49- پوشش مناسب
از نكاتى كه لازم است زائران مراعات كنند، استفاده از لباس تميز و پوشش مناسب، به ويژه در مقابل ديدگان ديگر مسلمانها است.
امام صادق7فرمود:
«خداوند زيبايى و خودآرايى را دوست مىدارد و فقر و بيچارگى و نادار و تهىدست جلوه دادن را ناخوش دارد. همانا خداوند عزّوجلّ هرگاه به بندهاش نعمتى دهد، دوست دارد تا آثار آن نعمت را در او ببيند.»
گفته شد چگونه؟ حضرت فرمود:
«لباس خود را تميز كند (لباس تميز بپوشد) خود را خوشبو گرداند، خانهاش را گچ كارى كند و جلو در منزل خود را جارو نمايد.»[1]
روزى رسول خدا6به مردى با موهاى ژوليده و لباس كثيف و سر و وضع پريشان برخورد كرد و خطاب به وى فرمود:
«بهرهورى از نعمتهاى الهى و نماياندن
[1]- امالى طوسى، ص 275
نعمت، جزيى از دين است.»[1]
امام على7نيز فرمود:
«همچنان كه دوست داريد افراد ناآشنا شما را در بهترين حالت خود ببينند و در نتيجه خود را براى آنها مىآراييد، زمانى كه نزد برادر مسلمان خود مىرويد نيز، آراسته (با لباس و وضعيت مناسب) ظاهر شويد.»[2]
همچنين رسول خدا6در حديثى ديگر فرمود:
«همانا خداوند دوست دارد هنگامى كه بندهاش نزد برادران دينى خود مىرود، منظّم و آراسته باشد.»[3]
درباره وضعيت موهاى سر نيز فرمود:
«هر كس موى خود را بلند گزارد، بايد به آن برسد (و آن را مرتب كند) و گرنه آن را كوتاه نمايد.»[4]
[1]- فروع كافى ج 6، ص 439
[2]- خصال، ص 612
[3]- مكارم الأخلاق، ج 1، ص 85
[4]- وسائل الشيعه، ج 2، ص 129
50- عبادت عاشقانه
حرمهاى امامان، از بهترين مكانها براى عبادت خداوند در روى كره زمين است، عبادت نيز اگر با اخلاص همراه باشد، به يقين مورد پذيرش حضرت حق قرار مىگيرد. از اين رو زائران بايد فرصتها را غنيمت شمرده، از لحظه لحظه عمرشان در اين سفر توشه برگيرند و آن را ذخيره آخرت كنند. ليكن در عين حال به اين نكته توجه داشته باشند كه در انجام عبادات افراط ننموده و خود را آنچنان خسته نكنند كه هميشه با حال كسالت به عبادت مشغول شوند؛ زيرا عبادتى ارزشمند است كه انسان با عشق و شور كامل در پيشگاه خدا حاضر شود و قلبش از خوف خدا به تپش درآيد و اشك از ديدگانش جارى گردد و به گونهاى خدا را بخواند كه گويى خدا را مىبيند و مشاهده مىكند.
رسول خدا6فرمود:
«خدا را چنان عبادت كن كه گويى او را مىبينى ...»[1]
همچنين در حديث ديگرى فرمود:
[1]- كنز العمال، ح 5250
«برترين مردم كسى است كه عاشق عبادت بوده، آن را در آغوش گيرد و از صميم قلب آن را دوست بدارد و با بدن خود آن را لمس كند و خويشتن را براى آن از هر چيزى فارغ سازد، و بر او باكى نباشد كه دنيايش به سختى مىگذرد يا به آسانى.»[1]
امير مؤمنان على7در نامهاى به حارث همدانى اين گونه نوشت:
«نفس خود را در عبادت پروردگار فريب ده و با آن مدارا كن و به زور وادار به عبادتش مساز و در فراغت و خرّمىاش او را به طاعت و بندگى وادار، مگر در مواردى كه بر تو واجب است (مانند نمازهاى يوميه) كه از به جا آوردن آن در وقتش چارهاى نيست ....»[2]
امام سجاد7نيز اين گونه دعا مىكند:
«... أسْئَلُكَ مِنَ الشَّهادَةِ اقْسَطُها وَ مِنَ الْعِبادَةِ أَنْشَطُها.»[3]
[1]- كافى، ج 2، ص 83
[2]- نهج البلاغه، نامه 69
[3]- بحار الأنوار، ج 91، ص 155
«خداوندا! از شهادت دادن، عادلانهترين آن را و از عبادت، با نشاطترين آن را از تو مىخواهم.»
رسول خدا6در يكى از وصاياى خود به امير مؤمنان على7فرمود:
يا على، اين دين محكم و پايدار است پس به آرامى در آن درآى و عبادت پروردگارت را مبغوض خود مكن، پس همانا كسى كه افراط مىكند، نه مركبى به جاى مىگذارد و نه راه طى مىكند ...[1]
انجام عبادت كم، ليكن همراه با خشوع و تضرّع و اخلاص در پيشگاه خداوند، ارزشش از عبادت فراوان ليكن همراه با كسالت و بىحالى بيشتر و بالاتر است.
51- اغتنام فرصتها
حرمهاى ائمّه اطهار:به ويژه كربلا و نجف، از جاذبههاى بىشمارى برخوردارند. زائران هنگام ديدن گنبد و بارگاه ائمه و يا ورود در حرمها، دگرگون شده،
[1]- كافى، ج 2، ص 86
بىاختيار اشك از ديدگانشان جارى مىشود. زائر بايد چنين لحظاتى را غنيمت شمرده، از خداوند چيزى را بخواهد كه خير دنيا و آخرت او و بستگانش در آن باشد.
آدمى گاهى دلش مىشكند و اشكش جارى مىشود و در آن حال از خداوند مىخواهد تا خانه كوچكش را به يك خانه بزرگ تبديل كند و يا آن كه به كسب و كارش رونق دهد و چه بسا حاجتش نيز برآورده شود، ليكن فرصت مهمّى را از دست داده است.
از اين رو شايسته است زائر، با مراجعه به دعاهايى كه در قرآن كريم آمده و يا دعاهايى كه از رسول خدا6و ائمه معصومين:نقل شده، جملاتى را در ذهن خود داشته باشد تا در آن لحظه حسّاسى كه دلش مىشكند و اشكش جارى مىشود، از خداوند چيزى را بخواهد كه خير دنيا و آخرت در آن باشد.
برخى از اين دعاها عبارتنداز:
1- امام باقر7به زراره فرمود بگو:
«اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ سُوءٍ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عَافِيَتَكَ فِي أُمُورِي كُلِّهَا وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَ عَذَابِ
الْآخِرَةِ».[1]
«بار خدايا! از تو مىخواهم، همه خوبىهايى را كه علم تو به آن احاطه دارد و به تو پناه مىبرم از همه بدىهايى كه تو به آن علم دارى و بار خدايا! از تو مىخواهم سلامتى و عافيت را در تمام كارهايم و به تو پناه مىبرم از خوارى در دنيا و عذاب آخرت.»
2- مناجات با خدا.
محمد بن ابى حمزه به نقل از پدرش مىگويد:
امام علىبن الحسين8را شب هنگام، كنار كعبه ديدم كه نماز مىخواند، پس قيام خود را طولانى كرد و گاهى بر پاى راست و گاهى بر پاى چپ تكيه مىكرد.
سپس با صدايى همراه با گريه فرمود:
«يَا سَيِّدِي تُعَذِّبُنِي وَ حُبُّكَ فِي قَلْبِي، أَمَا وَ عِزَّتِكَ لَئِنْ فَعَلْتَ لَتَجْمَعَنَّ بَيْنِي وَ بَيْنَ قَوْمٍ طَالَ مَا عَادَيْتُهُمْ فِيكَ».[2]
«آقاى من! آيا در حالى كه محبت تو در قلب من است مرا عذاب مىكنى؟ به عزتت قسم اگر چنين كنى، ميان من و مردمانى كه مدتى
[1]- كافى، ج 2، ص 578
[2]- همان، ص 579
طولانى به خاطر تو با آنها دشمنى كردهام، جمع كردهاى!»
3- در دعاى ابوحمزه ثمالى مىخوانيم:
«اللّهُمَّ ... اصْلِحْ جَميعَ احْوالِى وَاجْعَلْنى مِمَّنْ اطَلْتَ عُمْرَه وَ حَسَّنْتَ عَمَلَهُ وَ اتْمَمْتَ عَلَيْهِ نِعْمَتَكَ وَ رَضيتَ عَنْهُ و احْيَيْتَهُ حَيوةً طَيِّبَةً ...».[1]
«بار خدايا! تمام حالات مرا اصلاح كن و مرا از كسانى قرار ده كه عمرش را طولانى و كردارش را نيكو و نعمتت را بر او تمام كردهاى و از او خشنود گشتهاى و زندگى پاك و پاكيزه به او بخشيدهاى ...»
4- در همان دعا مىخوانيم:
«اللَّهُمَّ أَلْحِقْنِي بِصَالِحِ مَنْ مَضَى وَ اجْعَلْنِي مِنْ صَالِحِ مَنْ بَقِيَ وَ خُذْ بِي سَبِيلَ الصَّالِحِينَ وَ أَعِنِّي عَلَى نَفْسِي بِمَا تُعِينُ بِهِ الصَّالِحِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَ اخْتِمْ عَمَلى بِأَحْسَنِهِ».[2]
«بار خدايا! مرا به شايستگان از گذشتگان
[1]- مفاتيح الجنان، دعاى ابوحمزه ثمالى.
[2]- كافى، ج 2، ص 578