کتاب آیین بندگی و نیایش (ترجمه عده الداعی)

ل- «عامر بن عبد اللَّه بن خزاعه» از حضرت صادق-7- نقل كرده است كه فرمود:

792-«ما من عبد يقرأ آخر الكهف‌[1]الّا يتيقّظ في السّاعة الّتى يريد»

. يعنى: «هيچ بنده‌اى آخر سوره كهف را نخواند مگر آنكه در هر ساعتى كه خواست، بيدار مى‌شود» م- از «زهرى» نقل است كه گويد: به حضرت امام زين العابدين-7- عرض كردم:

793-«اىّ الاعمال افضل؟ قال: الحال المرتحل. قلت: و ما الحال المرتحل؟ قال: فتح القران و ختمه كلّما احلّ باوّله ارتحل في اخره»

. يعنى: «كدام عمل افضل است؟ فرمود: آن عمل كه مى‌آيد و كوچ مى‌كند، عرض كردم: چه عملى است كه مى‌آيد و كوچ مى‌كند؟ فرمود: گشودن قرآن و به انجام رساندنش، (به طورى كه) هر زمان از اولش در آيد، به آخرش كوچ نمايد».

ن- از حضرت باقر-7- نقل است كه فرمود:

794-«من قرأ بنى اسرائيل في كلّ ليلة جمعة لم يمت حتّى يدرك القائم-7- و يكون معه، و من قرأ سورة الكهف كلّ ليلة جمعة لم يمت الّا شهيدا و بعثه اللَّه مع الشّهداء».

يعنى: «هر كس كه سوره بنى اسرائيل (اسراء) را در هر شب جمعه بخواند تا حضرت قائم (عج) را نديده نمى‌ميرد و با آن حضرت خواهد بود و هر كس كه در هر

[1]-قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى‌ إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً،( سوره كهف، آيه 110).

شب جمعه سوره كهف را بخواند نمى‌ميرد مگر با شهادت و خداوند متعال او را با شهدا مبعوث مى‌نمايد».

س- از آن حضرت است كه:

795-«من اوتر بالمعوّذتين وقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌقيل له: يا عبد اللَّه، ابشر فقد قبل و ترك».

يعنى: «كسى كه در نماز وتر، معوّذتين‌[1]وقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌرا بخواند، به او گفته مى‌شود: اى بنده خدا! تو را بشارت باد كه (نماز) وترت قبول گرديد».

ع- «عمر بن يزيد» گويد: حضرت صادق-7- فرمود:

796-«من قراقُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌحين يخرج من منزله عشر مرّات لم يزل من اللَّه في حفظ و كلاءة حتّى يرجع الى منزله».

يعنى: «كسى كه هنگام خروج از منزلش ده مرتبه‌قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌرا بخواند، از جانب خدا در حفظ و حمايت خواهد بود تا به منزلش بازگردد».

ف- براى كرمى كه خربزه‌ها و زراعت را مى‌خورد، بر چهار نى يا چهار كاغذ نوشته شده بر چهار نى در چهار جهت زمين خربزه يا مزرعه قرار داده شود:

- «ايّها الدّود، ايّها الدّوابّ و الهوامّ و الحيوانات، اخرجوا من هذه الارض و الزّرع الى الخراب كما خرج ابن متّى من بطن الحوت فان لم تخرجوا ارسلت عليكم:-شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنْتَصِرانِ‌[2].

-أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا[3]فماتوا

[1]- منظور دو سوره« فلق و ناس» است.

[2]- سوره الرحمن، آيه 35.

[3]- سوره بقره، آيه 243.

-فَاخْرُجْ مِنْها فَإِنَّكَ رَجِيمٌ‌[1].

-فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ‌[2].

-سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى‌ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى‌[3].

-كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها[4].

-فَأَخْرَجْناهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ‌[5].

-وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ‌[6].

-فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ‌[7].

- اخرج‌مِنْها فَما يَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فِيها فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصَّاغِرِينَ‌[8].

-اخْرُجْ مِنْها مَذْؤُماً مَدْحُوراً[9].

-فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لا قِبَلَ لَهُمْ بِها وَ لَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْها أَذِلَّةً وَ هُمْ صاغِرُونَ‌[10].

يعنى: «اى حيوان! اى جنبندگان و زهر داران و حيوانات! از اين زمين و مزرعه به جاى خرابى برويد همچنان كه فرزند متى‌[11]از شكم ماهى بيرون رفت كه اگر نرويد بر شما مى‌فرستم:

[1]- سوره حجر، آيه 34.

[2]- سوره قصص، آيه 21.

[3]- سوره اسراء، آيه 1.

[4]- سوره نازعات، آيه 46.

[5]- سوره شعراء، آيه 57.

[6]- سوره دخان، آيه 26- 27.

[7]- سوره دخان، آيه 29.

[8]- سوره اعراف، آيه 13، در قرآن به جاى: اخرج منها فما يكون ... آمده:فَاهْبِطْ مِنْها فَما يَكُونُ‌....

[9]- سوره اعراف، آيه 18.

[10]- سوره نمل، آيه 37.

[11]- يعنى حضرت يونس-7-.

- شراره‌اى از آتش و مس كه يارى نگرديد.

- آيا نديدى كسانى را كه از ترس مرگ از ديار خود خارج شدند- در حالى كه هزاران نفر بودند- اما خدا به آنان فرمان مرگ داد، آنان هم مردند.

- از آنجا خارج شو كه تو رانده‌شده‌اى.

- از آنجا خارج شد در حالى كه مى‌ترسيد و مراقب بود.

- منزّه است آنكه شبانه بنده‌اش را از مسجد الحرام به مسجد الاقصى برد.

- آن روز كه اينان قيامت را ببينند، گويا نخوابيده‌اند مگر يك شب يا به همراه روزش.

- پس آنان را از باغها و چشمه‌ها اخراج كرديم.

- و كشتزارها و مقام كريم و نعمتى كه از آن برخوردار بودند.

- پس نه آسمان بر اينان گريست و نه زمين و نه مهلتى به آنان داده شد.

- از آنجا خارج شو، تو را نسزد كه در آن تكبرورزى، از آنجا خارج شو كه تو از فرومايگانى.

- از آنجا با حالت نكوهيده و سرافكنده خارج شو.

- لشكرهايى بر آنان وارد آوريم كه تابش را نداشته باشند و هر آينه ايشان را از آنجا با ذلّت و خوارى خارج مى‌نماييم».

ص- «سمرة بن جندب» گويد: رسول خدا-6- فرمود:

797- «كسى كه وضو ساخته به سوى مسجد برود و در حال خروج از منزلش، بگويد:

بسم اللَّه‌الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ‌

. يعنى: «به نام خدا، آن كس كه مرا خلق كرد، پس همو هدايتم مى‌كند»، خداوند متعال او را به ايمان درستى هدايت مى‌نمايد. و آنگاه كه بگويد:

وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ‌.

يعنى: «همان خدايى كه مرا غذا مى‌دهد و سيرابم مى‌كند»، خداوند عزيز و جليل، او را از غذاى بهشت بهره‌ور و از نوشيدنى آنجا سيراب مى‌سازد. و وقتى كه بگويد:

-وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ‌.

يعنى: «و چون بيمار شوم، او شفايم مى‌دهد».

خداوند متعال آن را كفاره گناهانش قرار مى‌دهد. و هنگامى كه بگويد:

-وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ‌.

يعنى: «خدايى كه مرا مى‌ميراند و سپس زنده‌ام مى‌كند».

خداوند متعال او را چون شهدا مى‌ميراند و چون اهل سعادت زنده‌اش مى‌كند. و آنگاه كه بگويد:

-وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ‌.

يعنى: «همان خدايى كه چشم اميد دارم روز قيامت خطايم را بيامرزد».

خداوند متعال تمام خطاهايش را مى‌بخشد اگر چه بيشتر از كف دريا باشد.

و وقتى كه بگويد:

-رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌.

يعنى: «پروردگارا! به من حكمت عطا كن و مرا به صالحين ملحق گردان».

خداوند متعال به او حكمت داده به صالحين گذشته و صالحين آينده ملحقش مى‌نمايد. و هنگامى كه بگويد:

-وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ‌.

يعنى: «زبانى راستگو ميان اقوام آينده عطايم كن».

خداوند عزيز و جليل، برايش برگه سفيدى مى‌نويسد كه فلانى فرزند فلانى از راستگويان است. و وقتى كه بگويد:

-وَ اجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ‌.

يعنى: «مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار بده».

خداوند عزيز و جليل منزلهايى در بهشت به وى عطا خواهد كرد. و هنگامى كه بگويد:

-وَ اغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كانَ مِنَ الضَّالِّينَ‌[1].

سرپرست و پرورش دهنده مرا بيامرز كه او از گمراهان است».

خداوند متعال پدر و مادرش را مى‌آمرزد.

ق- از پيامبر اكرم-6- روايت شده است كه فرمود:

798-«من قرأ هذه الآية عند منامه:قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ‌الى آخر السّورة، سطع له نور الى المسجد الحرام حشو ذلك النّور ملائكة يستغفرون له حتّى يصبح»

. يعنى: «هر كس كه هنگام خوابش اين آيه را بخواند:قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ‌[2]، تا آخر سوره، نورى از او تا مسجد الحرام مى‌درخشد كه در حاشيه آن نور، ملائكة هستند و تا صبح برايش استغفار مى‌كنند».

[1]- سوره شعراء، آيه 78- 86.

[2]- آيه 110 از سوره كهف كه در صفحه 524، پاورقى شماره، 2، گذشت.

ارشاد: اهميّت تقوا و ترك گناه‌

- ارشاد- برترين قسم از اقسام ذكر- تقوا و آثار آن- اهميّت ترك گناه- جهاد با نفس‌

این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة