کتاب الاحتجاج - ترجمه جعفری

و هر چه جز خدا است همه محمول است ، و تا حال نشنيده‌ايم كسى كه ايمان به خدا داشته و او را تعظيم نموده در دعايش بگويد : « اى محمول » .
أبو قرّه گفت : آيا شما اين روايت را كه : « وقتى خداوند غضب مىكند فرشتگان حامل عرش متوجّه خشم خدا شده و سنگينى آن را بر دوش خود در مىيابند و سجده كنان در افتند ، و چون غضب او فروكش كند عرش سبك شده و به همان جاى قبلى خود مراجعت مىكنند » دروغ مىشماريد ؟
فرمود : بمن بگو ببينم آيا خداوند از آن زمان كه بر ابليس لعن نمود تا امروز و تا روز قيامت از ابليس و يارانش خشنود است يا غضبناك ؟ ! گفت : آرى او بر همهء آنان غضبناك است .
فرمود : پس چه زمان خشنود مىشود تا بار عرش بر دوش آنان سبك گردد در حالى كه او در صفت غضب پيوسته بر شيطان و اتباعش ماندگار است ؟ ! سپس حضرت فرمود : واى بر تو چطور جرأت مىكنى پروردگار خود را به تغيّر از حالى بحالى ديگر وصف كنى ، و همان كه بر مخلوقين جارى مىشود را بر حضرت حقّ جارى سازى ؟ پاك و منزّه است كه مخلوق زوال پذير باشد و محلّ تغيير قرار گيرد ! صفوان گفت :

أبو قرّه از پاسخهاى آن حضرت متحيّر شد و از دادن هر جوابى واماند تا برخاسته و رفت .
286 - عبد السّلام بن صالح گويد : از حضرت رضا عليه السّلام پرسيدم : نظر شما در بارهء اين حديث كه أهل حديث نقل مىكنند : « أهل ايمان از منازل و مقامات خود در بهشت ، خدا را زيارت مىكنند » چيست ؟
حضرت رضا عليه السّلام فرمود : اى أبو الصّلت ، خداوند تبارك و تعالى حضرت محمّد صلَّى الله عليه و آله را بر تمام مخلوقين ، حتّى فرشتگان و انبياء عظام ، برترى داده است ، و بيعت كردن با او را به منزلهء بيعت با خود ساخته و زيارت و ديدار پيامبر را در دنيا و آخرت به منزلهء زيارت و ديدار خود شمرده است ، دليل بر اين مدّعى خداوند مىفرمايد : « هر كس از پيامبر پيروى كند از خدا پيروى كرده است - نساء : 80 » و نيز فرموده : « كسانى كه با تو بيعت مىكنند در واقع با خدا بيعت مىكنند ، دست خداوند [ براى بيعت كردن ] بالاى دست آنها است - فتح : 10 » و نيز رسول خدا صلَّى الله عليه و آله فرموده : « هر كس در زمان حيات من يا بعد از مرگم به ديدار و زيارت من بيايد خداوند را زيارت نموده است » و درجه و مقام پيامبر صلَّى الله عليه و آله در بهشت از تمام درجات بالاتر است ، پس هر كس از درجه و مقام خود در بهشت ؛ آن حضرت را زيارت كند ، خداوند تبارك و تعالى را زيارت كرده است .

أبو الصّلت گويد : گفتم : اى زادهء رسول خدا ، معنى اين روايت چيست ؟ « ثواب گفتن :
لا إله إلَّا الله نظر كردن به وجه و صورت خدا است « ؟
فرمود : اى أبو الصّلت هر كس خداوند را داراى وجه و صورت و چهره اى همانند صورت و چهرهء مخلوقين بداند كافر است ، وجه و چهرهء خدا ؛ انبياء و پيامبر و حجّتهاى او هستند . آنها كسانى مىباشند كه مردم ، توسّط آنان به سوى خدا و دين و معرفت او رو مىآورند ، خداوند فرمايد : « هر كس كه بر روى زمين است ، از بين خواهد رفت و وجه با عظمت و كريم پروردگارت باقى مىماند - رحمان : 26 و 27 » ، و نيز فرموده : « همه چيز از بين مىرود جز وجه خداوند - قصص : 88 » . پس نگاه كردن به پيامبران الهى و حجّتهاى خداوند در مقامات و درجاتشان ، در روز قيامت براى أهل ايمان ثواب بزرگى است .
و رسول خدا صلَّى الله عليه و آله خود فرموده : « هر كه أهل بيت و خاندان مرا دوست نداشته باشد ، در قيامت نه او مرا مىبيند و نه من او را » ، و نيز فرموده : « در ميان شما كسانى هستند كه بعد از اينكه از من جدا شدند ، ديگر مرا نخواهند ديد » ، اى أبو الصّلت ، خداوند تبارك و تعالى جا و مكان ندارد و با چشم ديده نمىشود و با افكار و عقول به كنه او نمىتوان دست يافت .

گويد : عرض كردم : اى زادهء رسول خدا ، آيا بهشت و دوزخ هم اكنون خلق شده‌اند ؟
فرمود : آرى ، رسول خدا صلَّى الله عليه و آله هنگام معراج ، وارد بهشت شده و جهنّم را نيز ديدند .
عرض كردم : عدّه اى معتقدند كه اين دو فقط تقدير شده‌اند و هنوز خلق نشده‌اند .
حضرت فرمود : نه آنان از ما مىباشند و نه ما از ايشان ، هر كه خلقت بهشت و جهنّم را انكار كند ؛ پيغمبر و ما را تكذيب كرده است ، و جزء أهل ولايت و دوستان ما به شمار نمىآيد و براى هميشه در آتش دوزخ باقى خواهد ماند ، خداوند فرمايد : « اين جهنّمى است كه مجرمين آن را انكار مىكنند ، بين آن و بين آبى داغ و سوزان در رفت و آمدند - الرّحمن : 43 و 44 » . و خود رسول خدا صلَّى الله عليه و آله فرموده : « وقتى به معراج رفتم ، جبرئيل دستم را گرفت و به ببهشت برد و از خرماى آن به من داد من آن خرما را خوردم ، و آن به صورت نطفه اى در صلب من قرار گرفت ، و هنگامى كه به زمين بازگشتم ، با خديجه همبستر شدم و او به فاطمه حامله شد ، لذا دخترم فاطمه حوريه اى است از جنس بشر و من هر گاه مشتاق بوى بهشت مىشوم دخترم فاطمه را مىبويم » .
287 - حضرت رضا عليه السّلام آيهء مباركه : « صورتهايى در آن روز بشّاش و درخشان بوده ، به پروردگارش مىنگرد - قيامت : 23 و 24 » را اين گونه تفسير نمود كه :

يعنى اين صورتها درخشان بوده و منتظر ثواب پروردگارش بوده است .
288 - و نيز آن حضرت فرمود : خداوند عزّ و جلّ فرموده : « هر كه كلام مرا با رأى و نظر خود تفسير كند به من ايمان نياورده ! و كسى كه مرا به مخلوق تشبيه كند مرا نشناخته ! و هر كه در دين ، قياس بكار برد ، بر دين من نيست » .
289 - و حضرت رضا عليه السّلام فرموده : هر كه متشابهات قرآن را به محكمات آن ارجاع دهد ، به راه راست هدايت شده است .
سپس فرمود : در اخبار ما نيز همانند قرآن محكم و متشابه وجود دارد ، لذا متشابهات آن را به محكمات آن ارجاع دهيد و صرفاً به دنبال متشابهات آن نرويد كه گمراه مىشويد .
290 - و حضرت رضا عليه السّلام فرموده : هر كس خداوند را به مخلوقين تشبيه كند مشرك است ، و هر كه چيزى را كه خداوند نهى فرموده به خدا نسبت دهد ، كافر است .
291 - حسين بن خالد گويد : از حضرت رضا عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : خداوند هميشه ، عالم ، قادر ، حىّ قديم ، شنوا و بينا بوده است .

به آن حضرت عرض كردم : اى زادهء رسول خدا ، گروهى اين گونه مىگويند : خداوند هميشه با علم ؛ عالم بوده ، و با قدرت ؛ قادر بوده ، و با حيات ؛ زنده بود ، و با قدم ؛ قديم بوده ، و با شنوايى ؛ شنوا بوده ، و با بينايى ؛ بينا بوده است .
حضرت رضا عليه السّلام فرمود : هر كس چنين حرفى بزند و به آن معتقد باشد ، در واقع به همراه خدا ، به خدايان ديگرى قائل شده است ، و چنين شخصى از دوستان ما محسوب نمىشود ، سپس فرمود : خداوند هميشه به ذات خود عالم ، قادر ، حىّ ، قديم ، شنوا ، بينا بوده است ، خداوند والاتر و بالاتر از آن است كه مشركين و تشبيه كنندگان مىگويند .
292 - و باز حسين بن خالد گويد : به حضرت رضا عليه السّلام عرض كردم : مردم از رسول خدا صلَّى الله عليه و آله روايتى نقل مىكنند كه آن حضرت فرموده : « خداوند آدم را به شكل خودش آفريد » .
امام عليه السّلام فرمود : خدا ايشان را بكشد ! ابتداى حديث را حذف كرده‌اند ، [ ماجرا از اين قرار است كه روزى ] رسول خدا صلَّى الله عليه و آله بر دو مردى كه به هم دشنام مىدادند عبور كرد ، شنيد يكى به ديگرى گفت : « خدا سيماى تو و هر كه شبيه تو است را قبيح و زشت گرداند ! » ، با شنيدن اين دشنام پيامبر صلَّى الله عليه و آله بدو فرمود : اى

بندهء خدا اين دشنام به برادرت مگوى ، زيرا كه خداوند عزّ و جلّ حضرت آدم را به شكل او آفريده « .
293 - ابراهيم بن أبى محمود گويد : به حضرت رضا عليه السّلام عرض كردم : اى زادهء رسول خدا ، نظر شما در بارهء حديثى كه مردم از پيامبر صلَّى الله عليه و آله نقل مىكنند كه فرموده :
« خداوند تبارك و تعالى هر شب جمعه به آسمان [ دنيا ] مىآيد » چيست ؟ .
حضرت رضا عليه السّلام فرمود : خدا لعنت كند افرادى را كه كلمات را از محلّ خود جابجا و تحريف مىكنند ، سوگند به خدا ، پيامبر چنين سخنى نگفته است ، بلكه فرموده‌اند :
« خداوند تعالى در ثلث آخر هر شب ، و هر شب جمعه از أوّل شب ، فرشته اى را به آسمان دنيا مىفرستد و آن فرشته به فرمان خداوند ندا مىكند : آيا درخواستكننده اى هست تا حاجتش را برآورم ؟ آيا توبه كننده اى هست تا توبه اش را بپذيرم ؟ آيا آمرزش خواهى هست تا او را بيامرزم ؟ اى طالب خير ! به اين سو بيا ، اى طالب شرّ ! دست نگهدار ! و اين فرشته تا طلوع فجر اين ندا را ادامه مىدهد و هنگام طلوع فجر به محلّ خود در ملكوت آسمان باز مىگردد » ، اين حديث را پدرم از جدّم و او از پدرانش از قول رسول خدا صلَّى الله عليه و آله برايم نقل كرد .

294 - محمّد بن سنان گويد : از حضرت رضا عليه السّلام پرسيدم : آيا خداوند قبل از اينكه مخلوقات را بيافريند به نفس خود آگاه بود ؟ فرمود : آرى .
پرسيدم : نفس خود را مىديد و صداى خويش را مىشنيد ؟ فرمود : احتياجى به اين كار نداشت زيرا از خود چيزى درخواست نمىكرد ، او خود هستيش و هستيش خودش است . قدرتش نافذ است لذا نيازى ندارد كه نامى براى خود برگزيند ، بلكه نامهايى براى خود برگزيده تا ديگران او را به آن نامها بخوانند ، زيرا اگر با نام خود خوانده نشود ، شناخته نمىگردد . اوّلين اسمى كه براى خود انتخاب نمود « علىّ عظيم » بود زيرا از همه چيز برتر است ، معنا و واقعيّت او « الله » است ، و نامش « علىّ عظيم » ، اين اوّلين نام اوست زيرا او بر همه چيز برترى دارد .
295 - و آن حضرت در بارهء آيهء كريمهء « روزى كه ساق نمايان مىشود - قلم : 42 » اين گونه بيان داشتند كه : روزى كه حجابى از نور كنار مىرود و أهل ايمان به سجده مىافتند ولى پشت منافقين سخت مىشود و نمىتوانند سجده كنند .
296 - آن حضرت از آيهء : « آنان در آن روز در پس حجاب و پرده اى هستند و پروردگار