فهرست ابواب الكتاب
باب/ عنوان/ صفحه شماره
«باب اول» در بيان ثواب موحدان و عارفان 4
«باب دويم» در بيان توحيد و نفى تشبيه و مراد از نفى تشبيه متصف نبودن آن جناب است بصفات ممكنات و عدم اشتراك با ايشان در حقيقت صفات 18
«باب سيم» در بيان معنى واحد و توحيد و موحد 70
«باب چهارم» در تفسير سوره توحيد يعنى سورهقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌو آن را سوره اخلاص و سوره الصمد و نسبة الرب نيز ميگويند 77
«باب پنجم» در بيان معنى توحيد و عدل 85
«باب ششم» در بيان آنكه خداى عز و جل جسم و صورت هيچ يك نيست. 86
«باب هفتم» در بيان اينكه خداى تبارك و تعالى چيزيست 94
«باب هشتم» در ذكر آنچه در باب ديدن خداوند وارد شده 97
«باب نهم» در بيان قدرت خدا و قدرت بمعنى توانائى است 115
«باب دهم» در بيان علم خدا و علم در لغت بمعنى دانستن است 128
«باب يازدهم» در بيان صفات ذات و صفات افعال 133
«باب دوازدهم» در تفسير قول خداى عز و جلكُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ143
«باب سيزدهم» در تفسير قول خداى عز و جليا إِبْلِيسُ ما مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِيَدَيَ: 149
«باب چهاردهم» در تفسير قول خداى عز و جليَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ151
«باب پانزدهم» در معنى قول خداى تبارك و تعالىاللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ152
«باب شانزدهم» در تفسير قول خداى عز و جلنَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ160
«باب هفدهم» در تفسير قول خداى تعالىوَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ161
«باب هجدهم» در تفسير قول خداى عز و جلكَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ163
«باب نوزدهم» در تفسير قول خداى عز و جلوَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا163
باب «بيستم» در تفسير قول خداى عز و جلهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللَّهُ فِي ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِكَةُ164
«باب بيست و يكم» در تفسير قول خداى عز و جلسَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ165
«باب بيست دوم» در معنى جنب خداى عز و جل و جنب در لغت بمعنى پهلو و امير است و مراد از آن در آخر اين باب مىآيد. 165
«باب بيست و سيم» در معنى حجزه 167
«باب بيست و چهارم» در بيان معنى چشم و گوش و زبان خدا 169
«باب بيست و پنجم» در معنى قول خداى عز و جلوَ قالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ169
«باب بيست و ششم» در بيان معنى خوشنودى خداى عز و جل و خشم او 170
«باب بيست و هفتم» در معنى قول خداى عز و جلوَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي173
«باب بيست و هشتم» در بيان نفى مكان و زمان و سكون و حركت و فرود آمدن و بالا رفتن و منتقل شدن از خدا 176
«باب بيست و نهم» در بيان نامهاى خداى تبارك و تعالى و فرق ميانه معانى آنها و معانى نامهاى آفريدگان 189
«باب سىام» در بيان اينكه قرآن چه چيز است 249
«باب سى و يكم» در ذكر معنى (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ) 256
«باب سى و دويم» در تفسير حروف معجم 260
«باب سى و سيم» در تفسير و بيان حروف 264
«باب سى و چهارم» در تفسير و بيان حروف اذان و اقامه. 267
«باب سى و پنجم» در تفسير و بيان هدى و ضلالت توفيق و خذلان از خداى تبارك و تعالى 272
«باب سى و ششم» در رد بر ثنويه و زنادقه 275
«باب سى و هفتم» در رد بر نسطوريه از فرق نصارى 307
«باب سى و هشتم» در ذكر عظمت و بزرگى خداى عز و جل 314
«باب سى و نهم» در لطف و لطافت خداى تبارك و تعالى 324
«باب چهلم» در بيان كمتر چيزى كه در شناختن توحيد مجزى است 324
«باب چهل و يكم» در بيان آنكه خداى عز و جل شناخته نميشود مگر بخودش. 327
«باب چهل و دويم» در اثبات حدوث عالم 334
باب چهل و سيم در بيان معنى سبحان اللَّه 359
«باب چهل و چهارم» در بيان معنى اللَّه اكبر 360
«باب چهل و پنجم» در بيان معنى اول و آخر 361
«باب چهل و ششم» در بيان معنى قول خداى عز و جلالرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى362
«باب چهل و هفتم» در بيان معنى قول خداى عز و جل 366
«باب چهل و هشتم» در بيان عرش و صفات آن 368
«باب چهل و نهم» در بيان آنكه عرش ارباعا آفريده شده كه هر ربعى بنحويست و ارباع جمع ربع بضم راء و باء و سكون آنست يعنى چهار يك 370
«باب پنجاهم» در بيان معنى قول خداى عز و جل وسع كرسيه السموات و الارض 371
باب پنجاه و يكم در بيان فطرت خداى عز و جل خلائق را بر توحيد 372
«باب پنجاه و دويم» بر بيان بداء و بداء بر وزن سلام بمعنى ظاهر شدن چيزيست كه بيش از آن پوشيده و پنهان باشد و آن بر خدا روا نيست 375
(باب پنجاه و سيم) در بيان مشيت و اراده خدا و هر دو بمعنى خواستن است 380
«باب پنجاه و چهارم» در بيان استطاعت كه بمعنى توانائى است و بيان بطلان آن در حق بندگان و اثبات آن در باره ايشان باعتماد اختلاف معنى 387
«باب پنجاه و پنجم» در بيان ابتلاء و اختيار كه بمعنى آزمودن باشد 395
«باب پنجاه و ششم» در بيان سعادت و شقاوت كه بمعنى نيك بختى و بدبختى است 396
«باب پنجاه و هفتم» در نفى جبر و تفويض 399
باب پنجاه و هشتم در بيان قضاء و قدر و فتنه يعنى آزمايش و روزىها و نرخها و قدرتهاى معين 405
باب پنجاه و نهم در ذكر اطفال و عدل خداى عز و جل در باب ايشان: 431
«باب شصتم» در بيان اينكه خداى تبارك و تعالى با بندگان خود نميكند مگر آنچه را كه از براى ايشان اصلح باشد 440
«باب شصت و يكم» در بيان امر و نهى و وعد و وعيد 448
باب شصت و دويم در تعريف و بيان و حجت و هدايت: 453
«باب شصت و سيم» در ذكر مجلس حضرت امام رضا7با اهل 461
باب شصت و چهارم در ذكر مجلس امام رضا7با سليمان مروزى متكلم خراسان در نزد مأمون در باب توحيد 486
«باب شصت و پنجم» در بيان نهى از كلام و جدال و مراء 499