بارگزاری ...
جستجو کنید
برای شروع جستجو، متن خود را وارد کنید.
صفحه 283

اذينه» نقل كرده، به اين نتيجه مى‌رسيم كه:

«ابن ابى عمير» بيش از «پنجاه» مورد روايت از ابن اذينه نقل كرده ودر تمام اين موارد ذكر مى‌نمايد كه: «ابن اذينه از چه كسى، آن احاديث را روايت كرده است و حتى گاهى اشاره مى‌كند كه ابن اذينه روايت را از چهار نفر و يا چندين نفر نقل نموده است».

حال سؤال اين است كه:

چطور مى‌شود «ابن ابى عمير» در تمام اين پنجاه مورد، به ياد داشته است كه ابن اذينه روايت را از چه كسى نقل كرده، ولى صرفاً، همين يك مورد را فراموش كرده كه او، از چه كسى روايت را نقل نموده است؟!

در اينجا مناسب است به برخى از رواياتى كه جناب «ابن ابى عمير» از جناب «عمر ابن اذينه» نقل كرده و روات بعدى يا امام (ع) را هم ذكر كرده، به عنوان شاهدى بر رد قرينه اول اشاره نماييم.

شواهدى بر رد قرينه‌ى اول محقق عاملى (رحمه الله)

عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِم‌[1]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَكِيمٍ عَنْ مَيْمُونٍ الْبَان‌[2]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (ع)[3]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ الْأَحْوَل‌[4]عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ بُرَيْدٍ الْعِجْلِى‌[5]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ حُمْرَانَ بْنِ أَعْيَنَ‌

[1]. ر. ك. به: كافى، شيخ كلينى (رحمه الله)، ج 1، ص 51

[2]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 116

[3]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 126

[4]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 133

[5]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 191.


صفحه 284

عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (ع)[1]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[2]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ أَوْ بُرَيْدٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[3]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[4]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَة[5]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ الْجُعْفِىِّ وَ مُعَمَّرِ بْنِ يَحْيَى بْنِ سَامٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ وَ زُرَارَةَ قَالُوا سَمِعْنَا أَبَا جَعْفَرٍ (ع)[6]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ أَبِى أُسَامَةَ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِاللَّه (ع)[7]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ وَ زُرَارَةَ وَ مَعْمَرِ بْنِ يَحْيَى وَ إِسْمَاعِيلَ الْجُعْفِىِّ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[8]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ وَ بُكَيْرٍ ابْنَىْ أَعْيَنَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[9]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ فُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (ع)[10]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ الْفُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ وَ الْفَضْلِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ‌

[1]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 263

[2]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 263

[3]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 391

[4]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 392

[5]. ر. ك. به: همان ج 2، ص 7

[6]. ر. ك. به: همان ج 2، ص 220 و 217

[7]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 36

[8]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 185

[9]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 354

[10]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 443.


صفحه 285

وَ بُكَيْرٍ قَالُوا سَمِعْنَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع)[1]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ وَ فُضَيْلٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[2]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (ع)[3]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ أَعْيَنَ وَ بُرَيْدِ بْنِ مُعَاوِيَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ وَ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (ع)[4]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ وَ غَيْرِهِ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[5]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ جَمِيعاً عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِم‌[6]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَحَدِهِمَا[7]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ وَ بُكَيْرٍ وَ فُضَيْلٍ وَ بُرَيْدٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ وَ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (ع)[8]عَنْ ابْنُ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ بُكَيْرِبنِ أَعْيَن‌[9]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زَيْدٍ الشَّحَّام‌[10]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ الْفُضَيْلِ‌[11]

[1]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 443

[2]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 457

[3]. ر. ك. به: همان ج 5، ص 262

[4]. ر. ك. به: همان ج 5، ص 483

[5]. ر. ك. به: همان ج 6، ص 68

[6]. ر. ك. به: همان ج 6، ص 69

[7]. ر. ك. به: همان ج 7، ص 85

[8]. ر. ك. به: همان ج 7، ص 128

[9]. ر. ك. به: من‌لايحضره‌الفقيه، شيخ صدوق (رحمه الله)، ج 4، ص 277

[10]. ر. ك. به: تهذيب الاحكام، شيخ طوسى (رحمه الله)، ج 1، ص 17

[11]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 86.


صفحه 286

عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ وَ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ وَ بُرَيْدِ بْنِ مُعَاوِيَةَ الْعِجْلِى‌[1]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ وَ زُرَارَةَ أَنَّهُمَا سَمِعَا أَبَا جَعْفَرٍ (ع)[2]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ وَ زُرَارَةَ وَ مَعْمَرِ بْنِ يَحْيَى وَ إِسْمَاعِيلَ الْجُعْفِى‌[3]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ وَ بُكَيْرٍ وَ الْفُضَيْلِ وَ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ وَ بُرَيْدٍ الْعِجْلِىِّ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ وَ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (ع)[4]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ عُتْبَةَ الْهَاشِمِى‌[5]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ حُمْرَان‌[6]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ وَ غَيْرِ وَاحِدٍ عَنْ أَبِى بَصِير[7]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ بُكَيْر[8]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَحَدِهِمَا (ع)[9]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ عِدَّةٍ أَنَّهُمْ سَمِعُوا أَبَا جَعْفَرٍ (ع)[10]

[1]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 236

[2]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 189

[3]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 193

[4]. ر. ك. به: همان ج 4، ص 54

[5]. ر. ك. به: همان ج 4، ص 103

[6]. ر. ك. به: همان ج 5، ص 209

[7]. ر. ك. به: همان ج 8، ص 1

[8]. ر. ك. به: همان ج 8، ص 63

[9]. ر. ك. به: همان ج 9، ص 27

[10]. ر. ك. به: الإستبصار، شيخ طوسى (رحمه الله)، ج 1، ص 27.


صفحه 287

عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ وَ غَيْرِ وَاحِدٍ عَنْ أَبِى بَصِيرٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (ع)[1]عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ جَمِيعاً عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِم‌[2]عن ابن أبى عمير عن ابن أذينة عن بريدة عن أبى عبد الله (ع)[3]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِى عَبْدِ اللَّه‌[4]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ الْحَلَبِىِ‌[5]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ الْجُعْفِىِّ وَ مَعْمَرِ بْنِ يَحْيَى بْنِ سَامٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ وَ زُرَارَة[6]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ الْأَحْوَلِ يَعْنِى مُحَمَّدَ بْنَ النُّعْمَان‌[7]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ أَنَّ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ أَعْيَن‌[8]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنْ جَمِيلٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَحَدِهِمَا (ع) وَ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ ابْنِ بُكَيْر[9]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ أَبِى بَصِير[10]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ الْأَصَم‌[11]

[1]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 265

[2]. ر. ك. به: همان ج 3، ص 277

[3]. ر. ك. به: علل‌الشرائع، شيخ صدوق (رحمه الله)، ج 2، ص 541

[4]. ر. ك. به: وسائل‌الشيعة، شيخ حر عاملى (رحمه الله)، ج 5، ص 385

[5]. ر. ك. به: همان ج 9، ص 225

[6]. ر. ك. به: همان ج 16، ص 214

[7]. ر. ك. به: همان ج 1، ص 221

[8]. ر. ك. به: همان ج 7، ص 438

[9]. ر. ك. به: همان ج 14، ص 73

[10]. ر. ك. به: بحارالأنوار، علامه مجلسى (رحمه الله)، ج 2، ص 200

[11]. ر. ك. به: همانج 4، ص 13.


صفحه 288

عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ أَبِى عُبَيْدَةَ[1]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ رِفَاعَةَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّه (ع)[2]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ أَبَانِ بْنِ أَبِى عَيَّاشٍ عَنْ سُلَيْمِ بْنِ قَيْسٍ الْهِلَالِىِّ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (ع)[3]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ عَلِىِّ بْنِ سَعِيد[4]عَنِ ابْنِ أبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِاذَيْنَةَعَنْ الكَلْبى عَنْ أبِى صالِح عَنْ ابْنِ عَبّاس وَ جابِرٍ بنِ عَبدالله‌[5]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الطَّيَّارِ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّه (ع)[6]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ عُمَرَ[7]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ يَسَار[8]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مِسْمَعٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّه (ع)[9]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ بُكَيْرٍ وَ فُضَيْلٍ وَ بُرَيْدٍ وَ زُرَارَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[10]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ الْفُضَيْلِ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ (ع)[11]عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ جَمَاعَةٍ سَمِعُوا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع)[12]

[1]. ر. ك. به: همان، ج 6، ص 40

[2]. ر. ك. به: همانج 9، ص 218

[3]. ر. ك. به: همان ج 24، ص 222

[4]. ر. ك. به: همان ج 26، ص 42

[5]. ر. ك. به: همان ج 37، ص 249

[6]. ر. ك. به: همانج 53، ص 40

[7]. ر. ك. به: همانج 55، ص 228

[8]. ر. ك. به: همان ج 67، ص 244

[9]. ر. ك. به: همان ج 71، ص 132

[10]. ر. ك. به: همان ج 23، ص 216

[11]. ر. ك. به: همان ج 24، ص 148

[12]. ر. ك. به: همان ج 26، ص 155.


صفحه 289

عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ عَبْدِ الْكَرِيم‌[1]نتيجه‌ى مناقشه‌ى اول‌

با توجه به استدلال ياد شده، به اين نتيجه مى‌رسيم كه: اولين قرينه‌اى كه مرحوم حسينى عاملى (رحمه الله) مطرح نمودند، صحيح نبوده و نمى‌تواند مورد قبول قرار گيرد؛ از اين رو، ديگر شأنيتى براياينكه قرينه واقع شود را ندارد.

مناقشه بر قرينه‌ى دوم محقق عاملى (رحمه الله)

براى رد اين قرينه، تنها به عبارت مرحوم شيخ نجاشى (رحمه الله) در كتاب‌ «رجال النجاشى» درباره‌ى «محمد بن احمد بن يحيى» بسنده مى‌نماييم كه مى‌فرمايند:

«أبو جعفر كان ثقة فى الحديث إلا أن أصحابنا قالوا: كان يروى عن الضعفاء و يعتمد المراسيل و لا يبالى عمن أخذ».[2]ابو جعفر در حديث ثقه است مگر اينكه بعضى از اصحاب ما درباره او گفته‌اند: وى از ضعفا حديث نقل مى‌كرده و به مراسيل اعتماد مى‌كند و براى او مهم نيست كه روايت را از چه كسى اخذ مى‌كند.

پس، اينكه مرحوم حسينى عاملى (رحمه الله) فرمودند: «روات ياد شدهاز جمله افرادى هستند كه تا براى آن‌ها مسلم نبوده كه كلامى روايت است، آن را نقل نمى‌كردند»، استدلالى است كه مواردى بر نقض آن يافت شد.

نتيجه‌يمناقشه‌ى دوم‌

با عبارتى كه از مرحوم شيخ نجاشى (رحمه الله) نقل شد، قرينه دوم صاحب كتاب «مفتاح الكرامة» مورد خدشه قرار مى‌گيرد؛ لذا اين قرينه نيز از دايره استدلال خارج مى‌گردد.

[1]. ر. ك. به: همان ج 31، ص 353

[2]. ر. ك. به: رجال النجاشى، شيخ نجاشى (رحمه الله)، ج 1، ص 348.


صفحه 290

ب: بررسى و مناقشه در قرائن مذكور در كلام محقق شعرانى (رحمه الله)

مناقشه بر قرينه‌ى اول محقق شعرانى (رحمه الله)

در مباحث گذشته پاسخ مسئله‌ى شهرت داده شد.

مناقشه بر قرينه‌ى دوم محقق شعرانى (رحمه الله)

بعد از تتبع حول اين قرينه كه فرمودند: «ابن اذينه از جمله كسانى نيست كه از وى فتوا نقل شده باشد» به مقطوعه‌ى ديگرى برخورد مى‌كنيم كه اتّفاقاً از جناب «عمر ابن اذينه» است كه در آن فتواى خويش را بيان نموده است؟! و حتى برخى از فقهاى ماضى (قدس سرهما) نيز در مقام رد اين مقطوعه و ايراد به آن فرموده‌اند كه: «اين مقطوعه فتواى ابن اذينه بوده و روايت نيست».

جريان اين مقطوعه چنين است كه:

اگر زنى مسيحى از يك مرد مسلمان حامله گردد ولى در ايام حمل، خودو فرزند در شكمش هر دو بميرند، در اين صورت چون مادر مسيحى است لذا نمى‌توان او را در قبرستان مسلمانان دفن نمود؛ امّا فرزند درون شكم اين زن به جهت اينكه مسلمان است بايد در قبرستان مسلمانان دفن گردد.

حال در اين مقطوعه كه در كتاب «تهذيب الاحكام» آمده، جناب ابن اذينه فتواى خويش را بيان كرده و مى‌گويد: فرزند بيرون آورده مى‌شود و شكم مادرش دوخته مى‌شود.

به اين مقطوعه توجه فرماييد:

«وَ فِى رِوَايَةِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ: يُخْرَجُ الْوَلَدُ وَ يُخَاطُ بَطْنُهَا»[1]و در روايت ابن ابى عمير از ابن اذينة آمده است: فرزند بيرون آورده مى‌شود و شكم مادرش دوخته مى‌شود.

در اين باره مرحوم جمال الدين حلى (رحمه الله) از جمله كسانى است كه قائل است‌

مقطوعهمذكور روايت نيست، بلكه فتواى ابن اذينه است.

[1]. ر. ك. به: تهذيب‌الأحكام، طوسى (رحمه الله)، ج 1، ص 344.