عمّههايتان، يا خانههاى داييهايتان، يا خانههاى خالههايتان، يا خانهاى كه كليدش در اختيار شماست، يا خانههاى دوستانتان، بر شما گناهى نيست كه بطور دسته جمعى يا جدا گانه غذا بخوريد، و هنگامى كه داخل خانهاى شديد، بر خويشتن سلام كنيد، سلام و تحيّتى از سوى خداوند، سلامى پربركت و پاكيزه. اين گونه خداوند آيات را براى شما روشن مىكند، باشد كه بينديشيد.»
3-(مُحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَاناً سِيَماهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِن أَثَرِ السُّجُودِ ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَغْفِرَةً وَأَجْراً عَظِيماً)[1].
«محمّد صلى الله عليه و آله فرستاده خداست؛ و كسانى كه با او هستند در برابر كفار سرسخت و شديد، و در ميان خود مهربانند؛ پيوسته آنها را در حال ركوع وسجود مىبينى در حالى كه همواره فضل خدا و رضاى او را مىطلبند؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است؛ اين توصيف آنان در تورات وتوصيف آنان در انجيل است، همانند زراعتى كه جوانههاى خود را خارج ساخته، سپس به تقويت آن پرداخته تا محكم شده و برپاى خود ايستاده است وبقدرى نمو و رشد كرده كه زارعان را به شگفتى وا مىدارد، اين براى آن است كه كافران را به خشم آورد! (ولى) كسانى از آنها را كه ايمان آورده و كارهاى
[1]- سوره فتح، آيه 29.
شايسته انجام دادهاند، خداوند وعده آمرزش و اجر عظيمى داده است.»
حديث شريف:
1- اميرمؤمنان حضرت على عليه السلام فرمودهاند:
«الا لايعدلن أحدكم عن القرابة يرى بها الخصاصة، أن يسدّها بالذي لا يزيده إن أمسكه، ولا ينقصه إن أهلكه. ومن يقبض يده عن عشيرته، فإنّما تُقبض عنهم يدٌ واحدة، وتُقبض منهم عنه أيدٍ كثيرة، ومن تلن حاشيته يستدم من قومه المودّة»[1].
«آگاه باشيد! هيچيك از شما نبايد از خويشاوندان خود كه در فقر وپريشانى به سرمىبرند، منصرف شود از اين كه فقر و پريشانى او را با چيزى مرتفع بسازد كه اگر آن را نزد خود نگهدارد، چيزى بر او نخواهد افزود و اگر انفاقش كند، چيزى از او نخواهد كاست. كسى كه دست كرامت خود را از دودمانش برمىدارد، يك دست او از آنان برداشته مىشود و در مقابل دستهاى فراوانى از او برداشته خواهد شد. هركه خوى نرم دارد، از محبّت دائمى دودمانش برخوردار خواهد بود.»
2- امام باقر عليه السلام فرمودند:
«صلة الأرحام وحسن الجوار، زيادة في الاموال»[2].
«صله ارحام و حسن همجوارى موجب فزونى در اموال مىشوند.»
[1]- مستدرك وسائل الشّيعه، ج 15، ص 248، كتاب النكاح، أبواب النفقات، باب 10، ح 40 ونهجالبلاغه، خطبه 23، ص 63.
[2]- همان، ص 247، ح 37.
3- روايت شده كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمودند:
«كلّ أهل بيت إذا تواصلوا كانوا في كنف الرحمن، وما من أهل بيت يتواصلون فيحتاجون أبداً»[1].
«افراد هر خاندانى كه پيوند ميان خود را محكمتر كنند، در كنف (رحمت خداوند) رحمن خواهند بود و هرگز نيازمند نخواهند شد.»
4- حضرت امام صادق عليه السلام از پدران بزرگوار خويش روايت مىكنند كه:
«تقاضا عليّ وفاطمة إلى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله في الخدمة، فقضى على فاطمة بخدمة ما دون الباب، وقضى على علي عليه السلام بما خلفه»[2].
«على وفاطمه عليهما السلام عرض حال خود را در امر كار نزد پيامبر بردند، پس پيامبر صلى الله عليه و آله كار درون خانه را به فاطمه عليها السلام محوّل كردند و كار بيرون خانه را به على عليه السلام.»
5- اميرمؤمنان عليه السلام فرمودند:
«دخل علينا رسول اللَّه صلى الله عليه و آله وفاطمة جالسة عند القدر، وأنا أنقّي العدس
، قال: يا أبا الحسن. قلت: لبّيك يا رسول اللَّه. قال: اسمع، وما أقول إلّاما أمر ربّي: ما من رجل يعين امرأته في بيتها إلّاكان له بكلّ شعرة على بدنه عبادة سنة
، صيام نهارها وقيام ليلها، وأعطاه اللَّه من الثواب ما أعطى الصابرين؛ داود النبيّ
[1]- مستدرك وسائل الشّيعه، ج 15، ابواب النفقات، باب 10، ح 33.
[2]- همان، ج 13، كتاب التجارة، أبواب مقدّمات التجارة، ص 48، باب 17، ح 1.
ويعقوب وعيسى عليهم السلام. يا علي! من كان في خدمة عياله في البيت ولم يأنف
، كتب اللَّه اسمه في ديوان الشهداء»[1].
«پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در حالى كه فاطمه كنار ديگ نشسته بود ومن در حال عدس پاك كردن بودم، بر ما وارد شدند و فرمودند: اى ابا الحسن. گفتم: به گوشم اى رسول خدا. فرمودند: گوش فراده، آنچه را كه مىگويم تنها از خدا دستور گرفتهام: هر مردى كه به همسر خود در خانه كمك كند در ازاى هريك از موهاى بدنش براى او عبادت يك سال كه روزها در آن روزه داشته و شبها را به عبادت بپاداشته، نوشته مىشود و پاداش شكيبايان از جمله داوود پيامبر و يعقوب وعيسى عليهم السلام به او داده مىشود. يا على! خداوند نام هركسى را كه به خانواده خود در خانه خدمت كند و اين كار را ننگ نشمارد، در دفتر شهدا ثبت مىكند.»
رهيافت وحى:
خانواده، آن واحد اجتماعىايست كه از ارزشهاى اجتماعى، در جامعه اسلامى پاسدارى مىكند. در واقع برجستهترين اين ارزشها، به رسميّت شناختن حقوق يكديگر، همزيستى مسالمت آميز، هميارى و همبستگى مىباشند، و خانه نمونه، آن خانهاى است كه تا حدّامكان اين ارزشها را در چهارچوب نظام خانواده براى افراد آن فراهم آورد.
[1]- مستدرك وسائل الشّيعه، ج 13، ص 48، ح 2.
احكام:
1- خانه مورد نظر اسلام با بالاترين درجات هميارى، مهرورزى و همبستگى مشخّص مىشود كه برخى نمودهاى آن عبارتاند از:
الف- ناراحت نشدن افراد خانواده- كه در اينجا منظور دايره بزرگ خانواده است كه شامل دائيان و عموها نيز مىشود- از اينكه ديگر اعضا چه با اجازه و چه بدون اجازه، چه در حضور و چه در غياب صاحب خانه، از غذاهاى خانه ايشان بخورد.
ب- مديريّت جمعى كارهاى خانه؛ در واقع اين زن خانه نيست كه به تنهايى بايد تمام مسؤوليتهاى خانه و اداره خانواده را به گردن گيرد.
2- براى عملى كردن واقعى ارزشهايى چون هميارى، مهرورزى متقابل و همبستگى، خانوادهها بايد به كارهاى زير بپردازند:
نخست: تشكيل مجالس خانوادگىاى كه بتوان از رهگذر آن مجالس در كارها با ديگر اعضاى خانواده رايزنى و براى رفع مشكلات با يكديگر هميارى كرد.
دوم: ايجاد يك صندوق تعاون جهت حمايت و يا دادن وام به افراد نيازمند خانواده، و همچنين براى فراهم آوردن نيازمنديهاى مشترك خانوادهها مانند حفر چاه، خريد يك قطعه زمين، ساخت يك خانه ييلاقى، بناى يك باب مدرسه براى فرزندان خانواده ويا ساخت مسجد وحسينيّه ومانند اينها.
سوم: تأسيس شركتهاى درآمدزا براى درآمدزايى خانواده و ايجاد فرصتهاى شغلى براى جوانان و دستيابى به يك هميارى اقتصادى در
چهارچوب خانواده.
چهارم: تشكيل يك هيأت براى تصدّى امور خيريّه و حمايت از نيازمندان جامعه و نشر فضايل انسانى و امر به معروف و نهى از منكر.
10- جايى براى علم آموزى و تربيت
قرآن كريم:
1-(اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَّاشَرْقِيِّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ* فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ)[1].
«خداوند نور آسمانها و زمين است؛ مَثَل نور خداوند همانند چراغدانى است كه در آن چراغى (پرفروغ) باشد، آن چراغ در حبابى قرار گيرد، حبابى شفاف و درخشنده همچون يك ستاره فروزان، اين چراغ با روغنى افروخته مىشود كه از درخت پربركت زيتونى گرفته شده كه نه شرقى است و نه غربى؛ (روغنش آنچنان صاف و خالص است كه) نزديك است بدون تماس با آتش شعلهور شود؛ نورى است برفراز نورى؛ و خدا هركس را بخواهد به نور خود هدايت مىكند، و خدا براى مردم مثلها مىزند، و خداوند به هر چيزى داناست*
[1]- سوره نور، آيات 35 و 36.
(اين چراغ پرفروغ) درخانههايى قرار دارد كه خداوند اذن فرموده ديوارهاى آن را بالا برند (تا از دستبرد شياطين و هوسبازان در امان باشد)؛ خانههايى كه نام خدا در آنها برده مىشود، وصبح وشام در آنها تسبيح او مىگويند...»
تقارن ميان خانه و چراغدان دراين دو آيه ما را به اين امر رهنمون مىسازد كه يك خانه الهى چراغدان نور پروردگار مىباشد. لذا از همين روست كه بركات و رحمت الهى بر هر خانوادهى ايمانى فروفرستاده شده است.
2-(وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَالَّذِي خَبُثَ لَايَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً كَذلِكَ نُصَرِّفُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ)[1].
«سرزمين پاكيزه (و شيرين)، گياهش به فرمان پروردگار مىرويد؛ امّا سرزمينهاى بدطينت (و شوره زار)، جز گياه ناچيز و بىارزش، از آن نمىرويد؛ اين گونه آيات (خود) را براى آنها كه شكر گزارند، بيان مىكنيم.»
از اينرو اگر خانه به جايى براى علم آموزى و تربيت تبديل شود، فرزندان نيز پاك و پاكيزه، بار خواهند آمد.
3-(وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاءِ الْعَالَمِينَ* يَا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّكِ وَاسْجُدِي وَارْكَعِي مَعَ الرَّاكِعِينَ)[2].
«و (به يادآوريد) هنگامى را كه فرشتگان گفتند:" اى مريم! خدا تو را برگزيده و پاك ساخته؛ و بر تمام زنان جهان، برترى داده است.* اى مريم!
[1]- سوره اعراف، آيه 58.
[2]- سوره آل عمران، آيات 42 و 43.
(به شكرانه اين نعمت) براى پروردگار خود، خضوع كن و سجده بهجا آور؛ و با ركوع كنندگان، ركوع كن".»
حديث شريف:
از امام حسن عليه السلام روايت شده كه فرمودند:
«رأيت امّي فاطمة قائمة في محرابها ليلة الجمعة، فلم تزل راكعة ساجدة حتّى انفلق عمود الصبح، وسمعتها تدعو للمؤمنين والمؤمنات وتسمّيهم وتكثر الدعاء لهم، ولا تدعو لنفسها بشيء، فقلت: يا امّاه، لِمَ لَمْ تدعي لنفسكِ كما تدعين لغيرك؟ قالت: يا بني، الجار ثمّ الدار»[1].
«مادرم فاطمه را در شب جمعه به محراب عبادتشان يافتم، ايشان، تا صبحدم همچنان به ركوع و سجود مىپرداختند، و شنيدم كه براى مؤمنين و مؤمنات دعا مىكنند و آنها را با نام ياد مىكنند و فراوان براى ايشان دعا مىكنند، حال آنكه براى خود هيچ دعايى نمىكنند، پس گفتم: مادر! چرا براى خود همچنانكه براى ديگران دعا مىكنيد، دعا نمىكنيد؟ فرمودند: پسرم، نخست همسايگان سپس خانه خود.»
رهيافت وحى:
خانهاى كه رنگ خدايى به خود گرفته، در واقع چراغدان نور پروردگار و جايگاه علم و تربيت شايسته مىباشد. اگر فضاى خانه همواره با ياد خدا
[1]- احمد رحمانى همدانى، فاطمة الزهراء بهجة قلب المصطفى، ص 79، دلائل الامامة- اخبار فى مناقبها عليها السلام، ص 48.