ح- «ابو حمزه» گويد: از حضرت باقر-7- اجازه ديدار خواستم، به طرفم بيرون آمد در حالى كه دو لبش حركت مىكرد، عرض كردم: چه مىگفتى؟ فرمود: آيا متوجه شدى اى ثمالى؟ گفتم: فدايت شوم! آرى، فرمود:
733-«انّى و اللَّه تكلّمت بكلام ما تكلّم به احد الّا كفاه اللَّه ما اهمّه من امر دنياه و آخرته»
. يعنى: «من كلامى را گفتم كه احدى آن را نگفته مگر آنكه خداوند متعال كارهاى مهمش را- اعم از دنيايى و اخروى- بر عهده گرفت».
گفتم: مرا از آن باخبر كن.
فرمود: بلى سپس فرمود:
«من قال حين يخرج من منزله: بسم اللَّه، حسبى اللَّه، توكّلت على اللَّه، اللّهمّ انّى اسألك خير امورى كلّها، و اعوذ بك من خزى الدّنيا و عذاب الآخرة، كفاه اللَّه ما اهمّه من امر دنياه و آخرته».
يعنى: «كسى كه هنگام خروج از منزلش بگويد: به نام خدا، خدا مرا بس است، بر او توكل مىكنم، بار الها! من از تو همه خيرهايم را مىطلبم و از خوارى دنيا و عذاب آخرت به تو پناه مىبرم، خداوند متعال مهمّات دنيايى و اخروى چنين شخصى را بر عهده مىگيرد».
ط- امير المؤمنين-7- فرمود:
734-«اذا اراد احدكم النّوم فلا يضعن جنبه حتّى يقول: اعيذ نفسى و دينى و اهلى و ولدى و خواتيم عملى و ما رزقنى ربّى و ما خوّلنى بعزّة اللَّه و عظمة اللَّه و جبروت اللَّه و سلطان اللَّه و رحمة اللَّه و رأفة اللَّه و غفران اللَّه و قوّة اللَّه و قدرة اللَّه و جلال اللَّه و بصنع اللَّه و اركان اللَّه و بجمع اللَّه، و برسول اللَّه-6و سلّم- و قدرة اللَّه على ما يشاء، من شرّ السّامّة و الهامّة، و من شرّ الجنّ و الانس، و من شرّ كلّ ما دبّ على الارض و ما يخرج منها و من شرّ ما ينزل من السّماء و ما يعرج فيها»
«و من شرّ كلّ دابّة ربّى اخذ بناصيتها، انّ ربّى على صراط مستقيم، و هو على كلّ شيء قدير و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم.
فانّ رسول اللَّه-6- كان يعوّذ الحسن و الحسين بذلك، و بذلك امر رسول اللَّه».
يعنى: «هر گاه يكى از شما خواست بخوابد، پهلويش را بر زمين نگذارد مكر اينكه بگويد: اعيذ نفسى ... پناه مىدهم خودم و دينم و خانوادهام و فرزندانم و پايان كارم و روزيهايى كه پروردگارم به من داده و آنچه به من بخشيده را به عزّت خدا و عظمت خدا و جبروت خدا و سلطنت خدا و رحمت خدا و رأفت خدا و مغفرت خدا و قوّت خدا و قدرت خدا و جلال خدا و صنعت خدا و اركان خدا و جمع خدا و رسول خدا-6- و قدرت خدا بر هر چه بخواهد از شرّ هر چيز زهردار و حيوان سمّى و از شرّ جن و انس و از شرّ هر چه بر زمين مىجنبد و هر چه از آن خارج مىشود، و از شرّ آنچه از آسمان فرود مىآيد و آنچه بدان بالا مىرود. و از شرّ هر جنبندهاى كه زمام اختيارش به دست اوست كه همانا پروردگار من بر صراط مستقيم است، و همو بر هر چيز قادر مىباشد و هيچ دگرگونى و نيروى جز به واسطه خداوند على و عظيم نيست. همانا رسول خدا-6- اين گونه حسن و حسين را دعا مىكرد و به همين نيز دستور داده است».
ى- از امير المؤمنين-7- نقل است كه فرمود:
735-«اذا اراد احدكم النّوم فليضع يده اليمنى تحت خدّه الايمن و ليقل:
بسم اللَّه وضعت جنبى للَّه على ملّة ابراهيم و دين محمّد و ولاية من افترض اللَّه طاعته، ما شاء اللَّه كان، و ما لم يشأ لم يكن.
فمن قال ذلك عند منامه حفظ من اللّصّ المغير و الهدم، و تستغفر له الملائكة».
يعنى: «هر گاه يكى از شما اراده خوابيدن كرد، دست راستش را زير گونه
راستش قرار داده بگويد: به نام خدا، پهلويم را براى خدا و بنا بر آئين ابراهيم و دين محمد-6- و سرپرستى كسى كه خداوند، طاعتش را واجب فرمود، بر زمين قرار دادم كه هر چه او بخواهد شدنى است و هر چه نخواهد ناشدنى مىباشد. هر كسى، كه اين را هنگام خوابش بگويد، از دزد غارتگر و نابودى و ريختن ساختمان، حفظ گشته، ملائكه برايش استغفارى مىكنند».
ك- «ابو بصير» از حضرت باقر-7- روايت كرده است كه فرمود:
736-«من قال حين يخرج من باب داره: اعوذ بما عاذت به ملائكة اللَّه، و من شرّ هذا اليوم الجديد الّذى اذا غابت شمسه لم يعد، و من شرّ نفسى، و من شرّ غيرى، و من شرّ الشّيطان، و من شرّ من نصبه لاولياء اللَّه، و من شرّ الجنّ و الانس، و من شرّ السّباع و الهوامّ، و من شرّ ركوب المحارم كلّها، اجير نفسى باللَّه و من كلّ سوء، غفر اللَّه له، و تاب عليه، و كفاه المهمّ و حجزه عن السّوء، و عصمه من الشّرّ».
يعنى: «هر كس كه هنگام خروج از خانهاش بگويد: پناه مىبرم به آنچه ملائكه خدا بدان پناه بردند از شرّ اين روز جديدى كه اگر خورشيدش پنهان شود ديگرى بر نخواهد گشت و از شرّ نفسم و از شرّ ديگران و از شرّ شيطان و از شرّ كسى كه با اولياى خدا دشمنى كند و از شرّ جنها و انسانها و از شرّ درّندگان و حيوانات زهردار و از شرّ تسلط تمامى خطرها، پناه مىدهم خودم را به خدا از هر چيز بدى، خداوند چنين فردى را مىآمرزد و رحمتش را بر او بر مىگرداند و كارهاى مهمش را بر عهده مىگيرد و او را از بدى حفظ مىكند و از شرّ، نگاه مىدارد».
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
باب ششم
تلاوت قرآن تشويق به خواندن قرآن- فصل اوّل: قرائت قرآن قبل از خواب- فصل دوّم: داشتن قرآن در خانه و از روى آن خواندن- فصل سوّم: مداومت بر حفظ قرآن- فصل چهارم: برخى از فوايد قرآن- فصل پنجم: خاصيتهاى مختلف
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
تلاوت قرآن
تشويق به خواندن قرآن
قرآن، خود يكى از اقسام «ذكر» است و مىتواند در هر فايدهاى كه ذكر و دعا دارند قائم مقام آن دو گردد: تحريك، تشويق، جلب منافع و دفع ضررها كه در آينده نزديك اين را خواهى ديد، به علاوه شرف مزيدى كه بر آن دو دارد به دليل:
1- قرآن، سخن خداست.
2- اسم اعظم در قرآن است.
3- قرآن، چشمه جوشان علم است.
«حفص بن غياث» از «زهرى» نقل كرده است كه گفت: شنيدم حضرت امام زين العابدين-7- مىفرمود:
737-«ايات القرآن خزائن العلم فكلّما فتحت خزانة فينبغى لك ان تنظر ما فيها»
. يعنى: «آيات قرآن، گنجينههاى علم هستند كه هر گاه گنجينهاى از آن باز شد، بر تو است كه بنگرى در آن، چه چيزى قرار دارد».
4- تلاوت قرآن و ازديادش، انتشار دادن معجزه پيامبر-6- و موجب نگاه داشتن آن بر تواتر است.
5- در تلاوت قرآن، هر حرفش بنا بر ادلهاى كه خواهد آمد، ثوابهايى دارد و حال آنكه چنين ثوابى در مورد غير قرآن نيامده است، پس بر ماست كه مقدارى از اخبار مربوطه را بياوريم:
الف- از رسول خدا-6و سلّم- روايت شده است كه فرمود:
738-«قال اللَّه تبارك و تعالى: من شغله قراءة القران عن دعائى و مسألتى اعطيته افضل ثواب الشّاكرين».
يعنى: «خداوند تبارك و تعالى فرمود: هر كس كه قرائت قرآن او را از دعا كردن و سؤال از من باز دارد، به او برترين ثوابى را كه به شاكرين مىدهم، عطا خواهم نمود».
ب- «شيخ كلينى (ره): از پيامبر اكرم-6- نقل كرده است كه فرمود:
739-«من اعطاه اللَّه القرآن فرأى انّ احدا اعطى افضل ممّا اعطى فقد صغّر عظيما و عظّم صغيرا».
يعنى: «كسى كه خداوند به او قرآن داده اگر گمان كند احدى بهتر از آن را دارد، به تحقيق چيز با عظمتى را كوچك و چيز كوچكى را با عظمت شمرده است».
ج- و از آن حضرت روايت شده است كه فرمود:
740-«اذا التبست عليكم الامور كقطع الليل المظلم فعليكم بالقرآن فانّه شافع مشفّع و شاهد مصدّق، من جعله امامه قاده الى الجنّة، و من جعله خلفه ساقه الى النّار، و هو اوضح دليل الى خير سبيل، من قال به صدّق و وفّق، و من حكم به عدل، و من اخذ به اجر
». يعنى: «هر گاه كارها چون شب ظلمانى برايتان مشتبه و تاريك گرديد، بر شما باد به قرآن، چون او شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته و شاهدى است كه تصديق شده است، هر كس كه او را رهبر خويش گرداند، وى را به بهشت رهنمون مىسازد و هر كس كه بدان پشت پا زند، به جهنم سوقش مىدهد. قرآن روشنترين راهنما به سوى بهترين راههاست هر كس كه براساس قرآن سخن گفت، مردم وى را تصديق مىكنند و توفيق مىيابد و هر كسى كه بر اساس قرآن قضاوت و حكومت