کتاب احکام جوانان

احكام قبله‌

مسأله 1- خانه كعبه كه در مكّه معظّمه مى‌باشد قبله است، و بايد روبروى آن نماز خواند ولى كسى كه دور است اگر طورى بايستد كه بگويند رو به قبله نماز مى‌خواند كافيست، و همچنين است كارهاى ديگرى كه بايد رو به قبله انجام گيرد، مانند سر بريدن حيوانات.

مسأله 2- كسى كه نماز واجب را ايستاده مى‌خواند، بايد صورت وسينه وشكم وجلوى پاهاى او رو به قبله باشد ولازم نيست كه انگشتان پاى او هم رو به قبله باشد ولى مستحبّ است.

مسأله 3- نماز احتياط وسجده وتشهّد فراموش شده را بايد رو به قبله بجا آورد، و بنابر احتياط وجوبى سجده سهو را هم رو به قبله بجاآورد.

پوشانيدن بدن در نماز

مسأله 1- مرد بايد در حال نماز اگرچه كسى او را نمى‌بيند، عورتين خود را بپوشاند و بهتر است از ناف تا زانو را هم بپوشاند.

مسأله 2- زن بايد در موقع نماز تمام بدن حتّى سر و موى خود را بپوشاند؛ ولى پوشاندن صورت به مقدارى كه در وضو شسته مى‌شود ودستها تا مچ و پشت پاها تا مچ پا لازم نيست و احتياط واجب آنست كه كف پا را بپوشاند، امّا براى آن كه يقين كند كه مقدار واجب را پوشانده است، بايد مقدارى از اطراف صورت وقدرى پايين تر از مچ را هم بپوشاند.

مسأله 3- موقعى كه انسان قضاى سجده فراموش شده يا تشهّد فراموش‌شده را بجا مى‌آورد، بلكه بنابر احتياط در موقع سجده سهو هم بايد خود را مثل‌موقع نماز بپوشاند.

مسأله 4- اگر انسان عمداً در نماز عورتش را نپوشاند، نماز باطل است و همچنين اگر از روى ندانستن مسأله بوده باشد، نماز او باطل است.

مسأله 5- اگر در بين نماز بفهمد كه عورتش پيداست، بايد آن را بپوشاند و احتياط مستحبّ آن است كه نماز را تمام كند و دوباره بخواند، ولى اگر بعد از نماز بفهمد كه در نماز عورت او پيدا بوده، نمازش صحيح است.

لباس نمازگزار

لباس نمازگزار شش شرط دارد

1- پاك باشد

2- مباح باشد

3- از اجزاء حيوان مردار نباشد

4- از حيوان حرام گوشت نباشد

5 و 6- اگر نمازگزار مرد است لباس او از ابريشم خالص و طلاباف نباشد

شرط اوّل‌

مسأله 1- كسى كه نمى‌داند با بدن ولباس نجس نماز باطل است،

اگر با بدن يا لباس نجس نماز بخواند، نمازش باطل مى‌باشد.

مسأله 2- اگر به واسطه ندانستن مسأله، چيز نجسى را نداند نجس است، مثلًا نداند عرق جنب از حرام نجس است و با آن نماز بخواند، نمازش باطل‌است.

مسأله 3- اگر نداند كه بدن يا لباسش نجس است و بعد از نماز بفهمد نجس بوده نماز او صحيح است، ولى احتياط مستحبّ آن است كه اگر وقت دارد، دوباره آن نماز را بخواند.

مسأله 4- اگر فراموش‌كند كه‌بدن يا لباسش نجس است و در بين نماز يا بعد از آن يادش بيايد، بايد نماز را دوباره بخواند و اگر وقت‌گذشته قضانمايد.

مسأله 5- كسى كه در پاك بودن بدن يا لباس خود شك دارد، چنانچه نماز بخواند و بعد از نماز بفهمد كه بدن يا لباسش نجس بوده نماز او صحيح است.

مسأله 6- اگر لباس را آب بكشد و يقين كند كه پاك شده است و با آن نماز بخواند و بعد از نماز بفهمد پاك نشده، نمازش صحيح است اگر چه مستحبّ است كه اعاده كند.

مسأله 7- كسى كه غير از لباس نجس لباس ديگرى ندارد، بايد نماز را برهنه بخواند و احتياطاً اعاده يا قضا نمايد و اگر به واسطه سرما ومانند آن نمى‌تواند لباسش را بيرون آورد، بايد با لباس نجس نماز بخواند ونماز او صحيح است واعاده نمى‌خواهد.

شرط دوم‌

مسأله 1- كسى كه مى‌داند پوشيدن لباس غصبى حرام است، ولى نمى‌داند نماز را باطل مى‌كند، اگر عمداً با لباس غصبى نماز بخواند، نمازش باطل‌است.

مسأله 2- اگر نداند يا فراموش كند كه لباس او غصبى است و با آن نماز بخواند، نمازش صحيح است ولى اگر كسى خودش لباس را غصب نمايد وفراموش كند كه غصب كرده است و با آن نماز بخواند، بنابر احتياط واجب، نماز را اعاده نمايد و هرگاه از روى بى‌مبالاتى باشد به طورى كه اگر يادش بيايد اعتنايى نمى‌كند، بنابر اقوى نمازش باطل است.

شرط سوّم‌

مسأله 1- لباس نمازگزار بايد از اجزاء حيوان مرده‌اى كه خون جهنده دارد، يعنى حيوانى كه اگر رگش را ببرند خون از آن جستن مى‌كند، نباشد بلكه اگر از حيوان مرده‌اى كه مانند ماهى ومار خون جهنده ندارد لباس تهيّه كند، احتياط واجب آن است كه با آن، نماز نخواند.

مسأله 2- هرگاه چيزى از مردار مانند گوشت وپوست آن كه روح داشته همراه نمازگزار باشد، اگرچه لباس او نباشد بنابر احتياط واجب، نمازش باطل است.

مسأله 3- اگر چيزى از مردار حلال گوشت مانند مو وپشم كه روح ندارد همراه نمازگزار باشد، يا با لباسى كه از آنها تهيّه كرده‌اند، نماز

بخواند نمازش صحيح است.

شرط چهارم:

مسأله 1- لباس نمازگزار بايد از حيوان حرام گوشت نباشد، و اگر مويى از آن همراه نمازگزار باشد، نماز او باطل است.

مسأله 2- اگر مو وعرق وآب دهان كسى بر بدن يا لباس نمازگزار باشد اشكال ندارد و همچنين است اگر مرواريد و موم و عسل همراه او باشد.

مسأله 3- اگر با لباسى كه فراموش كرده كه از حيوان حرام گوشت است نماز بخواند، بنابر احتياط واجب بايد آن نماز را دوباره بخواند و اگر وقت گذشته قضا نمايد وامّا اگر نداند كه اين پوست حرام گوشت است نماز او صحيح است.

شرط پنجم و ششم:

مسأله 1- پوشيدن لباس طلا باف براى مرد حرام ونماز با آن باطل است، ولى‌براى زن در نماز وغير نماز اشكال ندارد.

مسأله 2- زينت كردن به طلا مثل آويختن زنجير طلا به سينه وانگشتر طلا به دست كردن و بستن ساعت مچى طلا به دست براى مرد حرام و نماز خواندن با آنها باطل است و احتياط واجب آن است كه از استعمال عينك طلا هم خوددارى كند، ولى زينت كردن به طلا، براى زن در نماز وغير نماز اشكال ندارد.

مسأله 3- اگر مردى نداند يا فراموش كند كه انگشترى يا لباس از طلا است يا شك داشته باشد و با آن نماز بخواند، نماز او صحيح است.

مسأله 4- لباس مرد نمازگزار بايد ابريشم خالص نباشد و در غير نماز هم پوشيدن آن براى مرد حرام است و همچنين است بنابر اقوى عرقچين وبند شلوار و هر چيزى كه تنها با آن نماز نمى‌توان خواند.

مسأله 5- اگر آستر تمام لباس يا آستر مقدارى از آن اگرچه تا نصف آن ابريشم خالص باشد، پوشيدن آن براى مرد، حرام ونماز در آن باطل است.

مسأله 6- پوشيدن لباس ابريشمى براى زن در نماز و غير نماز اشكال ندارد.

احكام لباس نمازگزار

مسأله 1- پوشيدن لباس غصبى وابريشمى خالص وطلا باف ولباسى كه از مردار تهيّه شده در حال ناچارى مانعى ندارد و نيز كسى كه ناچار است لباس بپوشد وتا آخر وقت لباس ديگرى غير از اينها ندارد، مى‌تواند با اين لباسها نماز بخواند.

مسأله 2- احتياط واجب آن است كه مرد لباس زنانه و زن لباس مردانه نپوشد اگر قصد تشبّه داشته باشد ولى اگر با آن لباس نماز بخواند صحيح است اگر چه احتياط مستحبّ ترك آن است.

مواردى كه لازم نيست بدن ولباس نمازگزار پاك باشد

مسأله 1- در سه صورت كه تفصيل آنها بعداً گفته مى‌شود، اگر بدن يا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحيح است:

اوّل: آن كه به واسطه زخم يا جراحت يا دملى كه در بدن اوست، لباس يا بدنش به خون آلوده شده باشد.

دوم: آن كه بدن يا لباس او به مقدار كمتر از درهم (كه تقريباً به اندازه گودى كف دست است) به خون آلوده باشد.

سوم: آن كه ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند و در دو صورت اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحيح است:

اوّل: آن كه لباس‌هاى كوچك او مانند جوراب وعرقچين نجس باشد.

دوم: آن كه لباس زنى كه پرستار پسر بچه است نجس شده باشد و برخى از احكام اين پنج صورت در مسائل بعد گفته مى‌شود.

مسأله 2- اگر در بدن يا لباس نمازگزار، خون زخم يا جراحت يا دمل باشد، چنانچه طورى است كه آب كشيدن بدن يا لباس يا عوض كردن لباس براى بيشتر مردم يا براى خودش سخت است تا وقتى كه زخم يا جراحت يا دمل خوب نشده است، مى‌تواند با آن خون نماز بخواند، و همچنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده يا دوايى كه روى زخم گذاشته‌اند و نجس شده، در بدن يا لباس او باشد.

مسأله 3- اگر خون بريدگى و زخمى كه بزودى خوب مى‌شود وشستن آن آسان است، در بدن يا لباس نمازگزار باشد، بايد پاك شود و با آن بدن يا لباس نمى‌تواند نماز بخواند و اگر نماز خواند نماز باطل است.

مسأله 4- اگر جايى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد، به‌

رطوبت زخم نجس شود، جائز نيست با آن نماز بخواند، ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولًا به رطوبت زخم آلوده مى‌شود، به رطوبت آن نجس شود، نماز خواندن با آن مانعى ندارد.

مسأله 5- اگر از زخمى كه توى دهان وبينى ومانند اينها است، خونى به بدن يا لباس برسد، احتياط واجب آن است كه با آن نماز نخواند و همچنين است خون بواسير در صورتى كه دانه‌هايش بيرون نباشد، ولى با خون بواسيرى كه دانه‌هاى آن بيرون است، مى‌شود نماز خواند.

مسأله 6- اگر چند زخم در بدن باشد و به طورى نزديك هم باشند كه يك زخم حساب شود تا وقتى همه خوب نشده‌اند، نماز خواندن با خون آنها اشكال ندارد، ولى اگر به قدرى از هم دور باشند كه هر كدام يك زخم حساب شوند، هر كدام كه خوب شد بنابر احتياط واجب بايد براى نماز، بدن و لباس را از خون آن آب بكشد.

مسأله 7- اگر خون بدن يا لباس كمتر از درهم باشد، ورطوبتى به آن برسد، در صورتى كه خون ورطوبتى كه به آن رسيده به اندازه درهم يا بيشتر شود واطراف را آلوده كند، نماز با آن باطل است بلكه اگر رطوبت وخون به اندازه درهم نشود واطراف را هم آلوده نكند، نماز خواندن با آن اشكال دارد مگر آن كه رطوبت خشك و عين او زايل شود.

مسأله 8- اگر لباسهاى كوچك نمازگزار مثل عرقچين وجوراب كه نمى‌شود با آنها عورت را پوشانيد، نجس باشد چنانچه از مردار وحيوان حرام گوشت درست نشده باشد، نماز با آنها صحيح است در