السيد الشبيري: قطع طواف براى رسيدن به نماز جماعت جائز است و بعد از نماز طواف را تمام مىكند.[1]
*** الشيخ البهجت: در طواف اگر موالات عرفيه بهم نخورد اشكال ندارد و اگر بهم خورد و قبل از چهار بود احتياط با اكمال آن و اعاده است ولى در سعى چون موالات معتبر نيست با فرض عذر كه مورد سؤال است مانع ندارد.[2]
الشيخ التبريزي (قدس سره): در مناسك متعرض فرع مزبور نشده و في الضميمة ص 32: از جايى كه قطع كرده بعد از نماز را ادامه دهد.
الشيخ الفاضل: جائز است بلكه مستحب است قطع كند براى رسيدن به نماز جماعت يا رسيدن به وقت فضيلت نماز واجب و از هرجا قطع كرد از همانجا بعد از نماز اتمام كند و احتياط اتمام و اعاده است. بلى اگر بعد از چهارم بوده است اتمام كافى است.[3]و في الجديد: تخلل الجماعة لا تضرّ بالطواف قبل الأربعة أو بعدها إذا اشتغل به بعد الصلاة.[4]
الشيخ المكارم: در مناسك متعرض فرع نشده.
الشيخ الوحيد: و يستحب قطع الطواف و إن كان فريضة لإدراك صلاة الفريضة ثمّ يعود فيتم ما بقي من طوافه.[5]
لك در ايام عادت
الإمام الخميني (قدس سره): در فرض مزبور در ايام عادت ممكن است يك يا دو لكه
[1]حاصل مسأله ص 65
[2]ص 161
[3]حاصل دو مسأله ص 206
[4]ص 70
[5]ص 130
كم رنگ ببيند اين خون چه حكمى دارد؟
ج: حكم استحاضه دارد و بايد به وظيفه مستحاضه عمل كند.[1]
السيد الگلپايگاني (قدس سره): س: به واسطۀ خوردن قرص و يا تزريق آمپول جلو عادت را گرفته لكن در ايام عادت روزى يك لحظه خون مىبيند با وصف مذكور طواف و نماز او چگونه است؟
ج: با انجام اعمال مستحاضه طواف و نماز او صحيح است.[2]
السيد السيستاني: لا يجري على الدم المتقطع في مفروض السؤال حكم دم الحيض بل يجري عليه حكم الاستحاضة بلا فرق بين كونه بصفة الحيض أو لا.[3]
السيد الشبيري: در فرض مسأله- خونى كه در ايام عادت مىبيند هرچند سه روز مستمر نباشد و صفات حيض نيز نداشته باشد حكم حيض را دارد.[4]
و در مسأله 402: اگر صاحب وقتيه و عددية در وسط پاك شد و طواف نماز را در پاكى انجام داد و بعد لك ديد اعمالش صحيح است.[5]
و در مسأله 644: اگر زنى در اثناء حيض مدتى پاك باشد حتى در باطن فرج حكم حيض ندارد. پس اگر در عرفات يا مشعر لك ديد و يقين كرد كه خون حيض است و قبلًا پاك نبوده گرچه به حسب عادت پاك بوده اعمال قبلى او صحيح است و بايد حج تمتع را تمام كند.
*** الشيخ البهجت: تعمل عمل المستحاضة إلا إذا علمت أن في باطن الفرج دماً.[6]
منه أيضاً: س: رؤية الدم في أيام العادة فهل يجوز المنع بالعلاج؟
ج: إذا انقطع الدم بالعلاج فليست بحائض.[7]
الشيخ التبريزي (قدس سره): اگر استمرار تا سه روز نداشته باشد استحاضه است و
[1]ص 139 طبع پنجم مع التلخيص.
[2]مجمع ص 472
[3]ملحق ص 92 س 194
[4]مسأله 400
[5]444 و 644
[6]مسأله 174
[7]ص 240
اعمال مستحاضه را بايد انجام داد.[1]
و في الصراط ج 3 ص 188 نظر السيد الخوئي و الشيخ التبريزي: لا بأس بالطواف و الصلوة في الفرض.
[1]بانوان ص 21
ملحقات نماز طواف
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
الصلاة خلف المقام
الإمام الخميني (قدس سره): اگر صدق خلف مقام نشد در يكى از دوجانب بجا آورد به طورى كه گفته شود نزد مقام است و اگر ممكن نشد در دوجانب بجا آورد با ملاحظه نزديكتر به مقام از دوجانب و خلف و اگر سه طرف مساوى باشد در خلف بخواند و دو طرف كافى نيست و اگر دو طرف صدق نزد مقام نكند اكتفا به پشت بعيد نيست لكن احتياط آن است كه يك نماز پشت مقام و يك نماز در يكى از دو طرف با ملاحظه اقربيّت و احوط اعاده نماز است در صورت امكان در پشت مقام تا وقتى وقت سعى تنگ نشده.[1]
السيد الخوئي (قدس سره): و در صورت عدم تمكن با مراعات نزديكى به مقام بنا بر احتياط واجب در هرجاى مسجد مىتواند بجا آورد.[2]
منه أيضاً: إذا صلّى خلف المقام بعيداً ثمّ تمكّن قبل السعي قريباً من المقام لا تجب الاعادة.[3]
[1]س 150 طبع پنجم
[2]ص 180
[3]الصراط ج 2 ص 239
منه أيضاً: س: بعد الطواف لو انتظر خمسة دقائق، لوجد مكاناً خلف المقام؛ فهل يجب الانتظار أم يصلي خلفه بعشرة أمتار؟
ج: لا يجب الانتظار.[1]
السيد الگلپايگاني (قدس سره): اگر پشت مقام ممكن نشد در يكى از دوجانب مقام بايستد و اگر نشد در هرجايى از مسجد كه پشت مقام و دو طرف آن نزديكتر به مقام باشد.[2]
السيد السيستاني: فإن لم يتمكن من الخلف فالأحوط أن يجمع بين الصلاة عنده في أحد جانبيه و بين الصلاة خلفه بعيداً عنه و مع تعذر الجمع يكتفي بالممكن منهما و مع تعذرهما يصلّي في أى مكان من المسجد مراعياً الأقرب فالأقرب إلى المقام على الأحوط الأولى.[3]
السيد الشبيري: بايد نماز طواف را پشت مقام ابراهيم7بجا آورد و به قدرى نزديك باشد كه بگويند (نزد مقام) و اگر موجب مزاحمت بود در نقطه دورتر پشت مقام با رعايت الاقرب فالأقرب، و در يمين و يسار كافى نيست.[4]
*** الشيخ البهجت: احوط آن است كه پشت مقام باشد به طورى كه نزد مقام صدق كند و با عدم تمكن، در يكى از دوجانب، و اگر آن هم ممكن نشد با مراعات الأقرب فالأقرب به سوى خلف و دوجانب آن و در صورت دوران بين بعضى مراتب خلف واحد جانبين جمع كند بين دو نماز بلكه اعاده پس از تمكن از خلف تا آخر وقت امكان.
الشيخ التبريزي (قدس سره): فإن لم يتمكن فيصلي في أيّ مكان من المسجد مراعياً الأقرب فالأقرب إلى المقام على الأحوط.
[1]الصراط، ج 3، ص 173
[2]ص 110
[3]ص 168
[4]ص 82
الشيخ الفاضل: بايد خلف مقام باشد با رعايت الأقرب فالأقرب و الا در دو جانب با صدق اقرب به مقام.[1]
الشيخ المكارم: بهمين اندازه كه بگويند پشت مقام ابراهيم بجا آورده كافى است.[2]
الشيخ النوري: بايد نماز خلف مقام باشد اگر خلف مقام احراز نشود نماز خوانده صحيح نيست.[3]و در صورت ازدحام هركجاى مسجد بخواند كفايت مىكند.[4]
الشيخ الوحيد: و مع عدم التمكن من الإتيان بها قريباً من المقام يجوز الإتيان بها خلف المقام إلى ما يقرب من ظلال المسجد و إن لم يتمكن من ذلك صلى قريباً منه في أحد جانبيه.[5]
اگر تصحيح نماز ممكن نشد
الإمام الخميني (قدس سره): اگر نتوانست قرائت نماز را ياد بگيرد بايد نماز را بهر ترتيبى كه مىتواند خودش بجا آورد و كافى است و به اقتداء به شخص عادل و استنابه هم اكتفا نكند اگر احتياط كرد.[6]
السيد الخوئي (قدس سره): هرگاه قرائت نمازگزار غلطى داشته باشد و نتواند درست كند اشكالى در اكتفا به آنچه مىتواند در نماز طواف و غير آن نيست و همان اندازه كافى است و در صورت سهل انگارى در تصحيح احوط آن است كه بجماعت بخواند و نائب هم بگيرد.[7]
السيد الگلپايگاني (قدس سره): و اگر تصحيح ممكن نشود نماز طواف را به جماعت
[1]محشى
[2]ص 104
[3]ص 235
[4]ص 236
[5]ص 137
[6]ص 151
[7]ص 335