خداوند عملش را باطل ساخته و گناهش را تثبيت نموده و تلاشش را نمىپذيرد.»
سپس فرمود: «هر كس صدقهاى بدهد، به وزن هر درهم، مانند كوه احد از نعمتهاى بهشت به او داده خواهد شد و كسى كه صدقه ديگرى را براى محتاجى ببرد، پاداش او مانند پاداش صاحب صدقه مىباشد بدون اينكه از پاداش صاحب آن چيزى كاسته شود.»
33- امام صادق عليه السلام از پيامبر خدا روايت مىكند:
«من أسدى إلى مؤمن معروفاً ثمّ آذاه بالكلام أو منَّ عليه فقط أبطل اللَّه صدقته»[1].
«كسى كه براى مؤمن كار خيرى انجام دهد، سپس با كلامى او را آزار دهد يا بر او منّت بگذارد، صدقهاش را باطل ساخته است.»
34- امام صادق عليه السلام فرمود:
«لأهل الإيمان أربع علامات: وجه منبسط، ولسان لطيف، وقلب رحيم، ويد معطية»[2].
«اهل ايمان چهار علامت دارند: چهره گشاده، زبان نرم، قلب مهربان و دست بخشنده.»
كار نيك انجام دهيد:
35- پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
[1]- وسائل الشيعه، ج 6، كتاب الزكاة، باب 37، ابواب الصدقه، ص 317، حديث 9.
[2]- همان، باب 40، ص 321، حديث 2.
«كلّ معروف صدقة»[1].
«هر كار نيك صدقه است.»
36- از امام صادق عليه السلام در مورد اين آيه شريفه:(لَاخَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِن نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ)[2]«در بسيارى از سخنان در گوشى آنها، خير و سودى نيست مگر كسى كه امر به كمك به ديگران يا كار نيك يا اصلاح در ميان مردم كند.» روايت شده است كه فرمود:
«يعني بالمعروف القرض»[3].
«منظور از كار نيك، قرض دادن است.»
غذا دادن:
37- امام باقر عليه السلام فرمود:
«إنّ اللَّه عزّ وجلّ يحبّ إطعام الطعام، وإراقة الدماء»[4].
«خداوند متعال، دادن غذا و ريختن خون (يعنى قربانى كردن) را دوست مىدارد.»
38- امام صادق عليه السلام فرمود:
«من أحبِّ الأعمال إلى اللَّه عزّ وجلّ إشباع جوعة المؤمن أو تنفيس كربته
[1]- وسائل الشيعه، ج 6، كتاب الزكاة، باب 41، ابواب الصدقه، ص 321، حديث 1.
[2]- سوره نساء، آيه 114.
[3]- وسائل الشيعه، ج 6، كتاب الزكاة، باب 41، ابواب الصدقه، ص 321، حديث 3.
[4]- همان، باب 47، ص 328، حديث 2.
أو قضاء دينه»[1].
«از دوست داشتنىترين اعمال در نزد خداوند، سير كردن مؤمن، دفع غم و گرفتارى او و قضاى دَيْن و بدهى او مىباشد.»
ايمان خالص:
39- امام صادق عليه السلام فرمود:
«خياركم سمحاؤكم، وشراركم بخلاؤكم، ومن خالص الإيمان البرّ بالاخوان والسعي في حوائجهم، وإنّ البارّ بالاخوان ليحبّه الرحمن، وفي ذلك مرغمة الشيطان، وتزحزح عن النيران، ودخول الجنان».
«بهترينهاى شما، بخشندگان شما و بدترينهاى شما بخيلان شما هستند و از خلوص و پاكى ايمان، نيكى بر برادران و كوشش در رفع نيازهاى آنان است و نيكى كننده به برادران را خداوند رحمان دوست دارد. نيكى به ديگران، بينى شيطان را به خاك مذلّت مىمالد و مانع از آتش جهنّم و عامل ورود به بهشت مىشود.»
سپس به راوى گفت:
«يا جميل، أخبر بهذا غرر أصحابك. قال: جعلت فداك من غرر أصحابي؟ قال: «هم البارّون بالاخوان في العسر واليسر..»[2].
«اى جميل! اين مطلب را به اطلاع ياران نيكومنش خود نيز برسان.»
راوى گفت: فدايت گردم، ياران نيكومنش من كيانند؟ امام فرمود:
«كسانى كه در دشوارى و آسانى به برادران خود نيكى مىكنند.»
[1]- وسائل الشيعه، ج 6، كتاب الزكاة، باب 47، ابواب الصدقه، ص 328، حديث 2.
[2]- همان، باب 50، ص 332، حديث 2.آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، احكام زكات و فقه صدقات - قم، چاپ: اول، 1381.