کتاب اسناد لانه جاسوسی آمریکا

آمریکا بوده و شامل اطلاعات متفرقه ای است که سیا در مورد افراد روسی و اطلاعات اخذ شده از آنان

تهیه کرده است.در ضمن سند دیگری با عنوان شوروی و اروپای شرقی موجود است که شرح تلاش های

ماهواره ای جاسوسی آمریکا و اطلاعات نظامی بدست آمده از این تلاش می باشد.

بخش چهارم این بخش شامل 2 قسمت عمده است

1 تعاریف مصطلح و اهداف عملیاتی به نام پناهندگان خارجی. این اسناد پرده از چهره پرفریب و

سالوس ابرقدرتها به ویژه آمریکا در رابطه با پناهندگان سیاسی و تبلیغات و ریاکاریهای این رژیمها برای

فریب مردم خود و مردم جهان برمی دارد. ایجاد انگیزه در مأموران و صاحب منصبان و تبعه های

کشورهای کمونیست یعنی چین، شوروی و بلوک شوروی برای بهره برداری اطلاعاتی در درجه اول و

استفاده روانشناسانه و به بیانی دیگر بهره برداریهای تبلیغاتی و سیاسی در مرحله دوم و کلیه روشها و

دستورالعملهایی که بر اساس آن واژه ای به نام پناهندگی شکل گرفته در این اسناد منعکس است.

2 دستورهای اجرایی، فرمها و مکالمات کتبی مورد لزوم به زبانهای انگلیسی، چینی و روسی و ابلاغ

و ارسال آنها به واحدهای مربوطه مستقر در سفارتخانه های آمریکا برای برخوردی حساب شده و جذب

کننده با پناهندگان و همچنین روشهای ایجاد تماسهای اضطراری اعم از کاربن نویسی یا مکالمات تلفنی

یا ملاقاتهای مخفی از جمله مواد مندرج در این بخش از اسناد است.

دانشجویان مسلمان پیرو خط امام

شوروی (اطلاعات کلی)

سند شماره (1)

شوروی

خشکی

22274000 کیلومتر مربع، 3/9% زیر کشت، 1/37% جنگل و بوته زار، 6/2% شهری، صنعتی و

ترابری، 8/16% مراتع و یونجه زارهای طبیعی، 2/34% کویر، باتلاق و یا لم یزرع.

طول مرزهای خشکی 20619 کیلومتر.

آبها

محدوده قلمرو آبی: 12 میل دریایی (محدوده ماهیگیری 200 میل دریایی).

خط ساحل: 46670 کیلومتر (شامل ساخلین)

مردم

جمیعت: 263818000 نفر (ژوئیه 1979)، میانگین میزان رشد سالانه 9/0% (جاری)

ملیت: نام روسی، صفت روس

تقسیمات نژادی: 74% اسلاو، 26% متشکل از 170 گروه نژادی مختلف.

زبان: بیش از 200 زبان و لهجه وجود دارد که (حدود 18 تای آنها هر یک بیش از یک میلیون سخنگو

دارد)، 76% گروه زبان اسلاوی، 8% دیگر گروههای هند اروپایی، 11% آلتیک، 3% اورالیایی، 2%

قفقازی.

سطح سواد: 5/98% جمعیت (سنین 949)

نیروی کار: غیرنظامی 138 میلیون نفر (اواسط سال 1978)، 25% کشاورزی، 75% صنعت و دیگر

حوزه های غیر کشاورزی، میزان بی کاری گزارش نشده است، کمبود کارگران متخصص و ماهر.

دولت

نام حقوقی: اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی

نوع: حکومت کمونیستی

پایتخت: مسکو

تقسیمات فرعی سیاسی: 15 اتحادیه جمهوری، 20 جمهوری خود مختار، 6 کری، 121 اوبلاست و 8

اوبلاست خود مختار.

نظام حقوقی: نظام مدنی حقوقی توسط تئوری حقوق کمونیستی تغییراتی یافته است، قانون اساسی

تجدید نظر شده در سال 1977 تصویب گردید، لوایح قانونی اساسی تجدید نظر شده در سال 1977

تصویب گردید، لوایح قانونی مورد بررسی حقوقی قرار نمی گیرد، تحصیلات حقوقی در 18 دانشگاه و 4

مؤسسه حقوقی امکان پذیر است. مقررات اجباری دادگاه بین المللی را نپذیرفته است.

روز تعطیلی ملی: 7 نوامبر روز انقلاب اکتبر

شعبات: شورای وزیران (مجریه)، دیوان عالی شوروی (مقننه)، دیوان عالی قضائی شوروی (قضائیه).

رهبران دولت: لئونید آی. برژنف، دبیر کل کمیته مرکزی حزب کمونیست و رئیس پرزیدیوم دیوان عالی

شوروی. آلکسی ان. کاسیگین، سرپرست شورای وزیران شوروی.

شرکت در انتخابات: برای تمام افراد 18 ساله به بالا و مستقیما و به طور مساوی آزاد است.

انتخابات: انتخابات دیوان عالی شوروی (قوه مقننه م) هر پنج سال یک بار برگزار می گردد که در سال

1979 برای همین دیوان 1500 نماینده انتخاب گردیدند که 7/71% آن اعضای حزبی هستند.

حزب سیاسی: حزب کمونیست شوروی تنها حزب مشروع کشور می باشد. قدرت آراء (انتخاب سال

1979): 174944173 نفر دارای سنین بالای 18 سال، ظاهرا 99/99% رأی داده اند.

کمونیستها: حدود 16 میلیون نفر عضو حزبی.

دیگر گروههای سیاسی یا جو ساز: کومسومول، اتحادیه های تجاری و دیگر سازمانهایی که کنترل و

نظارت کمونیستی را سهولت می بخشند. عضویت در سازمانهای بین المللی: شورای کمک اقتصادی دو

جانبه، کنفرانس خلع سلاح ژنو، آژانس انرژی اتمی بین المللی، سازمان هواپیمایی بین المللی مدنی،

شورای بین المللی اکتشاف دریایی، سازمان بین المللی کار گروه تحقیق بین الملل سرب و زینک، سازمان

مشاوره دریایی بین دولتین، اتحادیه پست جهانی، سازمان تحقیقات استاندارد بین المللی ITC، اتحادیه

تجاری بین المللی، کمیسیون بین الملل صید نهنگ، شورای غله بین الملل، سازمان ملل، یونسکو، اتحادیه

جهانی پست، پیمان ورشو، سازمان بهداشت جهانی WPIO، سازمان جهانی هواشناسی، WTO.

اقتصاد

تولید ناخالص ملی: 5/1066 میلیارد دلار (1978) با در نظر گرفتن قیمتهای آمریکا (در سال

1977)، 4080 دلار تولید ناخالص سرانه، درصد سهام در سال 1978 عبارت بودند از 56% مصرف،

34% سرمایه گذاری، 10% بخشهای دولتی و غیره، شامل دفاع (بر اساس تولید ناخالص ملی سال 1970

به روبل)، میانگین میزان رشد سالانه واقعی (771971) 8/3% میانگین میزان رشد سالانه (781976)

6/3%.

کشاورزی: محصولات غذایی عمده غله (به خصوص گندم)، سیب زمینی، مهمترین محصولات

صنعتی قند، پنبه، تخم آفتابگردان و الیاف کتان به میزان خودکفایی، بستگی به نوسانات برداشت

محصول دارد. کالری مصرفی 3250 کالری روزانه برای هر نفر در سالهای اخیر.

ماهی گیری: میزان صید 7/9 میلیون تن (1977)، صادرات 403800 تن (1977)، واردات 32500

تن (1977).

صنایع مهم: صنایع تولید سرمایه بسیار پیشرفته و متنوع، صنایع کالاهای مصرفی در مقایسه چندان

پیشرفته نیست.

کمبودها: لاستیک طبیعی، بوکسیت و آلومینیوم، تانتالیم، قلع، تنگستن، فلورواسپار، و مولیبدن.

فولاد خام: 163 میلیون ظرفیت تولید تا یکم ژانویه 1979، در سال 1978 معادل 151 میلیون تن

تولید گردیده، که سهم تولید سرانه 578 کیلوگرم می باشد.

نیروی برق: 249500000 کیلووات ظرفیت (1978)، 1202، میلیارد کیلو وات ساعت تولید شده

(1978)، 4580 کیلووات ساعت سهم سرانه.

صادرات: 6/52392 میلیون دلار (با احتساب هزینه حمل تا مقصد، 1978)، سوخت (به خصوص

مواد نفتی و مشتقات آن)، فلزات، محصولات کشاورزی (الوار، غله)، و انواع کالاهای پیش ساخته (به

خصوص کالاهای صنایع سرمایه ای).

واردات: 8/50794 میلیون دلار (با احتساب هزینه حمل تا مقصد 1978)، ماشین آلات و تجهیزات ویژه

و پیچیده، الیاف نساجی محصولات مصرفی،محصولات محصولات پولاد، (به خصوص لوله های قطور) و

هرگونه کمبود در تولید داخلی (از قبیل، گندم وارداتی پس از برداشت محصول نه چندان خوب داخلی).

طرفهای مهم تجاری: 2/103 میلیارد دلار (کل منافع سال 1978)، 60 درصد تجارت با کشورهای

کمونیستی، 28% با کشورهای صنعتی غرب و 12% با کشورهای رو به رشد.

کمک: اقتصادی 3707 میلیون دلار کل کمکهای اقتصادی ارائه شده به کشورهای رو به رشد

(1978)، کل کمکهای اقتصادی (781957)، 1/17 میلیارد دلار: نظامی کل کمکهای ارائه شده

(1978)، 8/1 میلیارد دلار.

نرخ رسمی تبدیل ارز: 6811/0 روبل = یک دلار آمریکا (میانگین تبدیل در سال 1978). سال مالی:

سال تقویمی.

ارتباطات

راه آهن: جمعا 140504 کیلومتر؛ 138671 کیلومتر ریل پهن (524/1 متر)؛ 1833 کیلومتر ریل

باریک (750/0 متر)؛ 110015 کیلومتر ریل پهن تک ریل؛ 40941 کیلومتر راه آهن برقی؛ این آمار

خطوط راه آهن صنعتی را در برنمی گیرد (1978).

شاهراهها جمعا 1564000 کیلومتر؛ 322000 کیلومتر آسفالته بتونی و یا بلوکهای سنگی،

372000 راههای آبی داخل خشکی، 146400 کیلومتر به استثناء دریای خزر (1979).

خطوط لوله: 57000 کیلومتر نفت خام؛ 13000 کیلومتر محصولات پالایش یافته؛ 115000

کیلومتر گاز طبیعی.

بنادر: 52 بندر بزرگ (که مهمتر از همه؛ لینگراد، مورمانسک، اودسا، نووروسیک، ایلی شوسک،

ولادی وستوک، ناخودکا، آرخانگلسک، ریگا،تالین، کانسیگراد، لیپاجا، ونتسپلیز، نیکولایف،

سواستوپول)؛ 116 بندر کوچک منتخب. مهمترین بنادر داخل: روستوف، ولگوگراد، گورکیف،

خاباروسک، کیف و مسکو (1979).

میزان بار حمل شده: راه آهن 3758 میلیون تن، 3426 میلیارد تن بر کیلومتر (1978)؛ شاهراهها

7/22 میلیارد تن 380 میلیارد تن بر کیلومتر (9770%)؛ راههای آبی 520 میلیون تن، 231 میلیارد تن

بر کیلومتر به استثناء دریای خزر که دارای 16000 وسیله باربری آبی به ظرفیت 000/7000 میلیون تن

می باشد (1978).

ناوگان تجاری: 1737 کشتی (1000 تن ثبت شده و بیشتر) و با تناژ ثبت شده کلی 13504800 و تناژ

کامل 18676400، شامل 69 کشتی مسافر بری، 1201 باربری، 19 کانتین، 36 باربری غول آسا، 291

تانکر، 8 کشتی مخصوص حمل گاز مایع، 93 کشتی باربری بزرگ 8 کشتی مخصوص حمل نفت / سنگ

آهن، 12 کشتی هواپیمابر ویژه، 646 کشتی تجاری در دریای سیاه، 392 کشتی در دریای بالتیک، 445

کشتی در بخش خاور دور و شوروی، و 244 کشتی دربارنتس / دریای سفید مستقر شده است (خیلی

محرمانه).

هواپیمایی کشوری: 1251 هواپیمای بزرگ حمل و نقل (1977) سرّی.

فرودگاهها: جمعا 3535 فرودگاه، 765 فرودگاه دارای باند پرواز دائمی، 55 فرودگاه با باندهای بیش

از 3500 متر، 387 فرودگاه با باندهای 34992500 متر، 1078 فرودگاه با باندهای 24991000 متر،

2015 فرودگاه با باندهای کمتر از 1000 متر، 37 فرودگاه مخصوص هلیکوپتر (سرّی).

ارتباط راه دور: سیستم ارتباط داخلی و بین المللی نسبتا مدرن جهت استفاده دولت، 3/19 میلیون

شماره تلفن، حدود 37000 تبدیل تلفن، 83100 دفتر تلگراف اصلی و شعبه ای، حدود 135 شبکه انتشار

رادیویی /ا ام، 280 ایستگاه اف ام و 40000 ایستگاه انتشاراتی با سیم، 8/59 میلیون رادیو و 56

میلیون گیرنده رادیویی با سیم، 1620 ایستگاه تلویزیونی و ایستگاه رله تلویزیونی، 55 میلیون گیرنده

تلویزیونی (خیلی محرمانه)

نیروهای دفاعی(سری غیر قابل رؤیت برای بیگانگان)

نیروی انسانی نظامی، مذکر، 4915 ساله، 67982000 نفر، 54220000 نفر مناسب برای خدمت

نظامی، 2367000 نفر سالانه در سن 17 سالگی آماده خدمت در ارتش می شوند. (خیلی محرمانه)

پرسنل: (تقریبی تا مارس 1979) 2453400 نفر نیروی زمینی، 424100 نفر نیروی دریایی (به

استثناء گارد مرزی دریایی)، 513200 نفر نیروی هوایی، 344600 نفر نیروهای موشک

اندازاستراتژیک، 625700 نفر نیروهای پدافند هوایی، 470200 نفر نیروهای شبه نظامی، توزیع این

نیروها به ترتیبی که با برنامه دفاعی آمریکا به جای بافت نظامی شوروی تطابق داشته باشد، به شرح زیر

است:

تخمین کل نیروهای نظامی و شبه نظامی(سری)

فرماندهی و پشتیبانی عمومی 1307300

نیروهای زمینی ویژه 1693000

نیروهای دریایی ویژه 308300

نیروهای هوایی ویژه 297800

نیروهای تهاجمی استراتژیک 267400

نیروهای دفاعی استراتژیک 498900

نظامیان مرزی 159500

نظامیان داخلی 299000

جمع 4831200

تخمین کل نیروهایی که در 5 سال گذشته به صورت ذخیره درآمده اند. (سری)

فرماندهی و پشتیبانی عمومی 2415000

نیروهای زمینی ویژه 3210000

نیروهای دریایی ویژه 500000

نیروهای هوایی ویژه 565000

نیروهای تهاجمی استراتژیک 5600000

نیروهای دفاعی استراتژیک 925000

نظامیان مرزی 295000

نظامیان داخلی 510000

جمع 8980000

واحدهای مهم نیروی زمینی: نیروهای زمینی ویژه 24 ارتش، 10 سپاه، 173 لشگر، به اضافه 12

لشکر توپخانه، 150 تیپ، 250 هنگ و بسیاری واحدهای پشتیبانی رزمی دیگر (سری)

ناوهای نظامی: زیر دریایی، 70 زیر دریایی اتمی حامل موشک های، بالستیک، 16 زیر دریایی حامل

موشکهای بالستیک، 44 زیر دریایی اتمی موشک انداز، 24 زیر دریایی تهاجمی موشکی، 45 زیر دریایی

اتمی تهاجمی، 144 زیر دریایی تهاجمی، 4 زیر دریایی ساحلی، یک زیر دریایی کمکی، 4 را دارای، 4 زیر

دریایی آموزشی.

ناوهای جنگی سطح آب: 2 ناو هواپیمابر VTDL دارای موشکهای هدایت شونده، 2 ناو حامل

موشکهای هدایت شونده، 25 ناو حامل موشکهای هدایت شونده دوربرد، 10 ناو حامل موشکهای سبک

دوربرد، 32 ناو شکن حامل موشکهای هدایت شونده، 36 ناو شکن، 24 ناوچه حامل موشکهای هدایت

شونده، 104 ناوچه سبک، 123 ناوچه گشتی رزمی، 96 ناو جنگی دوزیستی، 162 ناو مین یاب،

444 ناوچه کشتی ساحلی و رودخانه ای، 82 ناوچه ضد جنگ افزارهای دوزیستی، 238 ناوچه مین یاب،

84 ناو دافع، 66 ناو پشتیبانی، 135 ناو پشتیبانی ناوگان، 457 ناو کمکی دیگر (سری)

هواپیماهای نظامی: 15125 واحد عملیاتی، تعداد هواپیما نسبت به هر نیرو به شرح زیر است:

هواپیماهای دور برد 869 فروند (239 بمب افکن دوربرد، 630 بمب افکن میان برد). بخش هوایی دفاع

هوائی، 2653 جنگنده، 9 بخش هشدار دهنده و نظارت هوابرد، بخش هوایی تاکتیکی شوروی، 4538

هواپیمای رزمی (3750 جنگنده، 106 بمب افکن برد متوسط، 633 هواپیمای شناسائی، 49 هواپیمای

جنگهای الکترونیک). بخش هوایی نیروی دریایی، 1121 بمب افکن، 511 بمب افکن / تانکر /

شناسایی میان برد، 71 فروند جنگنده و بمب افکن جنگنده، 375 فروند هواپیمای ضد زیر دریایی شامل

203 هلیکوپتر، 77 هواپیمای مختلف آموزشی)، نیروی پشتیبانی هوایی: 5935 هواپیمای ترابری و

هلیکوپترها: (ترابری: 1635 فروند است که 119 فروند آن دو برد و 905 فروند آن میان برد، و 611 فروند

آن کوتاه برد می باشد) هلیکوپترها: 4300 فروند (2033 رزمی تهاجمی، 2267 اداری و رابط) (سری)

موشکهای دفاعی: تاکتیکی حدود 3 گردان سام 2، 37 گردان سام 3، 135 گردان سام 4، 40

هنگ سام 6، 13 هنگ سام 8 در نیروهای رزمی شوروی و نیروهای آن در آلمان شرقی، چکسلواکی،

مجارستان، لهستان و مغولستان به کار گرفته شده است. در هنگ مانوری نیز حدود 225 واحدهای سام

9 و 20000 واحد موشکهای سام 7 موجود است. بعضی از این سیستمهای سام می توانند نیروهای ملی

پدافند هوایی را در موقع بروز بحران تقویت نماید. استراتژی کل نیروی موشکی دفاعی عبارت است از

999 سکوی موشکی زمین به هوا (12172 ریل پرتاب)، 56 سکوی پرتاب سام (3242 ریل پرتاب) که

تنها در مسکو مستقر گردیده است 481 سکوی سام (2886 ریل پرتاب) دفاع از اهداف استراتژیک و

موانع دفاعی کشور را ممکن می سازد. 337 سکوی سام 3 (628 ریل مضاعف و 720 ریل چهار گانه) و

4136 ریل پرتاب نیز برای پوشش دفاع هوایی کم ارتفاع به کار گرفته شده است.

125 مجتمع سام 5 (1908 ریل پرتاب) دفاع از موانع و مناطق حیاتی دفاعی سرتاسر شوروی را به

عهده دارند. 8 سکوی موشک 1 ABM (64 سکوی پرتاب) نیز در اطراف شهر مسکو مستقر گردیده

است. (سری غیر قابل رؤیت برای بیگانگان)

موشکهای تهاجمی استراتژیک: حدود 1400 موشک انداز ICBM و حدود 600 موشک انداز

MR/IRBM (سری) تسلیحات اتمی: نیاز اصلی نیروهای شوروی را تأمین می کند. (خیلی محرمانه)

تدارکات: نیاز داخلی خود را به طور کامل تأمین می کند و انواع جنگ افزارها را نیز جهت صدور تولید

می نماید. کشورهای عضو پیمان ورشو بخش اعظم کشتیهای دوزیستی و کمکی و نیز آموزشی و

هواپیماهای سبک را تأمین می نمایند.

بعضی از نفربرهای زرهی سبک به عنوان یک اقدام اقتصادی از کشورهای اروپایی شرقی تأمین

می گردد. (خیلی محرمانه)

بودجه نظامی (اعلام شده): برای سال مالی که در 31 دسامبر 1979 پایان می یابد تنها رقم 2/17

میلیارد روبل منتشر شده است. این رقم به دلایل سیاسی تحریف شده و تنها میزان ناچیزی از بودجه

نظامی را در بر می گیرد، هزینه کل فعالیتهای نظامی به استثناء مستعمره ها در سال 1978 معادل 55/146

میلیارد دلار بوده است (با در نظر گرفتن نرخ تبدیل دلار در سال 1978). (سری)

امنیت و اطلاعات:

کمیته امنیتی دولت (کا.گ.ب): داخلی/خارجی، سرپرست اداره اطلاعات، ستاد عمومی وزارت

دفاع، مجمع گردآوری اطلاعات در خارج، نیروی ارتشی نیز عناصر اطلاعاتی جهت گردآوری اطلاعات

رزمی دارند، وزارت امور داخلی، آژانس پلیس عمومی، نظامیان داخلی، نیروهای آتش نشانی، زندانها و

اردوگاهها. (سری/ غیر قابل رؤیت برای بیگانگان)

اطلاعات بیوگرافیک درباره دانیل سیمونوویچ کومیساروف

سند شماره (2)

پست هواییسری20 مارس 1950 29 اسفند 1328 تهران 311

اطلاعات بیوگرافیک درباره دانیل سیمونوویچ کومیساروف

طبق اطلاعات موجود در نامه هوایی وزارتخانه به شماره 63A و به تاریخ 22 فوریه 1950، آنچه در

ذیل آمده در حال حاضر تنها اطلاعات موجود در این سفارتخانه درباره دانیل سیمونوویچ کومیساروف

دبیر اول سفارت شوروی، می باشد.

سن: حدود 42 سال.

ظواهر فردی: بلند قد، نیمه تاس، رنگ موی قهوه ای تیره، رنگ چشم آبی تیره، خوش برخورد.

شخصیت: ظاهرا دوستانه و خوش برخورد است. ایرانیها وی را خیلی دوست دارند می گویند در کار

خود بسیار تیزهوش، سنگدل و بسیار دقیق است.

شغل قبلی: در جنگ گذشته به عنوان وابسته مطبوعاتی به سفارت شوروی آمد و به طور کلی در امور

مربوط به روزنامه و تبلیغات خیلی ماهر است. در مراحل تشکل حزب دموکرات و حکومت ملی

آذربایجان وی در تبریز به سر می برد. بعدا برای مدتی در رضاییه به عنوان کنسول کار کرد. بنا به گزارشات

رسیده در ناحیه رضائیه در میان قبایل کرد کار می کرده است.

فعالیتهای کنونی: عنوان شغلی او دبیر اول سفارت در امور مطبوعاتی می باشد. ولی واقعیت این است

که وی در سلسله مراتب سفارت شوروی موقعیت مهمتری را دارد. بنا به گزارشات رسیده وی در حال

مذاکره با مقامات ایرانی ناشناس بوده است تا بلکه بتواند روابط بین ایران شوروی را بهبود بخشد.

گفته می شود که وی در تجدید سازمان مخفیانه حزب توده دست داشته است.

نکته مهم: وی بدون لهجه به فارسی سخن می گوید.جان. سی. وایلی

سفیر شوروی در ایران

سند شماره (3)

تاریخ: 4 ژوئن 1963 14 خرداد 42سری

از: وزارت امور خارجهبه: سفارت آمریکا، تهران

محل کسب اطلاعات: بغداد، مسکو

موضوع: سفیر شوروی در ایران اطلاعات زیر نباید در اختیار ملل بیگانه قرار داده شود.

در پاسخ به تلگرام مرجع، اطلاعات زیر درباره گریگوری تیتوویچ زایتسف که مطبوعات ایران اعلام

کرده اند قرار است به زودی به جای ن م پگف سفیر شوروی در ایران بشود ارسال می گردد. زایتسف از

سپتامبر سال 1961 تاکنون ریاست بخش کشورهای خاورمیانه ای وزارت امور خارجه شوروی را

عهده دار است و از وی غالبا به عنوان یک دانشمند امور عربی، متخصص در امور اقتصادی، و خبره در

قوانین بین المللی یاد می کنند. وی از سال 1944 در وزارت امور خارجه به سر برده است و به عنوان رئیس

هیئت شوروی به انگلیس و جمهوری عراق، و به عنوان سفیر شوروی در هلند انجام وظیفه نموده است. به

استثناء سفر اخیر وی بقیه کارهای او در وزارت امور خارجه در امور عربی انجام شده است.

زایتسف که در سال 1902 در مسکو متولد شده بود بنا به گزارشها در انستیتو اقتصاد و انستیتو

مطالعات شرق در مسکو به تحصیل پرداخت و در سال 1933 فارغ التحصیل گردید. وی در سالهای

341933 بدون تعیین سمت به تهران اعزام گردید. در اوایل 1930 وی در چند کنفرانس اقتصادی شرکت

کرد و بعدها در بخش تجارت خارجی خلق شوروی به کار مشغول شد، تا اینکه در سال 1944 به وزارت

امور خارجه منتقل گردید و در بخش مربوط به شرق در موقعیّت مهمی به کار مشغول گردید. در اواخر

همان سال زایتسف به عنوان وزیر به کشور پادشاهی عراق رفت و تا اوت 1948 در آنجا ماند.

بنا به گزارشات رسیده وی در این دوران در گروههای خرابکار عراق به فعالیت پرداخت. همچنین وی

علیه اعدام کمونیستهای محلی توسط دولت آشکارا دست به اعتراض زد و اعلام نمود که مقامات شوروی

حالت خصمانه حکومت عراق را تحمل نخواهند کرد. زمانی که در اواسط 1948 نام زایتسف را به عنوان

وزیر جدید شوروی به مصر ارائه دادند، دولت مصر از قبول تقاضا نامه وی به این دلیل که او در عراق

«دردسر درست می کرده است» سرباز زد. مسکو نیز مجبور شد به بهانه کسالت شدید از فرستادن زایتسف

امتناع ورزد. زایتسف گویا به مسکو بازگشت تا در وزارت امور خارجه به کار مشغول گردد و در دسامبر

1948 عنوان وزیر درجه اول را دریافت نمود. در 1949 زایتسف به سمت سفیر در هلند منصوب گردید و

در آنجا به تبلیغ پرداخت و به موازات آن به آزاد سازی زندانیان جنگی هلندی از روسیه پرداخت. در

تابستان 1953 هلند را ترک کرده ریاست وزارت امور خارجه در بخش دپارتمان کشورهای خاور

نزدیک و میانه را عهده دار گشت. در همین مقام زایتسف به همراه شپیلف وزیر امور خارجه در ژوئن

1956 به مصر و سوریه سفر کرد. در اوت همان سال و در کنفرانس لندن پیرامون مسئله سوئز شرکت

جست و در اکتبر 1956 به عنوان عضو نمایندگی شوروی در شورای امنیت سازمان ملل جهت شرکت در

بحث پیرامون بحران سوئز شرکت نمود. کمی پس از بازگشت به مسکو وی به ریاست بخش کشورهای

خاور نزدیکِ یکی از دو شعبه (پادگان کشورهای خاور نزدیک و میانه، به هنگام سازمان دهی دوباره در