حدیث امام حسین (ع)
حال آن حدیث را بخوانیم: اهل بصره به حسین بن علی (ع) نامه نوشتند و از آن حضرت درباره کلمه «اَلصَّمَد» سؤال کردند. از متن حدیث معلوم میشود که اینها گاهی تفسیرهایی از پیش خود میکردند بدون اینکه به امام وقت رجوع و از او سؤال کنند. امام در جواب نوشت: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ. اَمّا بَعْدُ فَلاتَخوضوا فِی الْقُرْآنِ وَ لاتُجادِلوا فیهِ وَ لاتَتَکلَّموا فیهِ بِغَیرِ عِلْمٍ. در قرآن وقتی چیزی را نمیدانید خوض نکنید، مجادله نکنید و سخن نگویید. ندانسته در مسائلی که مربوط به قرآن است حرف نزنید؛ یعنی خوض در قرآن و تکلم در قرآن و تدبر در قرآن سرمایه علمی میخواهد. صِرف زبان دانستن کافی نیست که کسی بگوید من میتوانم معانی قرآن را تفسیر کنم.
بعد فرمود: فَقَدْ سَمِعْتُ جَدّی رَسولَاللهِ (ص) یقولُ: مَنْ قالَ فِی الْقُرْآنِ بِغَیرِ عِلْمٍ فَلْیتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النّارِ هر کسی که در قرآن از روی غیر علم سخن بگوید (یعنی چیزی را که نمیداند همین جور جاهلانه بخواهد درباره مسائل قرآن حرف بزند) جای خودش را در آتش جهنم آماده ببیند (یا : جای او در آتش جهنم آماده است).
بعد حضرت فرمود: وَ اِنَّهُ سُبْحانَهُ قَدْ فَسَّرَ الصَّمَدَ خدا «الصمد» را تفسیر کرده؛ همان «لَمْ یلِدْ وَ لَمْ یولَدْ. وَ لَمْ یکنْ لَهُ کفُوآ اَحَدٌ» تفسیر «الصمد» است؛ چطور؟ فرمود «لَمْ یلِدْ» یعنی: لَمْ یخْرُجْ مِنْهُ شَیءٌ کثیفٌ از او شیء کثیف[1]بیرون نمیآید (یعنی مقصود تنها فرزند نیست) کالْوَلَدِ وَ سائِرِ الاَْشْیاءِ الْکثیفَةِ الَّتی تَخْرُجُ مِنَ الْ مَخْلوقینَ مثل فرزند و سایر اشیاء کثیف. وَ لا
[1]. «كثیف» در مقابل «لطیف» است. شیء كثیف یعنی شیء حجمداری كه به چشم بیاید؛ مثل آب بینی كه از بینیبیرون میآید، آب دهان كه از دهان بیرون میآید، فضولاتی كه از اسافل اعضا بیرون میآید و همچنین فرزندكه از رحم بیرون میآید.
شَیءٌ لَطیفٌ. نه تنها شیء کثیف از او خارج نمیشود، شیء لطیف هم از او بیرون نمیآید. کالنَّفَسِ مثل نَفَس. وَ لاتَنْشَعِبُ مِنْهُ الْبَدَواتُ عوارض از او منشعب نمیشود کالسَّنَةِ وَ النَّوْمِ مثل خواب، چُرت؛ اینها هم چیزهایی است که از انسان صادر میشود و زایش میکند. وَ الْخَطْرَةِ یکدفعه چیزی در دل ما خطور میکند؛ قبلا نبود یکدفعه خطور کرد. این زایش است. وَ الْهَمِّ یکدفعه غصهای در ما پیدا میشود که قبلا نبود. این یک نوع زایش است، منتها در روح ماست. وَ الْ حُزْنِ وَ الْبَهْجَةِ اندوه در ما پیدا میشود، خوشحالی پیدا میشود. وَ الضِّحْک وَ الْبُکاءِ خنده نبود، پیدا میشود. خود همین خنده یک زایش است. وقتی ما میخندیم در واقع میزاییم، منتها نوع دیگری از زاییدن است. گریه خودش نوعی زاییدن است. وَ الْ خَوْفِ ترسیدن؛ انسان قبلا نمیترسید، یکدفعه خوف بر او مستولی میشود. باز یک چیزی از باطنش میزاید. وَ الرَّجاءِ امید. وَ الرَّغْبَةِ میل. وَ السَّأْمَةِ کسالت وملالت. وَ الْجوعِ وَ الشِّبَعِ گرسنگی، تشنگی و سیری.
«لَمْ یلِدْ» یعنی هیچ یک از این اشیاء، اعم از کثیف و لطیف و چیزهایی که بَدَوات میگویند یعنی ظهوراتی که از انسان میشود، از خدا زایش نمیکند و صادر نمیشود. پس معنی «لَمْ یلِدْ» تنها این نیست که خدا فرزند پیدا نمیکند، بلکه یعنی غصه هم در او پیدا نمیشود، چون غصه خودش نوعی زایش است. گرسنه هم نمیشود؛ خود گرسنگی نوعی زایش است. تشنه هم نمیشود؛ نوعی زایش است. خواب و چُرت برایش پیدا نمیشود؛ خود اینها نوعی زایش است. خنده و گریه برایش پیدا نمیشود؛ نوعی زایش است. نفس نمیکشد؛ نفس نوعی زایش است. فضولاتی از قبیل آب دهان و آب بینی ندارد؛ همه اینها نوعی زایش است. ذات او از قبیل ماده نیست که بالاخره یک چیزی از آن زایش
میکند.
تَعالی اَنْ یخْرُجَ مِنْهُ شَیءٌ وَ اَنْ یتَوَلَّدَ مِنْهُ شَیءٌ کثیفٌ اَوْ لَطیفٌ. برتر است از این که از وجود او شیء کثیف یا لطیفی بیرون آید.
و همچنین: وَ لَمْ یولَدْ و لَمْ یتَوَلَّدْ مِنْ شَیءٍ و زاده نشده و به صورت یک شیء کثیف یا لطیف از شیئی بیرون نیامده است. وَ لَمْ یخْرُجْ مِنْ شَیءٍ کما یخْرُجُ الاَْشْیاءُ الْکثیفَةُ مِنْ عَناصِرِها کالشَّیءِ مِنَ الشَّیءِ وَ الدّابَّةِ مِنَ الدّابَّةِ وَ النَّباتِ مِنَ الاَْرْضِ وَ الْماءِ مِنَ الْینابیعِ وَ الـثِّمارِ مِنَ الاَْشْجارِ از چیزی خارج نشده است مانند اینکه چیزی از چیزی پیدا میشود. ذرات اتم همین طور است. اینها که عمر ازلی و ابدی ندارند. میگویند یک اتم در ابتدا مثلا انرژی بوده، بعد به این صورت متکاثف شده است. باز آن انرژی اول مثلا از یک اتمی به این شکل تشعشع پیدا کرده. هرچه که در این عالم است این از دل آن درآمده، آن از دل این درآمده.
بعد فرمود: وَ لا کما تَخْرُجُ الاَْشْیاءُ اللَّطیفةُ مِنْ مَراکزِها و نه مانند اشیاء لطیف که از مراکزشان خارج میشوند. کالْبَصَرِ مِنَ الْعَینِ مثل دیدن از چشم (خود این نوعی زایش است)، شنیدن از گوش، بوییدن از بینی، چشیدن از دهان، سخن از زبان، معرفت از دل و روح، آتش از سنگ. لا، بَلْ هُوَ اللهُ الصَّمَدُ الَّذی لا مِنْ شَیءٍ وَ لا فی شَیءٍ وَ لا عَلی شَیءٍ . او الله است و او صمد است و از چیزی نیست، در چیزی و بر چیزی قرار نگرفته است.
این بود معنی «لَمْ یلِدْ وَ لَمْ یولَدْ» و معنی «الصَّمَد»؛ نتیجه چیست؟ مُبْدِعُ الاَْشْیاءِ وَ خالِقُها او ابداع کننده و آفریننده اشیاء است، نه زاینده اشیاء. وَ مُنْشِئُ الاَْشْیاءِ بِقُدْرَتِهِ انشاءکننده اشیاء است از کتم عدم به قدرتش؛ به قدرتش همه آنها را انشاء کرده. و از میان اشیائی که انشاء کرده بعضی از آنها آنچنان که خود او خواسته است متلاشی میشوند، فانی میشوند، ازبین میروند و بعضی که خودش خواسته است باقی بمانند باقی
میمانند؛ مثل انسان که بدنی دارد و روحی، بدنش را خواسته است که متلاشی و فانی بشود و از بین برود و روحش را خواسته است که باقی بماند : یتَلاشی ما خَلَقَ لِلْفَناءِ بِمَشیتِهِ وَ یبْقی ما خَلَقَ لِلْبَقاءِ بِعِلْمِهِ. فَذلِکمُ اللهُ الصَّمَدُ الَّذی لَمْ یلِدْ وَ لَمْ یولَدْ عالِمُ الْغَیبِ وَ الشَّهادَةِ الْکبیرُ الْـمُتَعالُ وَ لَمْ یکنْ لَهُ کفُوآ اَحَدٌ[1].
از این روایت معلوم شد که معنی «لَمْ یلِدْ وَ لَمْ یولَدْ» منحصرا این نیست که خدا فرزند ندارد و فرزندِ چیزی نیست؛ در واقع میخواهد برای ما روشن کند که او از سنخ مخلوقات نیست. و ما مخلوقات عالم طبیعت را میشناسیم؛ هر موجود طبیعی، هم میزاید و هم زاده شده است و اگر ما بعضی موجودات را هم در نظر بگیریم لااقل یا میزاید یا زاده شده است.
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة