اجنحة فيطيرون من قبورهم الى الجنان يسرعون فيها و يتنعّمون كيف شاءوا فتقول لهم الملائكة: هل رايتم الحساب؟ فيقولون ما راينا حسابا. فيقولون: هل جزتم الصّراط فيقولون ما رأينا صراطا فيقولون: هل رايتم جهنّم؟ فيقولون: ما راينا شيئا. فيقول الملائكة:
من امّة من انتم؟ فيقولون: من امّة محمّد6فيقولون:
نشدناكم اللَّه حدّثونا ما كانت اعمالكم في الدّنيا؟ فيقولون خصلتان كانتا فينا فبلغنا اللَّه تعالى هذه المنزلة بفضل رحمته.
فيقولون و ما هما؟ فيقولون كنّا اذا خلونا نستحيى ان نعصيه و نرضى باليسير ممّا قسّم لنا. فيقول الملائكة حقّ لكم هذا[1].»
«پيغمبر6فرمود: چون روز قيامت شود خداوند متعال به طايفهاى از امتم بالهايى عطا مىكند كه از قبرهايشان با سرعت به سوى بهشت پرواز مىكنند و آنچه دلشان بخواهد از نعمتهاى الهى متنعم و بهرهمند مىگردند، ملائكه به آنها مىگويند: آيا موقف حساب و بازجويى را ديديد؟ يعنى بازجويى شديد. آنها در جواب ملائكه مى گويند: از ما حسابى نخواستند، يعنى بدون حساب و بازجويى آمديم ملائكه مىگويند: آيا از صراط گذشتيد و جهنم را ملاحظه نموديد؟ مىگويند: ما هيچ چيز نديديم ملائكه گويند شما چه طايفهايد و از امت كدام پيغمبريد؟ گويند: ما از امت محمد6هستيم. ملائكه مىپرسند كه عمل شما در دنيا چه بوده است؟ گويند: در ما دو خصلت بود كه خدا به فضل و
[1]- مجموعه ورام، ج 1، ص 230
رحمت خود ما را به اين مرتبه رسانيد؛ يكى آن كه چون در خلوت بوديم از خدا شرم داشتيم كه معصيت او را مرتكب شويم و ديگر آن كه به هر چه از براى ما قسمت كرده بود راضى بوديم. ملائكه گويند: پس سزاوار اين مرتبه هستيد.»
4-
و قال6:«أعطوا للّه الرّضا من قلوبكم تظفروا بثواب اللَّه تعالى يوم فقركم و الإفلاس[1].»
پيامبر خدا6فرمود: «از صميم قلب از خدا خشنود و راضى گرديد تا در روز فقر و تنگدستيتان (يعنى روز قيامت) ظفرمند گرديد و به ثواب خداوند متعال نايل شويد.»
هر كس از خدا راضى باشد خدا نيز از او راضى است
5-
«و في اخبار موسى7انّهم قالوا اسأل لنا ربّك امرا اذا نحن فعلناه يرضى به عنّا فاوحى اللَّه تعالى اليه قل لهم يرضون عنّى حتّى ارضى عنهم.»
«در اخبار حضرت موسى7وارد شده است كه: قوم موسى به او گفتند: اى موسى! از خدايت بخواه كه دستورى به ما دهد كه هر گاه ما آن دستور العمل را انجام دهيم خدا از ما راضى گردد.
خداوند تبارك و تعالى به موسى7وحى فرمود كه به آنها بگو: از من راضى شويد يعنى هر پيش آمدى كه از طرف من به شما مىرسد به آن راضى باشيد تا من نيز از شما
[1]- همين مضمون در كافى، ج 2، ص 263 مجموعه ورام، ج 1، ص 230
راضى شوم.»
«و نظيره ما روى عن نبيّنا6: انّه قال:من احبّ ان يعلم ما له عند اللَّه عزّ و جلّ فلينظر ما للَّه عزّ و جلّ عنده. فانّ اللَّه تعالى ينزل العبد منه حيث انزله العبد من نفسه[1].»
نظير روايت مذكور از پيغمبر ما6نيز روايت شده است كه حضرت فرمود:
كسى كه دوست دارد بداند مقام و رتبهاش نزد خدا چگونه است بايد نظر كند كه عظمت خدا در نزد او چگونه است؟ آيا از افعال خدا راضى هست يا اين كه موقع پيش آمدهاى سخت از كارهاى خدا نگران است؟ زيرا هر طورى كه خدا در نزد بنده مقام و منزلت داشته باشد خداوند نيز همان طور به او مقام و منزلت مىدهد.»
غم و اندوه بر متاع دنيا شيرينى مناجات را از دل مىبرد
6-
«و في اخبار داود7:ما لأوليائى و الهمّ بالدّنيا انّ الهمّ يذهب حلاوة مناجاتى من قلوبهم يا داود انّ محبّتى من اوليائى ان يكونوا روحانيّين لا يغتمّون.»
«در اخبار داود7آمده است كه: خداوند به داود7فرمود:
اى داود! چه مىشود دوستان مرا كه در گرفتارىهاى دنيا اندوهگين مىشوند؟ زيرا غم و اندوه براى دنيا شيرينى مناجات مرا از قلوب بندگان بيرون مىبرد.
[1]- اعلام الدين، ص 275. مستدرك حاكم، ج 1، ص 495. مجمع الزوائد، ج 10، ص 77
اى داود محبت من از آن كسانى است كه روحانى شوند و غم و اندوه متاع دنيوى را نخورند.»
صبر و بردبارى در برابر مشكلات باعث خشنودى خدا است
7- «
و روىانّ موسى7قال: يا ربّ دلّنى على امر فيه رضاك فاوحى اللَّه تعالى اليه انّ رضاى في كرهك و انت ما تصبر على ما تكره قال يا ربّ دلّنى عليه قال: فانّ رضاى في رضاك بقضائى»
«حضرت موسى7عرض كرد پروردگارا! مرا به امرى راهنمايى نما كه در آن رضاى تو باشد. خداوند به او وحى فرمود كه رضاى من در آن است كه تو در برابر ناراحتيها صبر نمايى، موسى7عرض كرد: مرا بر آن راهنمايى كن. فرمود: رضاى من در آن است كه تو راضى به قضاى من شوى.»
اعتراض به مقدرات الهى باعث خشم خدا است
8-
«و في مناجات موسى7:اى ربّ اىّ خلقك احبّ اليك؟ قال:
من اذا اخذت حبيبه سالمنى.
قال: فاىّ خلق انت عليه ساخط؟ قال: يستخيرنى في الأمر فاذا قضيت له سخط قضائى.»
«حضرت موسى7در مناجاتش به پروردگار عرض مىكند: پروردگارا! كدام مخلوق نزد تو محبوبتر است؟
خداوند تبارك و تعالى فرمود: آن مخلوقى كه وقتى محبوبش را از او بگيرم به من اعتراض نكند و تسليم من باشد.
سپس حضرت موسى7عرض كرد كدام مخلوق است كه تو او را دوست نمىدارى؟
خداوند متعال فرمود: آن كسى كه در كارهايش مرا برمىگزيند يعنى كارهايش را به من واگذار مىكند و قضاى مرا بر نظر خودش ترجيح مىدهد اما وقتى كه قضا و مقدرات من بر خلاف ميل و خواسته خودش جارى مىشود ناراحت مىشود.» پس كسى كه در برابر مقدرات الهى تسليم باشد و اعتراض و چون و چرا نكند محبوب خداست و كسى كه تسليم مقدرات الهى نباشد و به قضا و قدر الهى اعتراض و چون و چرا كند مبغوض خداست.
9- «
و روىما هوا اشدّ منه و ذاك انّ اللَّه تعالى قال: انّا اللَّه لا اله الّا انا من لم يصبر على بلايى و لم يرض بقضائى فليتّخذ ربّا سوائى»[1]
«اين روايت از روايت بالا به مراتب شديدتر و كوبندهتر است و آن اين كه خداوند متعال فرمود:
من خدايى هستم كه جز من خدايى نيست. كسى كه بر بلاى من صبر نكند و به قضا و قدر من راضى نشود پس بايد خدايى غير از من اتخاذ كند.»
[1]- نهج الحق علامه حلى، ص 96
اگر تسليم ارادهام نشوى تو را به رنج مىاندازم
10- «
و روىانّ اللَّه تعالى اوحى الى داود7يا داود تريد و اريد و انّما يكون ما اريد فان سلّمت لما اريد كفيتك ما تريد و ان لم تسلّم لما اريد تعبتك فيما تريد و لا يكون الّا ما اريد[1].»
«روايت شده است كه خداوند متعال به حضرت داود7وحى فرمود:
اى داود! تو اراده مىكنى و من هم اراده مىكنم و فقط اراده من محقق مىشود پس اگر تو تسليم اراده من شوى از اراده خودت بىنياز مىشوى و اگر تسليم اراده من نشوى تو را به زحمت مىاندازم و سرانجام هم ارادهات محقق نخواهد شد (يعنى چه تسليم اراده پروردگار شوى چه نشوى اراده تو محقق نمىشود) آنچه واقع مىشود اراده پروردگار است ولى در صورت تسليم از اراده خودت بىنياز مىشوى و نزد خدا مأجورى ولى در صورت تسليم نشدن، هم خودت را به زحمت مىاندازى و هم نزد خداوند معصيت كار محسوب مىگردى.»[2]
اولين كسانى كه به سوى بهشت دعوت مىشوند
11-
«و عن ابن عبّاساوّل من يدعى الى الجنّة يوم القيامة الّذين يحمدون اللَّه تعالى على كلّ حال[3].»
[1]- تحف العقول، ص 374
[2]- البته بايد توجه داشت كه معصيت در اينجا به معناى معصيت مصطلح نيست بلكه از قبيل-« حسنات الابرار سيئات المقربين» است.
[3]- مستدرك حاكم، ج 1، ص 512. كنز العمال، ج 3، ص 254
«از ابن عباس روايت شده است كه: اولين كسانى كه روز قيامت به بهشت دعوت مىشوند كسانى هستند كه در تمام حالات سختى و آسانى و غم و شادى خدا را حمد و ستايش مىكنند.»
گفتار عجيب ابن مسعود در مورد چون و چرا به كار خدا
12- و عن ابن مسعود: «لأن الحس جمرة احرقت ما احرقت و ابقت ما ابقت احبّ الىّ من ان اقول لشيء كان ليته لم يكن او لشيء لم يكن ليته كان.» ابن مسعود مىگويد: «اگر آتش سوزان را بر زبانم گذارند كه تا ابد باشد براى من بهتر است از اين كه به كار خدا چون و چرا كنم و بگويم اى كاش اين چنين نبود و چرا نصيب من اين شد.
يا اين كه من آتش پاره را بليسم برايم بهتر است از اين كه به كار خدا چون و چرا كنم.»
13- «و عن ابى الدّرداء ذروة الأيمان الصّبر للحكم و الرّضا بالقدر.» «از ابو درداء نقل شده است كه گفت: بلندترين قله ايمان صبر در برابر حكم خدا و رضا و خشنودى به مقدرات الهى است.»
آرامش در رضا و يقين و ناراحتى در شك مىباشد
14-
«و قال6:انّ اللَّه تعالى بحكمته و جلاله جعل الرّوح و الفرج في الرّضا و اليقين. و جعل الغمّ و الحزن في الشّكّ
و السّخط.»
پيامبر اسلام6فرمود: خداوند متعال به حكمت و جلالش آسايش و گشايش را در رضا و يقين و حزن و اندوه را در نارضايتى و شك قرار داد.» يعنى كسانى كه از كار خدا راضى هستند و به مرحله يقين رسيدهاند، آرامش و آسايش نيز دارند. و كسانى كه از كار خدا ناراضى هستند و شك و ترديد دارند و هميشه متزلزل و ناراحتند و پيوسته به كار خدا چون و چرا مىكنند كه چرا هوا گرم است؟ چرا هوا سرد است؟ چرا باران مىبارد؟ چرا باران نمىآيد؟ چرا مريض مىشوم؟ اگر چنين نمىكرد، چنان نمىشد و اگر جبهه نمىرفت كشته نمىشد و ...
مقام رضا و خشنودى از بالاترين مقامات است
15-
و قال علىّ بن الحسين7«الزّهد عشرة اجزاء. اعلى درجة الزّهد ادنى درجة الورع و اعلى درجة الورع ادنى درجة اليقين و اعلى درجة اليقين ادنى درجة الرّضا[1].»
حضرت على بن الحسين7فرمود: «زهد داراى ده جزء است. بالاترين درجه زهد پايينترين درجه ورع و پرهيزگارى است، و بالاترين درجه ورع و پرهيزگارى پايينترين درجه يقين است، و بالاترين درجه يقين پايينترين درجه رضا است.»
[1]- اصول كافى، ج 2، ص 62. كتاب ايمان و كفر باب رضا به قضا حديث 10