كسى كه عيبهاى خود را ببيند، از ديگران عيبجويى نمىكند.
آن حضرت در وصيت به فرزندش امام حسين عليهالسلام مىفرمايد:
«اىْ بُنَىَّ مَنْ ابْصَرَ عَيْبَ نَفْسِهِ شَغَلَ عَنْ عَيْبِ غَيْرِهِ»[1]
فرزندم! كسى كه عيب خود را ببيند، از عيبجويى ديگران منصرف شود.
ج- فضل فروشى:
كسى كه مىخواهد برترى خود را نشان دهد ممكن است با عيبجويى از ديگران اظهار فضل كند.
[1]- بحارالانوار، ج 75، ص 47
^ خلاصه درس
عيبجويى يكى از صفات نكوهيده است كه در قرآن و در روايات اسلامى به شدّت مورد نكوهش قرار گرفته حتى يكى از سورههاى قرآن بدان اختصاص يافته است.
اين صفت ناپسند انگيزههاى متعددى دارد از جمله عداوت وكينه توزى، غفلت از عيوب خويشتن و فضل فروشى.
^ پرسش
1- نظر اسلام را درباره عيبجويى با استفاده از دو آيه بيان كنيد.
2- معناى «هُمَزَه» و «لُمَزَه» را بنويسيد.
3- حضرت على (ع) به مالك اشتر چه فرمانى داده است؟
4- چهار انگيزه ازانگيزههاى عيبجويى را بنويسيد.