أولى ام باو از نفس اين على أولى است باو در آن زمان چون رسول ايزد بيچون مرا بواسطه ء امامت و ولايت امّت معيّن نمود حضرت واهب معبود اين آيه انزال فرمود كه : * ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِيناً ) * .
در آن دم حضرت سيّد عالم رسول خداى صلَّى الله عليه و آله و سلَّم تكبير كرده فرمود كه الله أكبر خداى بزرگى كه مرا توفيق داد ترا تمام نبوّت خود و اتمام دين خداى عزّ و جلّ و تبليغ ولايت على ( ع ) بامّت نمودم بعد از خود .
أبو بكر و عمر برخاستند و گفتند كه : يا رسول الله ( ص ) اين آيات همگى در شأن على عليه السّلام نازل شده و مخصوص است بايشان ؟
حضرت رسول خداى فرمود كه : بلى در شأن على عليه السّلام و در شأن أوصياى من تا روز قيامت از أولاد او نازل شده .
أبو بكر و عمر گفتند كه : يا رسول الله أوصياى خود را براى ما بيان نماى كه چه كسانند و أسامى ايشان را نيز بيان فرمائيد تا مرا اطَّلاع تمام بر حقايق أحوال آن أئمّه عليهم السّلام حاصل آيد .
حضرت ( ع ) گفت : اين برادرم على ( ع ) وزير من و وارث من و وصىّ من و خليفه ء من در امّت من است بعد از من پس ازو پسرم حسن و پس ازو پسر من حسين خليفه ء أهل زمين است و بعد از حسين ( ع ) نه نفر از أولاد حسين كه هر يك بعد از ديگرى امامت امّت نمايند تا روز قيامت ، قرآن با ايشان است و ايشان با قرآن و ايشان از قرآن و قرآن از ايشان جدائى ننمايند تا آنكه همگى ايشان در كنار حوض كوثر بمن رسند ، في الفور همه ايشان گفتند : چنين
است بار خدايا ما همين نوع از رسول خداى شنيديم و شهادت ميدهيم چنانچه شما فرموديد أصلا زياده و كم نيست و مساوى است بآنچه شنيديم و ديده ايم و بعضى از ايشان گفتند كه : ما تمامى آنچه يا أبو الحسن شما مذكور كرديد هر كه نيكو و پسنديده است حفظ كرديم و همه را حفظ نكرديم و اين جماعت كه حفظ كردند أخبار و أفاضل مايند .
حضرت أمير المؤمنين على ( ع ) فرمود كه : راست گفتيد همه مردم در حفظ و ضبط مساوى نيستند .
آنگاه گفت : شما آن كسى كه آنچه از حضرت پيغمبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم شنيده و حفظ نموده او را بخداى عالم قسم است كه آنچه حفظ نمود از كلام حضرت نبىّ المحمود برخيزد و خبر دهد .
پس در آن دم زيد بن أرقم و براء بن عارف و أبو ذر و مقداد و عمّار بر پاى خواستند گفتند كه : ما گواهى ميدهيم كه ما اين سخنان از حضرت - رسول آخر الزّمان شنيديم در هنگام آن نبىّ الاكرام در منبر بود و شما اى على در پهلوى او حاضر بوديد در آن حال رسول ايزد متعال گفت :
اى معشر مردمان مرا خداى تعالى أمر كرد كه بواسطه ء شما امام شما را منصوب گردانم تا بعد از من اقامت بأمر شما امّت نمايد و او وصىّ من و خليفه ء من در امّت منست ، و او آنچنان كسى است كه حضرت مالك الرّقاب در كتاب مستطاب خود بر مؤمنان اطاعت او را واجب گردانيد ، و طاعت او را حضرت بيچون مقرون بطاعت خود و طاعت من گردانيده و أمر كرد شما را به ولايت او و من جبرئيل أمين عليه السّلام را مراجعت به پروردگار خود فرمودم بخوف آنكه مبادا أهل نفاق مرا در اين باب طعن نمايند و تكذيب ايشان
فرمايند .
پس حضرت غنىّ واحد مرا وعيد نمود كه بزودى تبليغ ولايت أئمّه نمائى و الَّا معذّب گردى .
اى معشر مردمان بدرستى كه خداى تبارك و تعالى أمر كرد شما را در كتاب خود بنماز و زكاة و صيام و حجّ بيت الله الحرام و من آداب و أركان و شرايط و أفعال و مناسك آن را بالتّمام براى شما تفسير و بيان كردم و الحال ايزد منّان شما را أمر كرد بولايت كسى و من شهادت ميدهم كه آن ولايت براى اين على عليه السّلام است و دست مبارك بر تارك حضرت أمير المؤمنين على گذاشت .
پس آنگاه حضرت حبيب الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم اشارت به دو پسر خود حسن و حسين عليهم السّلام نمود بعد ازين گفت : كه ولايت بعد از ايشان متعلَّق است بأوصياى ايشان كه از أولاد ايشان باشد كه هرگز مفارقت از قرآن ننمايند و قرآن نيز از اولياى ايزد منّان مفارقت نكند تا آنكه همه ء ايشان در كنار حوض كوثر يكسر بمن رسند .
اى معشر مردمان امام و هادى و دليل و مفزع و ملجا شما مبيّن و معيّن گردانيدم و او برادر من علىّ بن أبى طالب عليه السّلام است ، و او در ميان شما بمنزله ء منست بايد كه چنانچه مسائل دين و أحكام و آداب شرايع حلال و حرام از من تعليم ميگرفتيد بعد از من ازو استفهام و استعلام نمائيد و اطاعت او در جميع امور فرمائيد و از أمر و حكم او قدم بيرون نگذاريد زيرا كه حضرت خداى كريم هر چه بمن تعليم و تكريم نمود از علم و حكمت همه آن را بحضرت علىّ بن أبى طالب نيز تعليم كرده عنايت فرمود بايد كه ازو سؤال
كرده تعليم گيريد و بعد از على ( ع ) از أوصياى ايشان سؤال و استعلام نمائيد و هيچ أحدى از مردم را بر ايشان مقدّم نداريد و ايشان را تعليم مدهيد چه ايشان هر يك در أيّام امامت و ولايت خود أفضل و أعلم از تمامى امّتاند كه از آن أئمّه عدل و انصاف تخلَّف و انحراف و تمرّد و اعتساف نورزيد زيرا كه ايشان با حقّ و حقّ با ايشان است ايشان از حقّ و حقّ از ايشان زايل نگردد و هرگز حقّ را از دست نگذارند پس از آنكه زيد و براء بن عازب و أبو ذر و مقداد و عمّار أداى شهادت نمودند و كلام خير انجام باين مقام انصرام و اختتام فرمودند بنشستند .
از سليم مروى و منقول است كه بعد از آن حضرت أمير المؤمنين علىّ عليه السّلام فرمود كه : اى معشر مردمان چون حضرت بيچون در كتاب خود آيه ء مباركه ء : * ( إِنَّما يُرِيدُ الله لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً ) * منزل گردانيد حضرت رسول عزّ و جلّ جمع كرد مرا و فاطمه ( ع ) و پسران خود حسن و حسين ( ع ) را و كساء بر بالاى ما انداخت پس از آن دست مبارك خود بسوى دعاى ايزد تعالى و تبارك برداشت و گفت : اللَّهمّ هؤلاء أهل بيتى و لحمتى يؤلمنى ما يؤلمهم و يجرُحنى ما يجرحهم فأذهب عنهم الرّجس ، و طهّرهم تطهيرا . يعنى : بار خدايا اين جماعت أهل بيت منند و پاره ء گوشت من هر چه باعث ايذا و ألم ايشان گردد همان موجب ألم من و تجريح ايشان باعث تجريح منست .
خدايا تو رجس از ايشان دور دار و ايشان را پاك گردان پاكگردانيدنى كه أصلا أثرى از هيچ رجس نماند .
در آن دم امّ سلمه حاضر بود گفت : يا رسول الله ( ص ) من نيز از اهل بيتم ؟
حضرت پيغمبر ( ص ) فرمود : تو بخيرى اين آيه در حقّ من و برادرم على و در حقّ دخترم فاطمه و در شأن دو پسرم حسن و حسين و در حقّ نه نفر از أولاد حسين ( ع ) است هيچ أحدى بغير ما در اين آيه با ما شريك و سهيم نيستند .
آن جماعت همگى گفتند كه : ما گواهى ميدهيم كه ام سلمه همين مقدّمه را بما حكايت كرد و ما نيز روزى از حضرت رسول خداى پرسيديم كه ام سلمه رضى الله عنها چنين نقل بما در باب اهل بيت از لسان معجز نشان شما مينمايد ، گفت : راست ميگويد و همان حكايت را بواسطه ء ما حديث فرمود .
بعد از آن حضرت أمير المؤمنين على ( ع ) گفت : شما را بخداى تعالى قسم ميدهم كه آيا ميدانيد چون ايزد منّان آيه ء وافى هدايت : * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا الله وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ) * منزل گردانيد و حضرت رسول آخر - الزّمان بمؤمنان تلاوت نمود سلمان فارسى رحمة الله عليه در آن محفل جنّت نشان حاضر بود گفت : يا رسول ايزد منّان آيا حكم اين آيه عامّست بواسطه ء جميع خلقان يا مخصوصست براى بعض ايشان ؟
حضرت نبى الانس و الجانّ فرمود كه : عامّه ء مؤمنان مأمورند بر آن و امّا صادقان مخصوصست براى برادرم على ( ع ) و أوصياى من كه بعد از آن حضرت هستند تا روز قيامت .
قوم در جواب ولايتمآب گفتند : بار خدايا نعم چنين است .
آنگاه گفت : آن ولىّ الله شما را بخداى عالم قسم ميدهم آيا ميدانيد كه من بحضرت رسول مهيمن در غزوه ء تبوك گفتم : چرا مرا خليفه ء امّت ميگردانى شما را أعوان و أنصار بسيار است از مهاجر و أنصارى براى اين كار ديگرى را
اختيار نمائيد ؟ حضرت رسالتمآب در جواب فرمود كه : مدينه باصلاح نميماند الَّايمن يا بتو ، ميراث تو در نزد من همان ميراث هرون عليه السّلام در نزد موسى كليم عليه التّحيّة و التّسليم است الَّا آنكه بعد از من پيغمبرى نخواهد بود گفتند : بار خدايا نعم چنين است .
گفت : شما را بخداى تعالى قسم ميدهم كه آيا ميدانيد خداى عزّ و جلّ در سوره ء الحجّ اين آيت وافى هدايت : * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ) * فرستاد سلمان رضى الله بر خاست و گفت : يا رسول الله ( ص ) اين جماعت كه تو بسعادت و اقبال بر آن طايفه شاهد باشى و آن جماعت بر ساير مردمان شاهد آن باشيد آيا همان جماعتاند كه حضرت ايزد مجيد ايشان را برگزيد و آنها را ايزد تبارك و تعالى در دين به هيچ وجه و آئين وى حرج نگردانيد بلكه بملَّت پدر شما ابراهيم خليل الرّحمن كه مختار و مصطفاى شما است ايشان را مقرّر گردانيد از أهل اسلام و ايمان .
حضرت سيّد العربى در جواب سلمان فارسى رضى الله عنه فرمود كه :
حضرت واجب الوجود ازين آيات سيزده نفر را اراده كرد نه اين امّت را .
چون سلمان فارسى اين سخن از حضرت رسول ذو المنن استماع نمود و گفت : پدر و مادرم فداى تو باد براى ما بيان نمائى كه آن أعيان كيانند ؟
حضرت رسول انس و جانّ فرمود كه : من و برادرم على ( ع ) و يازده نفر از فرزندان من گفتند : بار خدايا بلى چنين است .
گفت : شما را قسم ميدهم بحضرت واحد عالم آيا ميدانيد كه حضرت نبىّ الرّحمه در هنگام رحلت برخاست و خطبه براى امّت نمود و آن آخرين خطبه ء حضرت سيّد المرسلين ( ص ) بود كه خطاب بحضّار أصحاب از مهاجر و أنصار
فرمود كه : اى معشر مردمان انّى تارك فيكم الثّقلين كتاب الله و عترتى .
يعنى : من دو چيز بغايت نفيس و گران بها در ميان شما مىگذارم كتاب حضرت مالك الرّقاب و عترت خود أئمّه ء ايزد وهّاب اگر شما دست تمسّك و اعتصام خود بكلام واحد علَّام و حبل المتين أئمّه ء معصومين عليهم السّلام زده از منهج ايشان قدم بيرون نگذاريد و اطاعت و متابعت ايشان را فرض عين و عين فرض دانسته از فرمودن آن أعيان تخلَّف و انحراف نورزيد هرگز گمراه نشويد و دور از مرحمت الله نگرديد زيرا كه مرا لطيف خبير مخبر و مطَّلع گردانيد و بمن عهد و پيمان نمود كه اين دو چيز هرگز از من دورى نجويند تا آنكه با من بحوض كوثر رسند .
در آن دم عمر بن الخطَّاب برخاست بر مثال مغضب و با كمال اضطراب و گفت : يا رسول الله آيا اين عنايت و احسان از حضرت عزيز وهّاب براى همه ء أهل بيت تست ؟
حضرت رسالتمآب فرمود كه : نه ليكن أوصياى من كه اوّل ايشان على برادر و وزير من و خليفه ء من در امّت من بعد از منست و ولىّ هر مؤمن و مؤمنه علىّ بن أبى طالب بعد از من و آن حضرت أوّل أوصياى منست بعد ازو پسر من حسن ( ع ) و بعد از حسن پسرم حسين ( ع ) و بعد از او نه نفر از أولاد و أمجاد او كه هر يك بعد از ديگرى بر مسند امامت و ولايت متمكَّن گردند تا آنكه همگى آن أعيان در كنار حوض كوثر بمن رسند اين جماعت شهداى حضرت تبارك در زمين و حجج ربّ العالمين بر مخلوقين و خازنان علم و معرفت و معدن فضل و حكمت ربّ العزّتاند ، هر كه اطاعت ايشان نمايد چنانست كه اطاعت
خداى منّان بجاى آرد و عاصى أمر و حكم ايشان عاصى أوامر و نواهى رحيم الرّحمن است .
همه ء ايشان گفتند : ما گواهى ميدهيم كه بهمين نوع بلا زياده و نقصان حضرت رسول آخر الزّمان در محضر أكثر أصحاب و ياران از لسان معجز نشان خود بيان و عيان فرمود .
پس أمير المؤمنين على عليه السّلام كلام صدق التيام خود را در سؤال طويلى گردانيد تا آنكه أكثر مناقب و فضل و كمال آن حضرت كه مروى و منقول از رسول ايزد متعال بود از ايشان سؤال و قسم بذات حضرت ذو الجلال نمود و هر چه از آن جماعت سؤال ميفرمود بالتّمام بواسطه ء صدق و راستى خود در آن مرام ايشان را قسم بذات ايزد علَّام ميداد همگى از روى سوگند تصديق او ميكردند و شهادت بر حقّانيت كلام آن امام الأنام ميدادند .
چون حضرت أمير المؤمنين على ( ع ) از ذكر مطالب سؤال فارغ البالى گردانيد گفت : بار خدايا شاهد باش بر اين جماعت كه در هنگام تصديق تا شما را بگواهى مىآرند و ميگويند كه ما قابل نگرديم و اقرار ننمائيم مگر بسخنان كه از حضرت رسول ايزد سبحان استماع آن نموديم و آن برگزيده ء ربّ العزّت آن سخن را بما نقل و حكايت كرده باشد يا از كسى كه ما را ثقه و اعتقاد بقول او باشد ازين جماعت و غير ايشان كه از رسول خداى تبارك و تعالى شنيده اند آنگاه حضرت ولىّ الله گفت :
اى ياران آيا شما اقرار داريد يا آنكه رسول صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرمود كه : كسى كه زعم او چنان باشد كه مرا دوست دارد و او حضرت على عليه السّلام را بغض و عداوت داشته باشد او در باب دعوى محبّت من كاذب است