کتاب افق اعلی

كه مى‌خواهيم اين شيطان را نابود كنيم! آخر پادشاه فرانسه آن را بر ديوار قصر خود نصب كرده بود!

2- ميسو ليبرى مى‌نويسد: اگر نام اسلام و مسلمين از تاريخ خارج شده بود عصر تجديد حيات اروپا تا چندين قرن ديگر، عقب مى‌افتاد.

3- در ابر مورخ امر يكى مى‌نويسد: دانشمندان مسلمين در غلب علوم مهارت داشتند، در دانشگاه‌هاى اسلامى از كليه علوم فيزيك و شيمى و هيئت گرفته تا دروس كشاورزى و دامدارى و اخلاق، فيلسوف‌هاى بزرگى وجود داشتند .... ششهزار دانش‌آموز در دانشگاه وجود داشتند.

4- كريستف كلمپ كاشف آمريكا مى‌گويد: من مقصد عالى خود را كه كشف راه هندوستان بود از ابن رشد اندلسى عالم اسلامى كسب كرده‌ام. او در نتيجه توانست از آن راه موفق به كشف امريكا شود.

5- گوستاو ليون: مثل هيئت و رياضى و طب از جمله علوم است كه مسلمانان در آن مطالعه عميقى نموده‌اند و نتايج بزرگى از آن به دست آورده‌اند.

6- هالر: تمام جراحانى كه بعد از قرن دهم در اروپا آمده‌اند منابع علمى آن‌ها، كتاب‌هاى البقاسيس (شيخ ابوالقاسم زهراوى) جراح معروف مسلمين بوده است.

7- گوستاو ليون: چنان‌چه لابراتوارهاى هزار ساله پيش مسلمانان و اكتشافات مهمه آن‌ها در علوم شيمى نمى‌بود هيچگاه لاوازيه كه مخترع شيمى‌اش گويند، نمى‌توانست در علوم شيمى قدمى به جلو بگذارد.

يكى از شيميدانان معروف جابر بن حيان است كه از خواص گازها هم واقف بود. ابوالفرج اصفهانى 1300 كتاب تصنيف جابر را در هيئت و فيزيك و شيمى و نجوم و رياضى نقل مى‌كند.

(جمله 1300 كتاب اگر اشتباه نشده باشد احتمالا بايد تصحيح شود و احتمالا 1300 صفحه باشد. و الله العالم)

جابر از الكترون كه پس از تجزيه اتم ظاهر شد، خبر داد. جابر را يكى از شاگردان و راويان حضرت امام صادق (ع) دانسته‌اند.

8- گوستاو ليون: در اشيبليه، مسلمانان 1600 كارخانه داير كرده بودند كه در آن يكصد و سى‌هزار كارگر كار مى‌كرد. (در اين رقم با در نظر داشت نفوس در آن زمان دقت كنيد) ... در كارخانه ابريشم بافى چهل هزار تن كار مى‌كردند. كاغذ را از پنبه، مسلمانان اختراع كردند. و در قرطبه كتابخانه‌اى بود كه ششصد هزار كتاب داشت. چهار صد سال بود شارل عاقل كتابخانه پاريس را افتتاح كرد نهصد جلد كتاب داشت.

10- مجله اطلاعات هفتگى تهران در ضميمه خود در موقع نزول انسان به كره ما از منابع غربى نوشت:

الحاذن دانشمند عرب (1038- 965) شيشه يكنواخت و به شكل خاصى را به عنوان عدسى به كار برد. عدسى او پايه تلسكوپ را در هالند ريخت. اولين تلسكوپ را هانس ليپرشى شيشه‌گر هالندى ساخت و گاليله پس از او اقدام به ساختن تلسكوپ كرد.

اللهم منك و بك و اليك و لك اياك نعبد و اياك نستعين‌[1]

نقل احاديث معتبر السند متعلق به قرآن مجيد[2]

فضليت قرآن‌

1- حضرت امام صادق (عليه السّلام) فرمود: همانا خداى عزيز و جبار كتابش را بر شما فرو فرستاد و او است راست گو و آنانى كه پيش از شما بودند و آنانى كه پس از شمايند و

[1]محسنى، محمد آصف، تفسير سوره شمس، 1 جلد،[ بى نا]- كابل- افغانستان، چاپ: 1، 1384 ه. ش.

[2]توجه: اين احاديث را خانم فاضله ام از كتاب معجم الاحاديث المعتبره( ج 2، از ص 373- 390) اينجانب نقل و ترجمه نموده است. مشار اليها با تمام كارهاى خانه و اداره مدرسه و تدريس محصلات مدرسه تصميم دارد تمام احاديث معتبره اى را كه مشتمل بر آيه يا آياتى از قرآن باشد جدا نموده و ترجمه نمايد كه احتمالا دو جزء كتاب مستقلى بشود. وفّقها الله لِما يحبُّ و يرضى.( مولف)

آگاهى در آن كتاب است، خبرشما و خبر گذشتگان و آيندگان شما و خبر آسمان و زمين. و اگر كسى نزد شما آيد و از آن ها به شما آگاهى دهد، هر آينه شما در شگفت مى‌شويد.[1]

2- ابو بصير مى‌گويد: شنيدم حضرت امام صادق (عليه السّلام) مى‌فرمود: همانا قرآن باز دارنده و فرمان دهنده است. يعنى به بهشت فرمان مى‌دهد و از دوزخ باز مى‌دارد.[2]

3- اسحاق بن غالب مى‌گويد: حضرت صادق امام (عليه السلام) فرمود: آنگاه كه خداوند خلق اولين و آخرين را در قيامت جمع كند، ناگهان شخصى را كه خوش صورت تر از او را هرگز نديده‌اند، ديدار مى‌كنند كه به سوى آنان مى‌آيد، پس چون مؤمنان نظرشان بر او كه همان قرآن است بيفتد مى‌گويند: اين از ما است و اين بهترين كسى است كه ما او را ديده‌ايم و چون به آنان برسد از آنان بگذرد و به شهيدان مى‌رسد آن ها او را بنگرند، تا از ايشان بگذرد و چون از همه‌ى آن ها بگذرد مى‌گويند: اين قرآن است، پس از آن ها هم بگذرد تا به پيمبران مرسل رسد آن ها نيز مى‌گويند: اين قرآن است، از آن ها نيز بگذرد، تا به فرشتگان رسد آن ها مى‌گويند: اين قرآن است، پس از آن ها نيز بگذرد، تا به سمت راست عرش رسد و آنجا بايستد، پس خداى جبار مى‌فرمايد: به عزت و جلال خودم و به بلندى مقامم سوگند كه البته امروز اكرام كنم (و گرامى دارم) آن كه تو را اكرام كرده است و البته خوار كنم هر كس كه تو را خوار كرده است.[3]

[1]. كلينى، محمد بن يعقوب، الكافى( ط- الإسلامية)- تهران، چاپ: چهارم، 1407 ق؛ ج 2؛ ص 599.

[2]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 601.

[3]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 602.

4- امام صادق (عليه السّلام) فرمود: حافظ قرآن كه بدان عمل كند، در آخرت رفيق با فرشتگان پيغام رسان و نيك رفتار خداوند است.[1]

فراموش كردن سوره اى از قرآن‌

1- حضرت صادق (عليه السلام) فرمود: هر كس سوره‌اى از قرآن را فراموش كند آن سوره در بهشت به صورتى زيبا و مقامى بلند در برابرش نمودار مى‌گردد و چون او را ببيند بگويد: تو كيستى وه كه چه قدر زيبايى كاش تو از آن من بودى؟ آن سوره مى‌گويد: آيا مرا نمى‌شناسى؟ من فلان سوره‌ام و اگر تو مرا فراموش نكرده بودى به اين درجه تو را مى‌رساندم؟.[2]

2- ابن ابى يعفور مى‌گويد: شنيدم حضرت امام صادق (عليه السّلام) مى‌فرمود: هر آينه مردى كه سوره‌اى را بداند و سپس آن را فراموش كند يا واگذارد و وارد بهشت شود، آن سوره از سوى بالا با زيباترين صورتى به او سر مى‌كشد و مى‌گويد: مرا مى‌شناسى؟ مى‌گويد: نه، مى‌گويد: من فلان سوره هستم مرا به كار نبستى و رهايم كردى، هان به خدا سوگند اگر مرا به كار بسته بودى تو را به اين درجه مى‌رساندم و با دست به‌بالاى سرش اشاره مى‌كند.[3]

گريه نيكو و حالت تباكى‌

حضرت امام صادق (عليه السلام) فرمود: اگر گريه ندارى خود را به گريه وادار كن (يا مانند گريه كن بنما).[4]

[1]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 603.

[2]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 607- 608.

[3]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 608.

[4]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 483.

حرمات الله و اجر قرائت و تعلم قرآن‌

1- امام صادق (عليه السلام) فرمود: براى خداى عزوجل سه حرمت است كه مانندى ندارد: قرآن كه حكمت او است و نور او و خانه‌ى او كه قبله‌ى مردمش ساخته و از كسى توجه اى را به جز به سوى آن و خاندان پيغمبر شما را نپذيرد.[1]

2- رسول خدا (ص) فرموده است: قرآن را بياموزيد، زيرا كه در روز قيامت قرآن به صورت جوانى زيبا نزد خواننده‌ى خود مى‌آيد و به او مى‌گويد: منم كه شب تو را به بيدارى به پايان بردم، روزهاى داغ تو را به تشنگى به سر آوردم و آب دهانت را خشك كردم و اشكت را روان ساختم، (اكنون) هر كجا بروى من هم با تو مى‌باشم و هر تاجرى (امروز) به دنبال تجارت خويش است (كه در دنيا كرده است) و من امروز به سود تو در پس تجارت هر تاجرى باشم و به زودى كرامتى نيز از جانب خداى عزوجل به تو مى‌رسد، پس شاد باش و (در اين حال) تاجى بياورند و بر سرش نهند و امان نامه (از آتش دوزخ را) به دست راستش مى‌دهند و فرمان جاويد بودن در بهشت را به دست چپش و دو جامه بهشتى به وى بپوشاند، سپس به او گفته شود: بخوان و بالا برو، پس هر آيه اى كه بخواند، يك درجه بالا برود و به پدر و مادر او نيز دو جامه بپوشانند در صورتى كه مؤمن باشند و به آن دو بگويند، اين پاداش آن قرآنى است كه به فرزندتان آموختيد.[2]

3- سعيد بن عبد اللَّه اعرج مى‌گويد: از حضرت امام صادق (عليه السّلام) پرسيدم از مردى كه قرآن را مى‌خواند، سپس فراموش مى‌كند و باز مى‌خواند و فراموش مى‌كند آيا بر او گناهى هست؟ فرمود: نه.[3]

[1]ابن بابويه، محمد بن على، معانى الأخبار- قم، چاپ: اول، 1403 ق. معانى الأخبار؛ النص؛ ص 117.

[2]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 603.

[3]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 633.

4- فضيل بن يسار مى‌گويد: از حضرت امام صادق (عليه السّلام) شنيدم كه مى‌فرمود: كسى كه در باره‌ى قرآن رنج بكشد و به سختى و كم حافظه‌گيش آن را حفظ كند دو اجر دارد.[1]

اهميت و آثار قرائت قرآن‌

1- حضرت امام صادق (عليه السّلام) فرمود: قرآن عهد خداوند و فرمان او است بر خلقش، پس سزاوار است براى شخص مسلمان كه در اين عهد و فرمان خدا نظر افكند و روزى پنجاه آيه از آن بخواند.[2]

2- معمر بن خلاد از امام رضا (عليه السلام) روايت مى‌كند اين كه: براى شخص سزاوار است كه بعد از تعقيب نماز صبح پنجاه آيه قرائت نمايد.[3]

3- حضرت امام صادق (عليه السّلام) فرمود: چه چيزى باز مى‌دارد، تاجرى را كه در بازار مشغول (به تجارت است) از اين كه چون (شب هنگام) به خانه باز مى‌گردد، نخوابد تا يك سوره از قرآن را بخواند و به جاى هر آيه كه مى‌خواند، برايش ده حسنه نوشته مى‌شود و ده گناه از او محو مى‌گردد.[4]

4- حسين بن خالد مى‌گويد: به حضرت امام صادق (عليه السلام) عرض كردم: در چه مقدار از زمان (و در چندروز) قرآن را بخوانم؟ فرمود: آن را در پنج قسمت بخوان (يعنى پنج‌

[1]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 606.

[2]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 609.

[3]. طوسى، محمد بن الحسن، تهذيب الأحكام( تحقيق خرسان)- تهران، چاپ: چهارم، 1407 ق. تهذيب الأحكام( تحقيق خرسان)؛ ج 2؛ ص 138.

[4]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 611.

روز كه بخش هر روزى شش جزء باشد) و در هفت بخش بخوان (يعنى در هفت روز) و در نزد من قرآنى است كه چهارده قسمت است (يعنى در چهارده روز ختم مى‌شود).[1]

5- حضرت صادق (عليه السّلام) فرمود: چون خداى عزوجل به اين آيات (كه در آخر حديث مى‌يايد) فرمان داد كه به زمين فرود آيند، آن ها به عرش در آويختند و گفتند: پروردگارا به كجا ما را فرو مى‌فرستى؟ به سوى‌خطاكاران و گناه كاران؟ پس خداى عزوجل به آن ها فرمود: فرود آييد كه به عزت و جلال خودم سوگند كه هيچ كس از آل محمد (عليهم السلام) و شيعيان آن ها شما را در هر روز دنبال نماز واجبش نخواند جز اين كه به نظر مخصوصى در هر روز هفتاد بار به او نظر كنم و در هر نظر هفتاد حاجت او را برآورم و او را با آنچه گناه دارد، بپذيرم و آن آيات عبارت است از: ام الكتاب (يعنى سوره مباركه حمد) و آيه:«شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ»(سوره آل عمران آيه/ 18) و آية الكرسى و آيه ملك،قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ ...آيه/ 26 از سوره آل عمران).[2]

6- ابو اسامة مى‌گويد: شنيدم از حضرت (صادق عليه السلام) كه مى‌فرمود: هر كس هنگامى كه به بستر خواب مى‌رود، صد بار(قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ)را بخواند، خداوند گناهان گذشته‌ى او را تا پنجاه سال بيامرزد. يحيى مى‌گويد: اين مطلب را از سماعة پرسيدم؟ گفت: ابو بصير براى من حديث كرد و گفت: شنيدم كه‌حضرت امام صادق (عليه السّلام) اين را فرمود: و گفت: اى ابا محمد (كنيه ابو بصير است) اگر تو آن را تجربه كنى مى‌يابى كه درست است.[3]

[1]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 617.

[2]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 620.

[3]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 539.

7- حضرت امام صادق (عليه السلام) فرمود: هر كه صد آيه (از قرآن) در شب در نمازى بخواند (يعنى در يكى از نمازهايى كه شب مى‌خواند) خداى عزوجل براى او عبادت يك شب را ثبت مى‌كند و هر كس دو صدآيه در غير از نماز بخواند، قرآن در روز قيامت با او خصومت نورزد (و در باره روى بر تافتن از آن شكايت نكند) و هر كه در شبانه روز در نماز روز و شب پانصد آيه بخواند خداى عزوجل براى او در لوح محفوظ يك قنطار حسنه مى‌بنويسد و قنطار هزار و دوصد اوقيه است و اوقيه بزرگتر از كوه احد است.[1]

8- حضرت امام صادق (عليه السّلام) فرمود: اگر سوره‌ى حمد هفتاد بار بر مرده‌اى خوانده شود و روح به تن او باز گردد، شگفت نيست.[2]

9- امام پنجم (عليه السلام) فرمود: قاريان قرآن سه قسمند: كسى كه قرآن را خوانده و آن را سرمايه‌ى خود قرار داده و به وسيله‌ى آن از پادشاهان استفاده كرده و به مردم گردن فرازى نموده و كسى كه قرآن را خوانده و الفاظش را حفظ كرده و به احكامش عمل نكرده و آن را ضايع كرده و كسى كه قرآن را خوانده و داروى تعليمات آن را بر درد دل خود نهاده شب ها را با آن به مناجات گذرانيده و روز خود را با آن به تشنگى و روزه به سر كرده با قرآن به عبادت و عمارت مسجدها پرداخته و از رختخواب راحت خود كناره كرده به آنان خداوند عزيز جبار دفع بلا كند و به آنان از دشمنان انتقام كشد و به آنان از آسمان باران بفرستد، به خدا اين گونه قرآن‌خوانان از كبريت احمر كمياب ترند.[3]

10- امام صادق (عليه السلام) فرمود: كسى كه در هر شب جمعه سوره كهف را قرائت نمايد كفاره گناهان او از اين جمعه تا جمعه‌ى بعد خواهد بود.[4]

[1]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 621.

[2]. الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج 2؛ ص 623.

[3]ابن بابويه، محمد بن على، الخصال- قم، چاپ: اول، 1362 ش. ج 1؛ ص 142.

[4]. تهذيب الأحكام( تحقيق خرسان)؛ ج 3؛ ص 8.