ارزش هاي پنجگانه انساني
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيْهِ عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيقَالَ: قَالَ عِيسَى بْنُ مَرْيَمَ: طُوبَى لِمَنْ كَانَ صَمْتُهُ فِكْراً، وَ نَظَرُهُ عَبْراً، وَ وَسِعَهُ بَيْتُهُ، وَ بَكَى عَلَى خَطِيئَتِهِ، وَ سَلِمَ النَّاسُ مِنْ يَدِهِ وَ لِسَانِهِ.1
امام صادق از پدران خويش، از حضرت علي7نقل کردند که حضرت عيسي7فرمود: خوشا به حال كسي كه سکوتش همراه با تفكّر و نگاهش همراه با عبرت باشد و در خانه اش بنشيند و بر گناه خود بگريد و مردم از دست و زبان او سالم باشند.
[1]خصال، ج 1، ص 295
محبوب ترين اعمال نزد خدا
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ قَالَ: سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ زَيْنَ الْعَابِدِينَيَقُولُ: مَا مِنْ خُطْوَةٍ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مِنْ خُطْوَتَيْنِ: خُطْوَةٍ يَسُدُّ بِهَا الْمُؤْمِنُ صَفّاً فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَ خُطْوَةٍ إِلَى ذِي رَحِمٍ قَاطِعٍ؛ وَ مَا مِنْ جُرْعَةٍ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مِنْ جُرْعَتَيْنِ: جُرْعَةِ غَيْظٍ رَدَّهَا مُؤْمِنٌ بِحِلْمٍ، وَ جُرْعَةُ مُصِيبَةٍ رَدَّهَا مُؤْمِنٌ بِصَبْرٍ؛ وَ مَا مِنْ قَطْرَةٍ أَحَبَّ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مِنْ قَطْرَتَيْنِ: قَطْرَةِ دَمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَ قَطْرَةِ دَمْعَةٍ فِي سَوَادِ اللَّيْلِ لَا يُرِيدُ بِهَا عَبْدٌ إِلَّا اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ.1
امام سجّاد7فرمود: هيچ قدمى به سوى خداوند از دو قدم محبوب تر نيست: قدمى كه مؤمن براى صف بستن در جهاد بر مي دارد و قدمى كه براى آشتى با خويشاوند بر مي دارد؛ و هيچ جرعهاى نزد خدا محبوب تر از دو جرعه نيست: يكى جرعۀ خشمى كه مؤمن با بردبارى فرو مي برد و ديگر شربت مصيبتى كه مؤمن با شكيبايى بنوشد؛ و هيچ قطرهاى نزد خداوند محبوب تر از دو قطره نيست: يكى قطرۀ خونى كه در راه خدا
[1]خصال، ج 1، ص 50
ريخته شود و ديگر اشكى كه در تاريكى شب فقط براى خدا از چشم بنده جارى شود.
مقدار اجر عمل، وابسته به نيّت
عَلِيُّ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ عَلِيُّ بْنُ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ، هَذَا عَنْ أَخِيهِ، وَ هَذَا عَنْ أَبِيهِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهِ الْحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ[أَغْزَى عَلِيّاًفِي سَرِيَّةٍ وَ أَمَرَ الْمُسْلِمِينَ أَنْ يَنْتَدِبُوا مَعَهُ فِي سَرِيَّتِهِ. فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ لِأَخٍ لَهُ: اغْزُ بِنَا فِي سَرِيَّةِ عَلِيٍّ، لَعَلَّنَا نُصِيبُ خَادِماً أَوْ دَابَّةً أَوْ شَيْئاً نَتَبَلَّغُ بِهِ. فَبَلَغَ النَّبِيَّ[قَوْلُهُ فَقَالَ: إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ، وَ لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى. فَمَنْ غَزَا ابْتِغَاءَ مَا عِنْدَ اللَّهِ﴿فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ﴾1، وَ مَنْ غَزَا يُرِيدُ عَرَضَ الدُّنْيَا أَوْ نَوَى عِقَالًا لَمْ يَكُنْ لَهُ إِلَّا مَا نَوَى.2
امام کاظم از پدران خويش7روايت کرد: هنگامى كه پيامبر اکرم[ ، على7را به فرماندهى سپاهي، روانه جنگ كرد به مسلمانان دستور داد در سپاه ايشان شرکت نمايند. مردى به برادر خود گفت: با ما در
[1]نساء، 100
[2]امالي (طوسي)، ص 618
سپاه على7به جنگ بيا. شايد غلامى يا چارپايى يا چيزى كه به دردمان بخورد به دست بياوريم. سخن آن مرد به پيامبر صلی الله علیه و آله و سلم رسيد. حضرت فرمود: جز اين نيست كه اعمال، به نيّت ها است و براى هر كسي، همان چيزى است كه نيّتش را دارد. پس هر كه براى تحصيل آن چه نزد خدا است بجنگد 6بى گمان اجرش با خدا است5 و هر كسي براى رسيدن به متاع دنيا يا به نيّت يك عِقال (زانوبند شتر) بجنگد جز همان چه برايش جنگيده است نخواهد داشت.
مناجات خداوند متعال با حضرت موسي7
عَنْ عَلِيِّ بْنِ عِيسَى رَفَعَهُ قَالَ: إِنَّ مُوسَىنَاجَاهُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فَقَالَ لَهُ فِي مُنَاجَاتِهِ: يَا مُوسَى، إِنَّ الْحَسَنَةَ عَشَرَةُ أَضْعَافٍ وَ مِنَ السَّيِّئَةِ الْوَاحِدَةِ الْهَلَاكُ. لَا تُشْرِكْ بِي. لَا يَحِلُّ لَكَ أَنْ تُشْرِكَ بِي. قَارِبْ وَ سَدِّدْ وَ ادْعُ دُعَاءَ الطَّامِعِ الرَّاغِبِ فِيمَا عِنْدِي، النَّادِمِ عَلَى مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ فَإِنَّ سَوَادَ اللَّيْلِ يَمْحُوهُ النَّهَارُ وَ كَذَلِكَ السَّيِّئَةُ تَمْحُوهَا الْحَسَنَةُ، وَ عَشْوَةُ اللَّيْلِ تَأْتِي عَلَى ضَوْءِ النَّهَارِ وَ كَذَلِكَ السَّيِّئَةُ تَأْتِي عَلَى الْحَسَنَةِ الْجَلِيلَةِ فَتُسَوِّدُهَا.1
خداوند تبارك و تعالى با موسى7مناجات كرد و به او فرمود: اى موسى، همانا (پاداش) كار نيك ده برابر است و امّا يک گناه هم انسان را به هلاکت ميرساند. براي من شريک قرار مده. بر تو روا نيست که به من شرک بورزي. در كارها ميانهرو و محكم باش و دعا كن به سوى من دعاى طمع كار مشتاق به آنچه در پيش من است و دعاى شخصى كه از كردهاش پشيمان است. همان طور که روشنى روز، سياهى شب را
[1]کافي (اسلاميه)، ج 8، ص 49
محو مي کند هم چنين كار نيك، كار بد را از بين مي برد و همان طور که تاريكى شب بر روشنى روز چيره مي گردد هم چنين كار بد بر كار نيكِ پر ارج، چيره شده و آن را تيره و تار سازد.
زير نظر بودن اعمال انسان
قَالَ عَلِيٌّ: فَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِعَيْنِهِ، وَ نَوَاصِيكُمْ بِيَدِهِ، وَ تَقَلُّبُكُمْ فِي قَبْضَتِهِ. إِنْ أَسْرَرْتُمْ عَلِمَهُ وَ إِنْ أَعْلَنْتُمْ كَتَبَهُ. قَدْ وَكَّلَ بِذَلِكَ حَفَظَةً كِرَاماً لَا يُسْقِطُونَ حَقّاً وَ لَا يُثْبِتُونَ بَاطِلًا.1
حضرت علي7فرمود: بترسيد از خدايى كه در پيشگاه او حاضريد و اختيار شما در دست او است و همه حالات و حركات شما را زير نظر دارد. اگر چيزى را پنهان كنيد مى داند و اگر آشكار كرديد ثبت مى كند. براى ثبت اعمال، فرشتگان بزرگوارى را گمارده كه حقّى را از قلم نمى اندازند و چيزى را بيهوده ثبت نمى كنند.
[1]نهج البلاغه (صبحي صالح)، ص 266