آنان و چنگ زدن به رشتهى دوستىشان و با يقين به اين كه حق از آن آنها، در نزد آنها، از طرف آنها، در ميان آنها و به وسيلهى آنهاست.
دوست دارم هر كه را آنان دوست دارند و دشمنام با هر كه آنان با او در ستيزند و دورى مىجويم از هر كه آنان از وى دورى جويند. پس خدايا، به حقّ ايشان مرا از گزند آن چه از آن بيمناكام ايمن بدار؛ ما (از پيش رو و پشت سر بر آنها سدّى قرار داديم و بر چشم [هوش] آنها پرده افكنديم؛ پس هيچ نمىبينند).»[1]در جايى ديگر، از نگين حديد چينى نام برديم؛ ولى طرز نقش و زمان كشيدن و حكّاكى آن را بيان نكرديم. اكنون چگونگى نقشه و شكل آن را مىنگاريم و تعيين وقت را به فرصتى مناسب موكول مىكنيم[2]. نقش انگشترى حديد چينى اين گونه است:
حديث ديگرى هم در بارهى نقش انگشترى حديد چينى وارد شده است: مردى خدمت امام صادق7شرفياب شد و عرضه داشت: آقاى من، از فرمان رواى سرزمين جزيره زياد مىترسم و بيم آن دارم كه دشمنانم مرا به او معرّفى كنند و بر جانم ايمن نيستم. فرمود: «انگشترى از حديد چينى تهيّه كن كه در سه سطر اين جملات بر روى آن حك شده باشد: سطر اوّل:
أعوذ بجلال اللَّه
، سطر دوم:
أعوذ بكلمات اللَّه
، سطر سوم:
أعوذ برسول اللَّه
و زير نگين هم اين دو
[1]فلاح السّائل: 224.
[2]رك. ص 120. مؤلّف زمان را بيان نفرموده است؛ امّا چنان كه در مكارم الأخلاق( ص 93) آمده است، زمان آن نخستين جمعه از ماه رمضان است.
سطر نوشته شود: سطر اوّل:
آمنت باللَّه و كتبه
، سطر دوم:
إنّي واثق باللَّه و رسله،
و در اطراف نگين نيز اين عبارت كنده كارى شود:
أشهد أن لا إله إلّا اللَّه مخلصا
؛ به اين صورت:
نيز در ساير خواستههايت- كه دستيابى به آنها مشكل است- آن را در انگشت كن و هر گاه از آزار كسى ترسيدى، آن را به دست كن كه حتما نيازمندىهايت برآورده شود و ترسهايت زدوده گردد و هم چنين اگر بر زنى كه زايمان بر او دشوار شده، آويخته گردد، به خواست خدا فارغ مىشود و اگر كسى كه زخم چشم ديده است، آن را به انگشت كند، اثر چشم زخم از بين مىرود و آن را از نجاست و چربى غذا و بوى بد دور نگه دار و با خود به گرمابه و آبريزگاه مبر و در حفظ آن بكوش؛ زيرا آن از رازهاى پنهان خداوند- عزّ و جلّ- است.» سپس امام حسن7[1]به جانب ما روى كرد و فرمود: «هر گاه يكى از شما جان خود را در معرض خطر ديد، اين كار را انجام دهد؛ امّا آن را به دشمنان خود ياد ندهيد؛ مبادا از آن بهره گيرند! تنها در اختيار افرادى بگذاريد كه به آنها اطمينان داريد.» راوى خبر گويد: اين انگشترى را آزمودم و همهى اين خاصيتها را در آن يافتم؛ سپاس از آن خداست.»
[1]با آن كه روايت از امام صادق7نقل شده است، معلوم نيست چرا راوى نام امام حسن7را ذكر كرده است.
فصل 5: بيان آثار و نتايج به دست كردن انگشترى عقيق در سفر و هنگام ترس از پيش آمدهاى ناگوار و اين كه دفعكنندهى ضررها و زيانهاست
چند روايت از كتاب «فضل العقيق و التّختّم به» نوشتهى سيّد قريش سبيع ابن مهنّاى علوى مدنى رضى اللَّه عنه مىآوريم كه به سند متّصل از امام صادق7چنين نقل مىكند:
«انگشترى عقيق مايهى ايمنى در سفر است.»[1]در همان كتاب روايت ديگرى از امام صادق7آورده است كه فرمود:
«انگشترى عقيق موجب حفظ در سفر است.»[2]نيز مؤلّف كتاب مذكور از غيداق و به اسناد او از ابو هاشم داود جعفرى رحمه اللَّه نقل مىكند كه او گفت: اسماعيل بن جعفر گفت: حضرت ابو جعفر محمّد بن على، امام باقر8، به من فرمود:
«پسرم، هر كس صبح كند در حالى كه انگشترى عقيق در دست راست خود كرده باشد و پيش از آن كه كسى را ببيند، نگين انگشترى را به طرف كف دست بگرداند و سورهىإِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِرا تا آخر بخواند، سپس بگويد:
آمنت باللَّه وحده لا شريك له و كفرت بالجبت و الطّاغوت و آمنت بسرّ آل محمّد و علانيتهم و ظاهرهم و باطنهم و أوّلهم و آخرهم،
[1]كافى 6: 470.
[2]عدّة الدّاعي: 94؛ ثواب الأعمال: 208.
(يعنى: به خدايى كه يگانه و بىهمتاست، ايمان آوردم و از جبت و طاغوت بيزارى جستم و به امور نهان و آشكار و ظاهر و باطن و اوّل و آخر آل محمّد صلوات اللَّه عليهم اجمعين معتقد گرديدم)، خداوند در آن روز او را از گزند بلاهايى كه از آسمان فرود مىآيد و يا به آسمان بالا مىرود و زيانهاى روى زمين و آن چه از درون آن برآيد، آسوده نگاه مىدارد و آن روز را تا شب در حفظ خدا و در پناه ولىّ او خواهد بود.»[1]در همان كتاب، در حديث ديگرى از امام باقر7نقل كرده است كه آن حضرت پس از نام بردن از عقيق و بيان انواع مختلف آن، در پايان گفتار مفصّلى، چنين فرمود:
«هر كس يكى از انواع آن عقيقها را به انگشت نمايد و از پيروان آل محمّد صلوات اللَّه عليهم اجمعين نيز باشد، جز نيكى نبيند و خوبى و گشايش روزى و بىنيازى از مردم و ايمنى از تمام بلاها نصيبش گردد و هم چنين مايهى آسودگى از شرّ زمامدار بيدادگر و از هر كسى است كه انسان از او مىترسد.»
[1]عدّة الدّاعي: 94.
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
بخش سوم در بيان هم سفران و زاد و توشهاى كه بايد هم راه مسافر باشد
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
فصل 1: نهى از سفر كردن به تنهايى و يافتن رفيقان سفر براى دفع خطرها
برقى در كتاب «محاسن» به سند خود، از امام كاظم7روايت كرده است كه ايشان فرمود:
«پيامبر خدا6سه تن را نفرين كرد يكى از آنها سوارهاى است كه بيابان تهى از آب و گياه را به تنهايى طى كند.»[1]هم چنين به سند خود، از سرى[2]بن خالد و او از امام صادق7نقل كرده است كه فرمود:
«پيامبر خدا6فرمود: آيا نمىخواهيد بدترين مردم را به شما معرّفى كنم؟ عرض كردند: آرى، اى پيامبر خدا. فرمود: آن كه به تنهايى مسافرت كند و بذل و بخشش نداشته باشد و بردهى خود را كتك بزند.»[3]
[1]محاسن: 356.
[2]در« محاسن» و هم چنين در« فقيه»،« سندي» آمده است كه درست به نظر مىرسد؛ رك.
معجم رجال الحديث 8: 314.( ويراستار)
[3]محاسن: 356؛ مكارم الأخلاق: 356؛ فقيه 2: 181.