همه درون چاه خسارت هستند. چه عمل صالحى بالاتر از اين است كه انسان به دانايى خود بيافزايد.
به هر جهت استفاده از عمر از واجبات الهى است و در ساحل انديشههاى بزرگان و اهلبيت: و در پاى سخن كتاب نشستن، بالاترين بهرهورى از عمر مىباشد.
سخن گفتن پيرامون كتاب دليل آوردن براى آفتاب است و براى ما ايرانيان كه دو تمدن بزرگ جهانى يعنى تمدن ايرانى، ايرانيت و مليت كشور گرانبهاى خود و تمدن دين يعنى اسلام عزيز را داريم بايد كتاب و كتابخانه ارزش ويژهاى داشته باشند چرا كه ميدانيم تمدن و فرهنگ هر قوم مبتنى بر كتاب است و زيبا آنجاست كه مذهب ما نيز بر كتاب استوار است اين مذهب معجزهاش كتاب است و نخستين پيغامش اين است:
«اقْرَأْ»[1]:«بخوان»
سپس اولين ستايش كه از خداى متعال مىشود.
«رَبُّكَ الْأَكْرَمُ»«پروردگارت كريمترين [كريمان] است»
است، چرا او را گرامىترين مىنامند كه:
«الَّذِى عَلَّمَ بِالْقَلَمِ»«همان كه به وسيله قلم آموخت»
پروردگار تو كسى كه تو را بوسيله قلم تعليم مىدهد و آنچه را كه انسان نمىداند و بايد بداند را به او مىآموزاند.
[1].^^^^^ بخوان به نام پروردگارت كه [همه آفريدهها را] آفريده؛ [همانكه] انسان را از علق به وجود آورد. بخوان در حالى كه پروردگار تكريم ترين [كريمان] است. همان كه به وسيله قلمآموخت، [و] به انسان آنچه را نمىدانست تعليم داد عَلَق 1- 5
سخن پايانى
براى ما كتاب، يك مربى بزرگ مىباشد و در پرتو اين مربى است كه انسان حقيقت فراموش شده خود را باز مىيابد و توجه و بكارگيرى صحيح آن موجب شناخت خويشتن و شناخت حقايق عالم مىشود.
آنچه در عالم، غير از معرفت و كسب معرفت است همه بلهوسى و تاريكى و جهل است چرا كه فرزانگان تنها ماندگاران عالم هستند و فرزانه كسى است كه از عالم فانى و دنياى مادى گذشته و روى دل به چهره آخرت كرده است و در كسب معرفت از مرداب گمراهى به بستان هدايت قدم گذاشته است.
حال دنيا را بپرسيدم من از فرزانهاى گ (ره) (ره) فت: ى (ره) اخوابيست، يا وهمياستيا افسانهايگفتمش: احوال عمر اى دل بگو با ما كه چيست؟ گفت: يا برقى است يا شمعى است يا پروانهايگفتمش: اينان كه مىبينند چون دل بستهاندگفت: يا كورند يا مستند يا ديوانهاى