بارگزاری ...
جستجو کنید
برای شروع جستجو، متن خود را وارد کنید.
صفحه 244

جهنّم، جايگاه گمان بد به خدا

عَنْ حَفْصِ بْنِ قُرْطٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِقَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ[:‌ مَنْ‌ زَعَمَ‌ أَنَ‌ اللَّهَ‌ يَأْمُرُ بِالسُّوءِ وَ الْفَحْشَاءِ فَقَدْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ، وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّ الْخَيرَ وَ الشَّرَّ بِغَيرِ مَشِيئَةِ اللَّهِ فَقَدْ أَخْرَجَ اللَّهَ مِنْ سُلْطَانِهِ، وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّ الْمَعَاصِي بِغَيرِ قُوَّةِ اللَّهِ فَقَدْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ، وَ مَنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ أَدْخَلَهُ اللَّهُ النَّارَ.1

امام صادق7فرمود: پيامبر اکرم[ فرمود: هر كه معتقد باشد كه خدا به زشتكارى فرمان مي دهد بر خدا دروغ بسته، و هر كه معتقد باشد كه خير و شر به غير خواست خدا است خدا را از سلطنتش بيرون كرده، و هر كه معتقد باشد كه ارتكاب گناه با نيروى خدا نيست بر خدا دروغ بسته، و هر كه بر خدا دروغ بندد خدا او را به دوزخ ببرد.

[1]كافي (اسلاميه)، ج‌1، ص 158


صفحه 245

پايه و مبناي اسلام

عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنُ عَلِي بْنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ[قَالَ: لَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ[مَنَاسِكَهُ مِنْ‌ حِجَّةِ الْوَدَاعِ‌ رَكِبَ‌ رَاحِلَتَهُ‌ وَ أَنْشَأَ يَقُولُ‌: لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كَانَ مُسْلِماً. فَقَامَ إِلَيهِ اَبُوذَرِ الْغِفَارِي8فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ[، وَ مَا الْإِسْلَامُ؟ فَقَالَ: الْإِسْلَامُ عُرْيَانٌ لِبَاسُهُ التَّقْوَى، وَ زِينَتُهُ الْحَيَاءُ، وَ مِلَاكُهُ الْوَرَعُ، وَ جَمَالُهُ‌ الدِّينُ، وَ ثَمَرُهُ الْعَمَلُ الصَّالِحُ، وَ لِكُلِّ شَي‌ءٍ أَسَاسٌ وَ أَسَاسُ الْإِسْلَامِ حُبُّنَا أَهْلَ الْبَيْتِA.1

امام باقر7از پدرش و جدش[ نقل کرد: چون رسول خدا[ مناسك حجّت الوداع را به پايان برد بر شتر خود سوار شد و شروع به گفتن اين جمله كرد: به بهشت نرود مگر كسى كه مسلمان باشد. ابوذر غفارى8 برخاست و عرض كرد: اى رسول خدا[، اسلام چيست؟ حضرت فرمود: اسلام برهنه است و جامه اش، پرهيزکارى است و زيورش، حيا و قوامش، پارسايى و جمالش ديندارى و ميوه اش، كردار نيك است. هر

[1]امالي (طوسي)، ص 84


صفحه 246

چيزى بنيادى دارد و بنياد اسلام، دوست داشتن ما اهل بيتA است.


صفحه 247

انواع ظلم

عَنْ سَعْدِ بْنِ طَرِيفٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ الْبَاقِرِقَالَ: الظُّلْمُ‌ ثَلَاثَةٌ: ظُلْمٌ‌ يَغْفِرُهُ‌ اللَّهُ‌ وَ ظُلْمٌ لَا يَغْفِرُهُ اللَّهُ وَ ظُلْمٌ لَا يَدَعُهُ اللَّهُ؛ فَأَمَّا الظُّلْمُ الَّذِي لَا يَغْفِرُهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَالشِّرْكُ بِاللَّهِ، وَ أَمَّا الظُّلْمُ الَّذِي يَغْفِرُهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَظُلْمُ الرَّجُلِ نَفْسَهُ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ، وَ أَمَّا الظُّلْمُ الَّذِي لَا يَدَعُهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَالْمُدَاينَةُ بَينَ الْعِبَادِ؛ وَ قَالَ: مَا يَأْخُذُ الْمَظْلُومُ مِنْ دِينِ الظَّالِمِ أَكْثَرُ مِمَّا يَأْخُذُ الظَّالِمُ مِنْ دُنْيا الْمَظْلُومِ.1

امام باقر7فرمود: ظلم سه دسته است. نخست ظلمى كه خداوند آن را خواهد آمرزيد و ديگر، ظلمى كه خدا آن را نخواهد آمرزيد و سوّم، ظلمى كه خدا آن را رها نمى‌كند. امّا ظلمى كه خدا نمى‌بخشد شرك به خدا است، و امّا ظلمى كه خداوند مى‌آمرزد ستم به نفس است كه بين او و بين خداى عزّوجل است، و آن ظلمى كه خدا رهايش نمى‌كند ظلم بندگان نسبت به يكديگر است. فرمود: آنچه ستمديده از دين ستمگر

[1]امالي (صدوق)، ص 253


صفحه 248

بگيرد بيشتر از چيزى است كه ستمگر از دنياى ستمديده مى‌گيرد.


صفحه 249

رابطه دوستي و دشمني ابرار و فجّار

عَنْ عَمَّارِ بْنِ مُوسَى قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِيَقُولُ‌: حُبُ‌ الْأَبْرَارِ لِلْأَبْرَارِ ثَوَابٌ‌ لِلْأَبْرَارِ، وَ حُبُّ الْفُجَّارِ لِلْأَبْرَارِ فَضِيلَةٌ لِلْأَبْرَارِ، وَ بُغْضُ الْفُجَّارِ لِلْأَبْرَارِ زَيْنٌ لِلْأَبْرَارِ، وَ بُغْضُ الْأَبْرَارِ لِلْفُجَّارِ خِزْيٌ عَلَى الْفُجَّارِ.1

امام صادق7فرمود: دوست داشتن نيكان، نيكان را، براى آنها ثواب است و دوست داشتن تبهكاران، نيكان را، براى نيكان فضيلت است و دشمنى تبهكاران با نيكان، براى نيكان زينت است و دشمنى نيكان با تبهكاران، براى تبهكاران خوارى و رسوايى است.

[1]كافي (اسلاميه)، ج‌2، ص 640


صفحه 250

مسير اشتباه مردم براي رسيدن به پنج خصلت

أَوْحَى اللَّهُ تَعَالَى إِلَى دَاوُدَ: يا دَاوُدُ، إِنِّي وَضَعْتُ خَمْسَةً فِي خَمْسَةٍ وَ النَّاسُ‌ يَطْلُبُونَهَا فِي خَمْسَةٍ غَيرِهَا فَلَا يَجِدُونَهَا. وَضَعْتُ الْعِلْمَ فِي الْجُوعِ وَ الْجَهْدِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِي الشِّبَعِ وَ الرَّاحَةِ فَلَا يَجِدُونَهُ، وَ وَضَعْتُ الْعِزَّ فِي طَاعَتِي وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِي خِدْمَةِ السُّلْطَانِ فَلَا يَجِدُونَهُ، وَ وَضَعْتُ الْغِنَى فِي الْقَنَاعَةِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِي كَثْرَةِ الْمَالِ فَلَا يَجِدُونَهُ، وَ وَضَعْتُ رِضَائِي فِي سَخَطِ النَّفْسِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهُ فِي رِضَى النَّفْسِ فَلَا يَجِدُونَهُ، وَ وَضَعْتُ الرَّاحَةَ فِي الْجَنَّةِ وَ هُمْ يَطْلُبُونَهَا فِي الدُّنْيا فَلَا يَجِدُونَهَا.1

خداوند متعال بر حضرت داود7وحى کرد: اى داود، من پنج چيز را در پنج چيز قرار داده ام ولى مردم آنها را در پنج چيز ديگر مى‌جويند و نمى‌يابند. علم را در گرسنگى و تلاش و كوشش قرار دادم ولى مردم آن را در سيرى و راحتى مى‌جويند و نمى‌يابند. عزّت را در اطاعت از خودم نهاده‌ام ولى مردم آن را در خدمت به سلاطين طلب مى‌كنند و

[1]عده الداعي، ص 179


صفحه 251

نمى‌يابند. بى‌نيازى را در قناعت قرار دادم ولى مردم آن را در مال زياد مى‌جويند و نمى‌يابند. رضايت خودم را در نارضايتى نفس نهاده‌ام ولى مردم آن را در رضايت نفس طلب مى‌كنند و نمى‌يابند و راحتى و آسايش را در بهشت قرار داده‌ام امّا مردم آن را در دنيا مى‌جويند و نمى‌يابند.