - قم، چاپ: پنجم، 1388.