بارگزاری ...
جستجو کنید
برای شروع جستجو، متن خود را وارد کنید.
صفحه 677

لثقيلًا، فيقول: أنا قرينك في قبرك ويوم نشرك حتى اعرض أنا وأنت على‌ربّك‌

»[1].

«فرزند آدم زمانيكه در آخرين روز از دنيا و اوّلين روز از آخرت قرار گيرد، مال و فرزند و عمل او برايش مجسّم مى‌شود. پس به‌سوى مالش توجّه مى‌كند و مى‌گويد: به خدا سوگند من براى تو حريص و بخيل بودم براى من چه مى‌توانى بكنى؟ پس مال مى‌گويد: از من‌كفنت را بگير. سپس روى‌

به جانب فرزندانش مى‌كند و مى‌گويد: به خدا سوگند من دوستدار شما بودم و از شما حمايت مى‌كردم براى من چه كار مى‌توانيد انجام‌دهيد، فرزندان مى‌گويند: تو را در ميان گورت سپرده و در آن تو را مى‌پوشانيم. پس توجّه به عملش مى‌كند و مى‌گويد: من در رابطه با توبى‌توجّهى كردم، اگرچه تو سنگين بودى. پس عمل مى‌گويد: من همراه تو هستم در قبرت وروزى كه محشور شوى، تا من و تو برپروردگارت عرضه شويم.»

16- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«تعرض على رسول اللَّه‌صلى الله عليه وآله، أعمال العباد كلّ صباح، أبرارها وفجّارها، فاحذروها. وهو قول اللَّه عزّ وجلّ: (وَقُلِ اعْمَلُوافَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ‌

[2]وسكت»[3].

«اعمال بندگان در هر صبح بر رسول خدا عرضه مى‌شوند، اعمال نيكان و بدان، پس مواظب باشيد. خداوند مى‌فرمايد: «وبگو عمل كنيد پس خدا و پيامبرش عمل شما را مى‌بينند» پس ساكت شد.»

سخن آخر

اين روايات شريف را از كتاب جهاد وسائل الشّيعه تأليف محدّث كبير شيخ حرّ عاملى (رضوان اللَّه تعالى عليه) اقتباس‌كرده‌ايم. ايشان كتاب خود را به شيوه فقهى ترتيب داده و ما هم از ترتيب ايشان- مگر در بعضى حالات- پيروى كرده‌ايم و به جهت‌اختصار از مجموعه‌هايى كه داراى معناى مشترك بودند تنها يك حديث را برگزيديم، و از خداوند متعال مى‌خواهيم كه اين محدّث‌بزرگ را مشمول رحمت خود گرداند و به پاس خدمات او به دين مبين اسلام بر ثوابش بيفزايد، وهمچنين رحمت وغفران مى‌طلبيم‌براى ديگر علماى نيكوكارى كه براى تبيين، تنظيم وترتيب آثار و اخبار پيامبر اسلام و اهل‌بيت او (عليه و عليهم صلوات‌اللَّه) تلاش وكوشش كردند وهمچنين اميدواريم كه شايستگان و نيكان، ما را هم در دعاهاى خود شريك سازند تا خداوندمتعال از تقصيرات ما درگذرد. انّه كان غفّاراً.

والحمد للَّه ربّ العالمين‌

[1]همان، باب 100، ص 385، حديث 1.

[2]سوره توبه، آيه 105.

[3]وسائل الشيعه، ج 11، باب 101، ص 386، حديث 1.