12- هر گاه ميان دو كار مخيّر مىشد، آنچه را كه سختتر بود انتخاب مىكرد. هرگز به نفع خود اقدام به انتقام گرفتن نكرد، مگر آنكه حريمهاى الهى هتك مىشد، آن وقت خشم او براى خدا بود.[1]
«هنگام شدتهاى ميدان جنگ و در بحبوحه نبرد، رسول خدا6خاندان خود را جلو مىفرستاد تا به وسيله آنان حرارت و سوزش شمشيرها و نيزهها را از اصحابش نگه دارد. عبيده بن حارث در جنگ بدر شهيد شد و حضرت حمزه در احد به شهادت رسيد و جعفر در جنگ موته شربت شهادت نوشيد و ديگرانى هم بودند كه شهادت طلب بودند ...».[2]
امير مؤمنان7فرموده است: هر گاه در ميدان كارزار، جنگ شدّت مىگرفت، ما در پناه رسول خدا6قرار مىگرفتيم، هيچ كس از ما هم چون آن حضرت به دشمن نزديكتر نبود.[3]
*** خدايا! توفيقمان ده كه در اخلاق و رفتار فردى و اجتماعى به پيامبر اعظم و رسول مكرم6اقتدا كنيم و از آن الگوى كمال، ادب و آداب زيستن بياموزيم. «آمين»
[1]- بحار الانوار، ج 16، ص 237.
[2]- نهج البلاغه، صبحى صالح، نامه 9.
[3]- همان، كلمات قصار( غريب الكلام، شماره 9)، قبل از حكمت 261 ق.
منابع كتاب
1- قرآن كريم
2- نهج البلاغه
3- بحارالانوار، علامه مجلسى، مؤسسة الوفاء، بيروت.
4- الحجّ والعمرة في الكتاب والسنّة، محمّدىرىشهرى، دار الحديث، قم.
5- سفينة البحار، محدث قمى، انتشارات فراهانى، تهران.
6- سنن النبى، علامه طباطبايى، كتاب فروشى اسلاميه، تهران.
7- غرر الحكم، آمدى، چاپ دانشگاه تهران.
8- المحاسن، محمد بن خالد برقى، دارالكتب الاسلاميه، ايران.
9- المحجّة البيضاء، فيض كاشانى، انتشارات جامعه مدرسين، قم.
10- مكارم الاخلاق، حسن بن فضل طبرسى، مؤسسة الاعلمى، بيروت.
11- مناقب، ابن شهر اشوب، انتشارات علامه، قم (جلد 1).
12- نهج الفصاحه، گردآورى ابوالقاسم پاينده، جاويدان، تهران.