محرم شود، حتى اگر از ميقات عبور كند، هر چند مستحب است به نيّت فرد ديگرى محرم شود و عمره ديگرى انجام دهد.
مسأله 68- كسى كه قبل از ميقات يا در ميقات بيهوش شده وظيفهاى ندارد و ولّى يا همراهان او مىتوانند او را بدون احرام از ميقات عبور دهند. بلى اگر قبل از ورود به حرم بهوش آيد بايد در ادنى الحل محرم شود و با احرام وارد حرم شود و اعمال عمره مفرده را انجام دهد.
[واجبات احرام]
نيّت
مسأله 69- نيت يعنى قصد انجام اعمال عمره، و لازم نيست قصد كند محرمات احرام را انجام ندهد، بلكه اگر قصد انجام محرمات احرام را هم داشته باشد چنانچه محرماتى باشد كه به صحت
عمره ضرر نزند، اشكالى ندارد.
مسأله 70- لازم نيست نيت را به زبان بگويد يا حتى به قلب خطور دهد، بلكه انگيزه و داعى در انجام عمل مثل ساير عبادات كافى است.
مسأله 71- احرام عمره همچون ساير اعمال آن از عبادات است، و بايد با نيت خالص براى اطاعت خداى سبحان (قربةالى الله) انجام شود، و اگر با ريا انجام شود موجب بطلان احرام مىشود.
مسأله 72- نايب اگر به جهت فراموشى يا علت ديگرى براى عمره مفرده به نيت خود محرم شد، نمىتواند دوباره به نيت منوب عنه محرم شود. بلكه بايد آن عمل را تمام كرده، و بعد براى انجام عمره به نيت منوب عنه محرم شود.
مسأله 73- اگر شخص در ميقات محرم شد و بعد از ورود به مكه پشيمان شد نمىتواند احرام
خود را به هم بزند، و قصد محل شدن، او را از احرام خارج نمىكند، و اگر كارى كه موجب كفاره است بجاآورد بايد كفاره بدهد، و تا وقتى اعمال عمره را انجام ندهد. محل نمىشود.
لباس احرام
مسأله 74- يكى از واجبات احرام پوشيدن دو جامه احرام است، كه يكى لنگ و ديگرى ردا ناميده مىشود. و احتياط واجب آن است كه لباس احرام را قبل از گفتن لبيك بپوشد.
مسأله 75- دو جامهاى را كه بايد محرم بپوشد مخصوص مرد است، ولى زن قبل از تلبيه قصد كند همان لباسى را كه پوشيده لباس احرامش باشد. و لازم نيست ندوخته باشد، ولى احتياط مستحب آن است كه فقط در حال نيت و تلبيه
دو لباس احرام را بپوشد.
مسأله 76- لازم نيست محرم جامه احرام را هميشه در بر داشته باشد، بلكه جايز است آنها را عوض كند، يا به هر علتى لخت شود.
مسأله 77- افضل آن است كه محرم براى طواف همان جامههاى احرام را كه با آن احرام بسته بپوشد.
مسأله 78- بايد لباس احرام را به گونهاى بپوشد كه يكى عرفاً لنگ تلقى شود، و مستحب است ناف تا زانو را بپوشاند و ديگرى رداء شمرده شود، و لازم است شانه و قسمتى از بدن را بپوشاند.
مسأله 79- پوشيدن جامه احرام يك واجب تعبدى است، لذا بايد قصد اطاعت امر الهى را بكند، ولى كندن لباس معمولى واجب نيست با قصد قربت باشد، هر چند مستحب است.
مسأله 80- اگر عصياناً دو جامه احرام را نپوشد يا در لباس معمولى محرم شود هر چند گناه كرده است ولى احرام او صحيح است.
مسأله 81- همانگونه در محرمات احرام خواهد آمد مرد محرم بايد از پوشيدن لباس دوخته اجتناب كنند. لذا جامه احرام براى مرد نبايد دوخته باشد.
مسأله 82- جامهاى كه لنگ قرار مىدهد نبايد نازك و بدن نما باشد، و احتياط واجب است كه رداء نيز نازك نباشد.
مسأله 83- جامه احرام بايد از جنسى باشد كه نماز در آن صحيح باشد، بنابراين جامه حرير و غيرمأكول يا نجس غير معفو كفايت نمىكند.
مسأله 84- بنابر احتياط واجب لباسى را كه زن در حال احرام مىپوشد از حرير خالص نباشد.
مسأله 85- جامه احرام بايد پاك باشد، و اگر در
حال احرام جامه احرام يا لباسى كه زن پوشيده نجس شود به احتياط واجب بايد آن را تطهير يا تبديل كند. ولى اگر تطهير نكند احرام او باطل نشده و كفاره هم ندارد.
مسأله 86- احتياط آن است كه جامه احرام از پوست نباشد، هر چند لازم نيست منسوج و بافتنى باشد. لذا نمد هم كفايت مىكند.
تلبيه
مسأله 87- آخرين واجب در احرام، تلبيه است.
يعنى گفتن لبيكها به شكل زير: «لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لاشَريكَ لَكَ لَبَّيْكَ» كه با يكبار گفتن آن محرم شده و احرامش صحيح است. هر چند تكرار آن مستحب است. و احتياط مستحب آن است كه بعد از مقدار واجب
آن بگويد: «انَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ، لاشَريكَ لَكَ لَبَّيْكَ» و احتياط مستحب آن است كه به جاى صورت اول بگويد: «لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ، إنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ، لاشَريكَ لَكَ لَبَّيْكَ». و مستحب است بعد از آن بگويد: «لَبَّيْكَ ذَا الْمَعارِج لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ داعِياً إلى دارِ السَّلامِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ غَفّارَ الذُّنُوْبِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ أهْلَ التَّلْبِيَةِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ ذَاالْجَلالِ وَ الاكْرامِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ تُبْدِئُ وَالْمَعادُ إلَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ تَسْتَغنِي و يُفْتَقَرُ إلَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ مَرْهُوباً وَ مَرْغُوباً إلَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ إلهَ الْحَقِّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ ذَا النَّعْماء وَالْفَضْلِ الْحَسَنِ الْجَميلِ
لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ كَشَّافَ الْكُرَبِ الْعِظامِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ ياكَرِيمُ لَبَّيْكَ». و خوب است اين جملات را نيز بگويد: «لَبَّيْكَ أتَقَرَّبُ إلَيْكَ بِمُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ بِحَجَّةٍ و عُمْرَةٍ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ أهْلَ التَّلْبِيَةِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ تَلْبِيَةً تَمامُها وَبَلاغُها عَلَيْكَ».
مسأله 88- ترجمه مقدار واجب تلبيه چنين است: «همواره دعوت تو را اجابت مىكنم خدايا، همواره اجابت مىكنم تو را، همواه اجابت مىكنم تو را، براى تو شريكى نيست، همواره اجابت مىكنم تو را». و ترجمه جمله بعد كه مستحب است چنين است: