سقاني فأرواني و أعطاني فأرضاني و عافاني و كفاني. اللّهمّ اجعلني ممّن تسقيه في المعاد من حوض محمّد6و تسعده بمرافقته. برحمتك يا أرحم الرّاحمين.
خداوندى را شكر مىكنم كه آب شيرين و گوارا را به من نوشانيد و آن را شور و تلخ نساخت. پس بر نعمتى كه داده و بخششى كه نموده و نيكىاى كه نسبت به من كرده است، او را مىستايم. خداوندى را ستايش مىكنم كه آبم داد و سيرابم نمود و با بخشش خود مرا شادمان و تن درست نمود و عهدهدار امورم گرديد. خدايا، مرا از كسانى قرار ده كه در روز رستاخيز از حوض محمّد6به آنان آب مىدهى و به هم راهى با او، آنها را خوش بخت مىگردانى؛ به رحمتت، اى مهربانترين مهربانان.
[طبرسى] در آداب خوردن و آشاميدن مىگويد: هر گاه عذرى در ميان نباشد، خوردن و آشاميدن در حال راه رفتن مكروه است و مستحبّ است اوّل ميزبان خوردن غذا را شروع كند و آخرين كسى باشد كه از غذا دست مىكشد و هر گاه خواستند دستها را بشويند، از آن كه در سمت راست اوست آغاز كند و تا آخرين نفر دست يك به يك را بشويد.[1]مستحبّ است آبى را كه به هنگام شستن دستها فرو مىريزد، در يك ظرف گرد آورند.[2]پيامبر اكرم6هر وقت خرما تناول مىكرد، هستهها را در كف دستش مىنهاد و سپس آنها را مىريخت. عبد اللَّه بن عبّاس رضى اللَّه عنه وقتى انارى را مىخورد، ديگرى را در آن شريك نمىساخت و مىگفت: در هر انارى يك دانهى بهشتى است. [طبرسى] مىافزايد: خوردن انار در روز جمعه مستحبّ است.
هم چنين مىگويد: در آداب مهمانى وارد شده است: مردى امير المؤمنين7را دعوت كرد. آن حضرت فرمود: «در صورتى كه سه چيز را از
[1]مكارم الأخلاق: 139؛ محاسن: 426.
[2]الآداب الدّينية: 22.
من بپذيرى، من هم دعوت تو را مىپذيرم.» گفت: يا امير المؤمنين، آنها چيست؟ فرمود: «از بيرون منزل چيزى برايم تهيّه نكنى و از آن چه در خانه دارى، از من دريغ نكنى و زن و فرزندت را به زحمت و فشار نيندازى.» عرض كرد: پذيرفتم. امير المؤمنين7هم دعوتش را قبول فرمود.[1]
[1]الآداب الدّينية: 23.
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
بخش چهارم در بيان آداب پوشيدن كفش و نعلين و برگرفتن اسلحه و وسايل ايمنى هنگام سفر
این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة
فصل 1: آداب پوشيدن كفش و نعلين
از جملهى آن آداب، خبرى است كه طبرسى در كتاب الآداب الدّينية نقل كرده و فرموده است: كفش و نعلين را در حال نشسته بپوش و از پاى راست شروع كن و بگو:
بسم اللَّه، اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد و وطّئ قدميّ في الدّنيا و الآخرة و ثبّتهما على الصّراط يوم تزلّ فيه الأقدام.
به نام خدا؛ پروردگارا، بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و گامهايم را در دنيا و آخرت استوار بدار و در روزى كه قدمها مىلغزد، دو پايم را بر صراط پاى دار نما.
هر گاه خواستى نعلين يا كفش را بيرون آورى، ابتدا از پاى چپ در آور و بگو:
بسم اللَّه، الحمد للَّه الّذي رزقني ما أوقي به قدميّ من الأذى.
اللّهمّ ثبّتهما على صراطك و لا تزلّهما عن صراطك السّويّ.
به نام خدا؛ ستايش خداى را كه به من كفش داد تا پاهايم را از
آسيبها حفظ كنم. خداوندا، قدمهايم را بر صراط خويش پا بر جا ساز و آنها را از راه مستقيم خودت ملرزان.[1]طبرسى مىگويد: پوشيدن نعلين سفيد و زرد مستحب و پوشيدن نعلين سياه مكروه است و در اين مورد چند روايت وارد شده است.
[1]الآداب الدّينية: 5.
فصل 2: هم راه داشتن شمشير و تعويذهاى مربوط به آن براى دفع خطر
بدان كه قرآن شريف در اين باره چنين مىفرمايد: (براى [مقابله با] دشمنان، هر چه توانيد از نيرو و از اسبان بسته آماده كنيد تا دشمن خدا و خود را به آن بترسانيد.)[1]احاديث بسيارى داريم كه پيامبر اكرم6شمشير به هم راه داشت و آن را حمل مىنمود.
روش حمايل كردن شمشير:
متعارف آن است كه حامل سلاح، تيغ شمشير را سمت چپ بگذارد؛ به گونهاى كه هر وقت ضرورت اقتضا كرد، بتواند فورا و به آسانى قبضهاش را با دست راست بگيرد و از غلاف بيرون بكشد. گاهى دست چپ فردى نيرومندتر است؛ پس بايد آن را بر طرف راست حمايل نمايد تا بيرون كشيدن آن راحتتر باشد. اين كار به صلاح ديد حملكنندهى سلاح بستگى دارد تا در موقع برخورد با خطر بهتر بتواند از آن استفاده كند.
تعويذى كه به شمشير بسته مىشود: تعويذهاى بسيارى در روايات آمده است و ما در اين جا يكى از آنها را- كه روايت شده است در قبضهى شمشير مولا امير المؤمنين، علىّ بن ابى طالب، صلوات اللَّه عليه و شمشير پيامبر اكرم6بوده است- مىآوريم:
«بسم اللَّه الرّحمان الرّحيم؛ يا اللَّه! يا اللَّه! يا اللَّه! أسألك يا
[1]أنفال( 8): 61:وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّكُمْ.