«باب سى و ششم» در رد بر ثنويه و زنادقه 275
«باب سى و هفتم» در رد بر نسطوريه از فرق نصارى 307
«باب سى و هشتم» در ذكر عظمت و بزرگى خداى عز و جل 314
«باب سى و نهم» در لطف و لطافت خداى تبارك و تعالى 324
«باب چهلم» در بيان كمتر چيزى كه در شناختن توحيد مجزى است 324
«باب چهل و يكم» در بيان آنكه خداى عز و جل شناخته نميشود مگر بخودش. 327
«باب چهل و دويم» در اثبات حدوث عالم 334
باب چهل و سيم در بيان معنى سبحان اللَّه 359
«باب چهل و چهارم» در بيان معنى اللَّه اكبر 360
«باب چهل و پنجم» در بيان معنى اول و آخر 361
«باب چهل و ششم» در بيان معنى قول خداى عز و جلالرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى362
«باب چهل و هفتم» در بيان معنى قول خداى عز و جل 366
«باب چهل و هشتم» در بيان عرش و صفات آن 368
«باب چهل و نهم» در بيان آنكه عرش ارباعا آفريده شده كه هر ربعى بنحويست و ارباع جمع ربع بضم راء و باء و سكون آنست يعنى چهار يك 370
«باب پنجاهم» در بيان معنى قول خداى عز و جل وسع كرسيه السموات و الارض 371
باب پنجاه و يكم در بيان فطرت خداى عز و جل خلائق را بر توحيد 372
«باب پنجاه و دويم» بر بيان بداء و بداء بر وزن سلام بمعنى ظاهر شدن چيزيست كه بيش از آن پوشيده و پنهان باشد و آن بر خدا روا نيست 375
(باب پنجاه و سيم) در بيان مشيت و اراده خدا و هر دو بمعنى خواستن است 380
«باب پنجاه و چهارم» در بيان استطاعت كه بمعنى توانائى است و بيان بطلان آن در حق بندگان و اثبات آن در باره ايشان باعتماد اختلاف معنى 387
«باب پنجاه و پنجم» در بيان ابتلاء و اختيار كه بمعنى آزمودن باشد 395
«باب پنجاه و ششم» در بيان سعادت و شقاوت كه بمعنى نيك بختى و بدبختى است 396
«باب پنجاه و هفتم» در نفى جبر و تفويض 399
باب پنجاه و هشتم در بيان قضاء و قدر و فتنه يعنى آزمايش و روزىها و نرخها و قدرتهاى معين 405
باب پنجاه و نهم در ذكر اطفال و عدل خداى عز و جل در باب ايشان: 431
«باب شصتم» در بيان اينكه خداى تبارك و تعالى با بندگان خود نميكند مگر آنچه را كه از براى ايشان اصلح باشد 440
«باب شصت و يكم» در بيان امر و نهى و وعد و وعيد 448
باب شصت و دويم در تعريف و بيان و حجت و هدايت: 453
«باب شصت و سيم» در ذكر مجلس حضرت امام رضا7با اهل 461
باب شصت و چهارم در ذكر مجلس امام رضا7با سليمان مروزى متكلم خراسان در نزد مأمون در باب توحيد 486
«باب شصت و پنجم» در بيان نهى از كلام و جدال و مراء 499