کتاب آیین بندگی و نیایش (ترجمه عده الداعی)

و- امير المؤمنين-7- فرمود:

731-«رقى النّبىّ-6و سلّم- حسنا و حسينا فقال:

اعيذكما بكلمات اللَّه التّامّة و اسمائه الحسنى عامّة من شرّ السّامّة و الهامّة، و من شرّ عين لامّة، و من شرّ حاسد اذا حسد، ثمّ التفت الينا فقال: هكذا كان يعوّذ ابراهيم اسحاق و اسماعيل»

. يعنى: «پيامبر اكرم-6- براى حسن و حسين دعا كرد و فرمود: شما را در پناه كلمات تامّه الهى و اسماى نيكويش قرار مى‌دهم از شرّ هر چيز زهردار و حيوانات و حشرات سمّى، از شرّ چشم بد و از شرّ هر حسدكننده هنگام حسادتش. آنگاه رو به ما كرد و فرمود: اين گونه ابراهيم براى اسحاق و اسماعيل دعا مى‌كرد و پناهشان مى‌داد».

ز- از حضرت امام باقر-7- نقل است كه فرمود:

732-«من قال: لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم، دفع اللَّه بها عنه سبعين نوعا من انواع البلاء ايسرها الجنون، و من خرج من بيته فقال: بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم، قال له الملكان: هديت، و اذا قال: لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم، قالا له: وقيت، و اذا قال: توكّلت على اللَّه، قالا له: كفيت، فيقول الشّيطان: كيف اصنع بمن هدى و وقى و كفى؟»

. يعنى: «هر كس كه بگويد: لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم، خداوند متعال به واسطه آن هفتاد نوع از انواع بلا را از او دفع مى‌نمايد كه ساده‌ترينش، جنون است. هر كس كه از خانه‌اش خارج شود و بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم بگويد، دو فرشته به او مى‌گويند هدايت شدى. و هر گاه بگويد: لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم، به او مى‌گويند: نگاه داشته شدى. و هر گاه بگويد: توكّلت على اللَّه، به او مى‌گويند كفايت شدى. در اينجا شيطان مى‌گويد: چكار كنم با كسى كه هدايت گرديد، نگاه داشته و كفايت شد».

ح- «ابو حمزه» گويد: از حضرت باقر-7- اجازه ديدار خواستم، به طرفم بيرون آمد در حالى كه دو لبش حركت مى‌كرد، عرض كردم: چه مى‌گفتى؟ فرمود: آيا متوجه شدى اى ثمالى؟ گفتم: فدايت شوم! آرى، فرمود:

733-«انّى و اللَّه تكلّمت بكلام ما تكلّم به احد الّا كفاه اللَّه ما اهمّه من امر دنياه و آخرته»

. يعنى: «من كلامى را گفتم كه احدى آن را نگفته مگر آنكه خداوند متعال كارهاى مهمش را- اعم از دنيايى و اخروى- بر عهده گرفت».

گفتم: مرا از آن باخبر كن.

فرمود: بلى سپس فرمود:

«من قال حين يخرج من منزله: بسم اللَّه، حسبى اللَّه، توكّلت على اللَّه، اللّهمّ انّى اسألك خير امورى كلّها، و اعوذ بك من خزى الدّنيا و عذاب الآخرة، كفاه اللَّه ما اهمّه من امر دنياه و آخرته».

يعنى: «كسى كه هنگام خروج از منزلش بگويد: به نام خدا، خدا مرا بس است، بر او توكل مى‌كنم، بار الها! من از تو همه خيرهايم را مى‌طلبم و از خوارى دنيا و عذاب آخرت به تو پناه مى‌برم، خداوند متعال مهمّات دنيايى و اخروى چنين شخصى را بر عهده مى‌گيرد».

ط- امير المؤمنين-7- فرمود:

734-«اذا اراد احدكم النّوم فلا يضعن جنبه حتّى يقول: اعيذ نفسى و دينى و اهلى و ولدى و خواتيم عملى و ما رزقنى ربّى و ما خوّلنى بعزّة اللَّه و عظمة اللَّه و جبروت اللَّه و سلطان اللَّه و رحمة اللَّه و رأفة اللَّه و غفران اللَّه و قوّة اللَّه و قدرة اللَّه و جلال اللَّه و بصنع اللَّه و اركان اللَّه و بجمع اللَّه، و برسول اللَّه-6و سلّم- و قدرة اللَّه على ما يشاء، من شرّ السّامّة و الهامّة، و من شرّ الجنّ و الانس، و من شرّ كلّ ما دبّ على الارض و ما يخرج منها و من شرّ ما ينزل من السّماء و ما يعرج فيها»

«و من شرّ كلّ دابّة ربّى اخذ بناصيتها، انّ ربّى على صراط مستقيم، و هو على كلّ شي‌ء قدير و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم.

فانّ رسول اللَّه-6- كان يعوّذ الحسن و الحسين بذلك، و بذلك امر رسول اللَّه».

يعنى: «هر گاه يكى از شما خواست بخوابد، پهلويش را بر زمين نگذارد مكر اينكه بگويد: اعيذ نفسى ... پناه مى‌دهم خودم و دينم و خانواده‌ام و فرزندانم و پايان كارم و روزيهايى كه پروردگارم به من داده و آنچه به من بخشيده را به عزّت خدا و عظمت خدا و جبروت خدا و سلطنت خدا و رحمت خدا و رأفت خدا و مغفرت خدا و قوّت خدا و قدرت خدا و جلال خدا و صنعت خدا و اركان خدا و جمع خدا و رسول خدا-6- و قدرت خدا بر هر چه بخواهد از شرّ هر چيز زهردار و حيوان سمّى و از شرّ جن و انس و از شرّ هر چه بر زمين مى‌جنبد و هر چه از آن خارج مى‌شود، و از شرّ آنچه از آسمان فرود مى‌آيد و آنچه بدان بالا مى‌رود. و از شرّ هر جنبنده‌اى كه زمام اختيارش به دست اوست كه همانا پروردگار من بر صراط مستقيم است، و همو بر هر چيز قادر مى‌باشد و هيچ دگرگونى و نيروى جز به واسطه خداوند على و عظيم نيست. همانا رسول خدا-6- اين گونه حسن و حسين را دعا مى‌كرد و به همين نيز دستور داده است».

ى- از امير المؤمنين-7- نقل است كه فرمود:

735-«اذا اراد احدكم النّوم فليضع يده اليمنى تحت خدّه الايمن و ليقل:

بسم اللَّه وضعت جنبى للَّه على ملّة ابراهيم و دين محمّد و ولاية من افترض اللَّه طاعته، ما شاء اللَّه كان، و ما لم يشأ لم يكن.

فمن قال ذلك عند منامه حفظ من اللّصّ المغير و الهدم، و تستغفر له الملائكة».

يعنى: «هر گاه يكى از شما اراده خوابيدن كرد، دست راستش را زير گونه‌

راستش قرار داده بگويد: به نام خدا، پهلويم را براى خدا و بنا بر آئين ابراهيم و دين محمد-6- و سرپرستى كسى كه خداوند، طاعتش را واجب فرمود، بر زمين قرار دادم كه هر چه او بخواهد شدنى است و هر چه نخواهد ناشدنى مى‌باشد. هر كسى، كه اين را هنگام خوابش بگويد، از دزد غارتگر و نابودى و ريختن ساختمان، حفظ گشته، ملائكه برايش استغفارى مى‌كنند».

ك- «ابو بصير» از حضرت باقر-7- روايت كرده است كه فرمود:

736-«من قال حين يخرج من باب داره: اعوذ بما عاذت به ملائكة اللَّه، و من شرّ هذا اليوم الجديد الّذى اذا غابت شمسه لم يعد، و من شرّ نفسى، و من شرّ غيرى، و من شرّ الشّيطان، و من شرّ من نصبه لاولياء اللَّه، و من شرّ الجنّ و الانس، و من شرّ السّباع و الهوامّ، و من شرّ ركوب المحارم كلّها، اجير نفسى باللَّه و من كلّ سوء، غفر اللَّه له، و تاب عليه، و كفاه المهمّ و حجزه عن السّوء، و عصمه من الشّرّ».

يعنى: «هر كس كه هنگام خروج از خانه‌اش بگويد: پناه مى‌برم به آنچه ملائكه خدا بدان پناه بردند از شرّ اين روز جديدى كه اگر خورشيدش پنهان شود ديگرى بر نخواهد گشت و از شرّ نفسم و از شرّ ديگران و از شرّ شيطان و از شرّ كسى كه با اولياى خدا دشمنى كند و از شرّ جنها و انسانها و از شرّ درّندگان و حيوانات زهردار و از شرّ تسلط تمامى خطرها، پناه مى‌دهم خودم را به خدا از هر چيز بدى، خداوند چنين فردى را مى‌آمرزد و رحمتش را بر او بر مى‌گرداند و كارهاى مهمش را بر عهده مى‌گيرد و او را از بدى حفظ مى‌كند و از شرّ، نگاه مى‌دارد».

این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة

باب ششم‌

تلاوت قرآن تشويق به خواندن قرآن- فصل اوّل: قرائت قرآن قبل از خواب- فصل دوّم: داشتن قرآن در خانه و از روى آن خواندن- فصل سوّم: مداومت بر حفظ قرآن- فصل چهارم: برخى از فوايد قرآن- فصل پنجم: خاصيتهاى مختلف‌

این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة

تلاوت قرآن‌

تشويق به خواندن قرآن‌

قرآن، خود يكى از اقسام «ذكر» است و مى‌تواند در هر فايده‌اى كه ذكر و دعا دارند قائم مقام آن دو گردد: تحريك، تشويق، جلب منافع و دفع ضررها كه در آينده نزديك اين را خواهى ديد، به علاوه شرف مزيدى كه بر آن دو دارد به دليل:

1- قرآن، سخن خداست.

2- اسم اعظم در قرآن است.

3- قرآن، چشمه جوشان علم است.

«حفص بن غياث» از «زهرى» نقل كرده است كه گفت: شنيدم حضرت امام زين العابدين-7- مى‌فرمود:

737-«ايات القرآن خزائن العلم فكلّما فتحت خزانة فينبغى لك ان تنظر ما فيها»

. يعنى: «آيات قرآن، گنجينه‌هاى علم هستند كه هر گاه گنجينه‌اى از آن باز شد، بر تو است كه بنگرى در آن، چه چيزى قرار دارد».

4- تلاوت قرآن و ازديادش، انتشار دادن معجزه پيامبر-6- و موجب نگاه داشتن آن بر تواتر است.

5- در تلاوت قرآن، هر حرفش بنا بر ادله‌اى كه خواهد آمد، ثوابهايى دارد و حال آنكه چنين ثوابى در مورد غير قرآن نيامده است، پس بر ماست كه مقدارى از اخبار مربوطه را بياوريم: