کتاب آرا المراجع فی الحج

در اين مورد ولى احوط آن است كه احتياط را به غير رجوع كند.[1]

السيد السيستاني: الأقرب إجزاء التقصير عن الحلق إذا كان الحلق عليه حرجياً.[2]

السيد الشبيري: اگر حلق براى او حرجى است تقصير براى او كفايت مى‌كند.[3]

كسى كه بيمارى پوستى دارد و حلق براى او خطر دارد مى‌تواند تقصير كند.[4]

*** الشيخ البهجت: متعرض فرع نشده نظر به اينكه حلق را واجب نمى‌داند بلكه فرموده مطابق با احتياط استحبابى است.

الشيخ التبريزي (قدس سره): س: من يتعسر عليه الحلق من جهة بعض الأمور السياسية و الاجتماعية هل يجب عليه الحلق إذا كان صرورة؟

ج: نعم يجب إلّا اذا كان في الحلق حرجاً و مشقة فيجوز له التقصير حينئذ.[5]

الشيخ الفاضل: رعايت اين احتياط (رجوع به غير) در كلام حضرت امام (قدس سره) لازم نيست.[6]

الشيخ المكارم: حلق واجب نيست.[7]

مؤلف: در اين فرع نظرها متقارب است.

حلق با تيغ

السيد الگلپايگاني (قدس سره): بنا بر احتياط واجب در حلق بايد از تيغ استفاده كرد نه ماشين ته‌زن و يا نوره و امثال آن.[8]

[1]مسائل متفرقه م 859

[2]الملحق الاول ص 147 محصل السؤال و الجواب.

[3]ص 214، م 855

[4]ص 215، م 858

[5]ضح ص 148

[6]محشى ص 380

[7]ص 391

[8]ص 333

السيد السيستاني: يجوز مع الماكينة و إن كان الأحوط الأولى اختياراً الحلق بالموسى.[1]

السيد الشبيري: تراشيدن سر با هر وسيله‌اى باشد كافى است و ظاهراً ماشينى كه مثل تيغ مو را از بيخ مى‌زند كافى است ولى كندن و سوزاندن و داروى نظافت كفايت نمى‌كند.[2]

*** الشيخ البهجت: اگر ماشين مثل تيغ باشد كافى است و همچنين دواء كه مو را ازاله كند.[3]

مؤلف: مقتضاى احتياط حلق با تيغ است.

[1]الملحق ص 146

[2]ص 280

[3]شفاهى.

مسائل متفرقه

این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة

جواز بقا بر تقليد ميت

السيد الخامنه‌اي: بقاء جايز است هرچند ميت اعلم باشد.

السيد السيستاني: حكم بعد از فوت او حكم زنده بودنش است.[1]

السيد الشبيري: جايز است بقا در جميع مسائل، مگر اينكه متوفى اعلم باشد كه بقا واجب است.[2]

*** الشيخ البهجت: بقاء در مسائلى كه در آنها تقليد كرد جايز است و اگر متوفى اعلم باشد بقا واجب است.[3]

الشيخ التبريزي (قدس سره): حكم بعد از فوت او حكم زنده بودنش است در صورتى كه فتواى او در نظر مقلد باشد و فراموش نكرده باشد.[4]

الشيخ الصافي: اگر عمل كرده يا آن را ياد گرفته و ملتزم به عمل شده بقاء‌

[1]توضيح المسائل.

[2]شفاهى.

[3]توضيح المسائل.

[4]توضيح المسائل.

جايز است و اگر اعلم باشد واجب و بعيد نيست جواز بقاء در ساير مسائل.[1]

الشيخ الفاضل: بقاء جايز است و در صورت اعلميت بقاء لازم است و فرقى بين مسائل عمل شده و عمل نشده نيست.[2]

الشيخ المكارم: بقاء جايز است بلكه اگر اعلم باشد واجب است به شرط آنكه عمل كرده و يا براى عمل ياد گرفته باشد.[3]

الشيخ النوري: بعد از فوت مقلد خود بايد از مجتهد حيّ تقليد كند و كسى كه به بعض مسائل مجتهدى عمل كرده و مجتهد فوت نموده مى‌تواند در تمام مسائل از او تقليد كند.

منه أيضاً: در صورتى كه مقدارى به فتواى مجتهد متوفى عمل كرده باشد مى‌تواند در تمام مسائل باقى باشد مگر آنكه حيّ اعلم باشد. م 9‌

الشيخ الوحيد: جايز است بقا حتى در مسائلى كه عمل نكرده.[4]

تغسيل عامه براى شيعه

س: تغسيل و تكفين عامه كافى است يا نه؟

السيد السيستاني: اگر تغسيل ميت شيعه باشد كافى نيست.[5]

السيد الشبيري: تكفين عامه كافى است و تغسيل آنها بنا بر مشهور كافى نيست و اگر بر طبق نظريه شيعه امامية نباشد به طور مسلم جايز نيست.

الخاتم 14 ع 2/ 142‌

[1]توضيح المسائل.

[2]توضيح المسائل.

[3]توضيح المسائل.

[4]شفاهى.

[5]مهر دفتر.

الشيخ البهجت: كافى نيست بنا بر اعتبار ولايت در صحت عبادت پس حتى الإمكان احتياط مراعات شود.[1]

الشيخ التبريزي (قدس سره): در صورت وجود شيعه دوازده امامى تغسيل و تكفين ميت شيعه توسط غير شيعه محل اشكال است.[2]

الشيخ الصافي: در حال اختيار كافى نيست.[3]

الشيخ الفاضل: تجهيز ميت شيعه آنچه عبادى است مانند غسل و نماز بايد توسط شيعه دوازده امامى باشد و از غير 12 امامى كافى نيست و آنچه توصلى است مثل كفن و حنوط و دفن توسط عامه كافى است.[4]

ماسك در حال ضرورت

الشيخ البهجت: احتياط در ترك است ولى كفاره ندارد و براى مرد كه اشكالى ندارد.

الشيخ الفاضل: استفاده از ماسك براى زن و مرد در حال ضرورت اشكال ندارد و كفاره هم ندارد، هرچند دوخته باشد.[5]

الصلاة منفرداً في المسجد أفضل

عن الكافي: عن البزنطي عن أبي الحسن7قال: سألته عن الرجل يصلي في جماعة في منزله بمكة أفضل أو وحده في المسجد الحرام فقال: وحده.[6]

[1]مهر دفتر.

[2]كتبى.

[3]كتبى.

[4]كتبى.

[5]في الجديد فرع 21

[6]الوافى ج 2، الحج ص 10 الشعراني.

الفرق بين الشك و الوسواس

س: فرق بين كثير الشك و وسواسى چيست؟

السيد السيستاني: وسواسى كسى است كه شكش غير عقلايى است ولى كثير الشك شكش عقلايى است ولى زيادتر از معمول حالت شك به او دست مى‌دهد.[1]

السيد الشبيري: كثرت شك در اثر عدم اجتماع حواس است و وسوسه تضييقى است كه در اثر يقين نكردن يا دير يقين كردن پيدا مى‌شود. الخاتم.

آقا زاده سيد محمد: آقا قائل به احتياط است.

*** الشيخ البهجت: منشأ در آنها فرق دارد.[2]

الشيخ التبريزي (قدس سره): وسواسى كسى است كه شك او خارج از متعارف است و نوعاً در عمل شك مى‌كند، اما كثير الشك كسى است كه به حد وسواس نرسيده و كسى كه به طور عادت در هر سه نماز متوالى شك كند، كثير الشك است.[3]

الشيخ الصافي: كثير الشك كسى است كه در نظر عرف زياد شك مى‌كند ولى به حد سواس نرسيده و مخصوصاً كه فرموده‌اند اگر در سه نماز يا در يك نماز سه مرتبه شك كند كثير الشك است و حال آنكه چنين شخصى وسواسى محسوب نمى‌شود.[4]

الشيخ الفاضل: كثير الشك في الطواف لا يعتني بشكه كما في الصلاة و المرجع فيه هو الصدق العرفي.[5]

الشيخ المكارم: كثير الشك بودن يك امر عرفى است يعنى مردم بگويند او بسيار شك مى‌كند.[6]

[1]مهر دفتر.

[2]مهر دفتر.

[3]كتبى.

[3]كتبى.

[4]كتبى.

[5]جامع المسائل ص 89.

[6]الأخير ص 216.