کتاب الاحتجاج - ترجمه جعفری

سپس به نزد هارون بازگشتيم ، و در ميان برادرانم من جرأت و جسارت بيشترى در برابر پدر داشتم ، پس وقتى مجلس خلوت شد گفتم :
اى أمير المؤمنين ، اين مرد كه بود كه آنقدر به او عزّت و احترام گذاشتيد ؛ در مقابلش از جا برخاسته و به استقبالش رفتى ، وى را در صدر مجلس نشاندى و خود پايينتر نشستى و به ما فرمان دادى برايش ركاب گيريم ؟
هارون گفت : او امام مردم و حجّت خدا بر خلق ؛ و خليفهء او بر بندگان است .
گفتم : اى أمير المؤمنين ، مگر اين صفات منحصراً در شما و براى شما نيست ؟ گفت :
من در ظاهر و از سر اجبار و غلبه امام جماعت و مردم هستم و موسى بن جعفر امام حقّ است . بخدا سوگند اى فرزندم او به جانشينى رسول خدا صلَّى الله عليه و آله از من و همهء مردم سزاوارتر است ، و بخدا سوگند اگر تو هم كه فرزند من هستى بخواهى حكومت را از من بگيرى ، گردنت را مىزنم ، زيرا حكومت عقيم است و فرزندى ندارد .
پس هنگام حركت از مدينه به مكَّه هارون دستور داد دويست دينار در كيسه اى سياه بريزند و به فضل بن ربيع گفت : اين پول را به موسى بن جعفر بده و از قول من به او

بگو : فعلًا دستمان تنگ است و در آينده صله و برّ ما به شما خواهد رسيد .
مأمون گويد : من به اين عمل پدر اعتراض كرده و گفتم : اى أمير المؤمنين ، صلهء شما به فرزندان مهاجر و انصار و قريش و بنى هاشم و آنكه حسب و نسب او را نمىشناختيد پنج هزار دينار به پايين بود حال اينكه به موسى بن جعفرى كه آن همه عزّت و احترام و اجلال نمودى دويست دينار ؟ ! ! اين كمترين انعام شما بوده كه تا حال به كسى داده‌ايد ! .
هارون گفت : خفه شو بىمادر ! اگر آنچه ضمانت كرده بودم به او مىدادم هيچ تضمينى وجود نداشت كه فردا با صد هزار شمشير از شيعيان و موالى مقابل من نايستد ، و فقر و نادارى او و أهل بيتش براى من و شما آرامشبخشتر از ثروتمند شدن و دست باز بودن ايشان است .
273 - و گفته‌اند : وقتى هارون الرّشيد وارد مدينه شد يكسر نزد روضهء نبوىّ رفت و با او گروهى از مردم نيز بودند ، پس نزد قبر آن حضرت رفته و گفت : سلام بر تو اى رسول خدا ، سلام بر تو اى پسر عمو - و بر اين كلام بر ديگران مىباليد - .
پس حضرت كاظم عليه السّلام نزد قبر پيش آمده و گفت : سلام بر تو اى رسول خدا ،

سلام بر تو اى پدر ! ! . با شنيدن اين كلام رنگ رخسار هارون دگرگون شد و آثار خشم در سيمايش هويدا گشت .
274 - از امام كاظم عليه السّلام نقل است كه فرمود : وقتى اين بيت شعر مروان بن - ابى حفصه : « چطور مىشود و اين شدنى نيست و نخواهد بود . كه دخترزاده‌ها بجاى عموها ارث برند ؟ ! » را شنيدم ، اين مطلب تمام شب مرا مشغول ساخت ، پس بخواب رفته و شنيدم هاتفى در خواب مىگويد :
چطور مىشود و اين شدنى نيست و نخواهد بود . كه مشركين پرچمداران اسلام باشند ! دخترزادگان نصيب خود را از جدّشان مىبرند . و عمو بدون سهم كنار مىرود ، آزادشدهء در كفر را چه به ارث ، و تنها . از ترس شمشير اظهار اسلام كرده ، و فرزند نثله[1]در كنار سرگردان مىايستد . در بارهء آن ، و خويشان او را مانع مىشوند ، بىشكّ فرزند فاطمه كه مشهور و زبانزد است . از عموزاده‌ها ارث را مىبرد .

[1]نثله يا نتيله نام مادر عبّاس بن عبد المطَّلب است . و مراد از آزاد شده عبّاس ؛ عموى رسول گرامى اسلام صلَّى اللَّه عليه و آله است كه در جنگ بدر بدست مسلمين اسير شد و با فديه رها گشت .

275 - و محمّد بن حسن در مجلس هارون در مكَّه از موسى بن جعفر عليهما السّلام پرسيد : آيا براى فرد محرم ( كه لباس احرام عمره يا حجّ بتن دارد ) جايز است كه در زير سايهء سقف محمل خود برود ؟ فرمود : با اختيار براى او جايز نيست .
محمّد بن حسن به آن حضرت گفت : آيا با اختيار براى او جايز است در سايه حركت كند ؟ فرمود : آرى .
با شنيدن اين پاسخ محمّد بن حسن خنديد ، و موسى بن جعفر عليهما السّلام بدو گفت : آيا از سنّت پيامبر به شگفت آمده و آن را مسخره مىكنى ؟ ! ، بدرستى كه رسول خدا صلَّى الله عليه و آله سايه بان را در احرام از سر خود برداشت ، و در حالى كه محرم بود زير سايه حركت كرد ، اى محمّد احكام خداوند قابل قياس[1]نيست ، و هر كه قسمتى از آن را با قسمتى ديگر قياس كند از راه حقّ گمراه مىشود .
محمّد بن حسن خاموش شد و هيچ پاسخى نداد .

[1]قياس در نزد بيشتر أهل سنّت يكى از منابع اصلى احكام است ، عمل آن ، يعنى قياس موضوعات مجهول الحكم بر موضوعات معلوم الحكم ابتدا در قرن دوم هجرى توسّط أبو حنيفه عنوان و مورد شرح و بسط قرار گرفت ، و از طرف مقابل حضرات أهل بيت عليهم السّلام بشدّت با اين روش مخالفت كرده و جلوى آن مىايستادند ، و حديث معروفى از حضرت صادق عليه السّلام نقل است كه فرموده : « اگر سنّت رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله مورد قياس واقع شود دين نابود شود » .

276 - و ميان أبو يوسف قاضى و أبو الحسن موسى الكاظم عليه السّلام در حضور مهدىّ عبّاسى نزديك بهمان سؤالات مطرح شد ، و آن حضرت از أبو يوسف پرسشى فرمود كه از جوابش درماند و نتوانست چيزى بگويد ، پس به آن حضرت گفت : من قصد دارم از شما پرسشى كنم ، فرمود : بيان كن .
پرسيد : استفاده از سايه بان براى محرم چه حكمى دارد ؟ فرمود : جايز نيست .
گفت : اگر چادر بزنند و داخل آن بشوند چطور ؟ فرمود : عيبى ندارد .
أبو يوسف گفت : آن دو با هم چه فرقى دارند ؟
راوى گويد : حضرت كاظم عليه السّلام فرمود : آيا زن حائض نمازش را بايد قضا كند ؟
گفت : نه ، فرمود : روزه را چطور ؟ گفت : آرى بايد قضايش را بجاى آورد ، فرمود : براى چه ؟ گفت : حكم خدا اين چنين است ، حضرت فرمود : آنهم اين گونه است ! مهدىّ عبّاسى به أبو يوسف گفت : مىبينم كه نتوانستى كارى از پيش برى ، گفت :
اى أمير المؤمنين جواب دندانشكنى بمن داد .

277 - و از امام حسن عسكرىّ عليه السّلام نقل است كه : مردى از خواصّ شيعيان در حالى كه مىلرزيد در خلوت به حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام گفت :
اى زادهء رسول خدا ، من از عمل منافقانهء فلانى در اظهار اعتقاد وصيّت و امامت شما در هراسم ، آن حضرت فرمود : چطور ؟
گفت : روزى با او در مجلس فلانى بودم ، و با او مردى از بزرگان بغداد بود ، پس صاحب مجلس بدو گفت : تو فكر مىكنى صاحب و رفيقت موسى بن جعفر امام است نه اين خلقى كه روى اين تخت نشسته‌اند ؟
و صاحب شما به او گفت : من اين گونه نمىگويم ، بلكه مىپندارم كه موسى بن جعفر امام نيست ، و هر چند كه اعتقاد ندارم كه او غير امام است ، پس بر من و هر كه آن اعتقاد ندارد لعنت خدا و فرشتگان و همهء مردمان باد ! .
پس صاحب مجلس به او گفت : خدا جزاى خيرت دهد ، و لعنت خدا بر آنان كه عليه تو نزد من سعايت و بدگويى نمودند .

امام موسى بن جعفر عليهما السّلام فرمود : اين طور كه تو پنداشته اى نيست ، بلكه صاحب و رفيقت داناتر از تو مىباشد ، او تنها گفت : موسى غير امام است ، يعنى آن غير امام پس موسى غير او است ، پس او امام است ، پس تنها با اين قول اثبات امامت مرا نموده و از ديگرى اين مقام را نفى كرده ، اى عبد الله ! كى اين پندار تو از برادرت كه منافق است زايل مىشود ، پس آن مرد حرفهاى دوستش را فهميده و بسيار محزون شده و گفت :
اى زادهء رسول خدا ، من مالى ندارم تا او را راضى كنم ، ولى قسمتى از اعمال عبادى و صلوات بر شما أهل بيت را و لعنت بر دشمنانتان را به او بخشيدم ! .
حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام فرمود : اكنون از آتش خارج شدى .
278 - و نقل است كه امام كاظم عليه السّلام فرموده :
يك فقيهى كه در پى نجات يتيمى از ايتام ما - كه نه ما را ديده و نه به ما دسترسى

دارد - برآيد ، و او را در حدّ نيازش آموزش دهد ، [ تحمّل اين يك فقيه ] بر ابليس سختتر از هزار عابد است . زيرا فرد عابد فقط براى نجات خودش تلاش مىكند ، ولى فقيه علاوه بر خود به فكر تمام بندگان خدا مىباشد ، تا آنان را از دست ابليس و يارانش نجات دهد ، به همين خاطر [ مقام او ] نزد خداوند از هزار هزار زن و مرد عابد برتر است .
279 - و نقل است كه امام كاظم عليه السّلام صوتى زيبا و قرائتى دلنشين داشت ، پس يكى از روزها فرمود : بدرستى كه علىّ بن الحسين عليهما السّلام وقتى شروع به قرائت قرآن مىكرد چه بسا كسانى كه بر آن حضرت مىگذشتند از آواز خوش او مدهوش مىشدند ، و اگر امام چيزى از آواز خوشش را آشكار سازد مردمان تاب شنيدن آن را نخواهند داشت .
يكى پرسيد : مگر رسول خدا صلَّى الله عليه و آله با مردم نماز [ جماعت ] نمىخواند و آوازش را به خواندن بلند نمىكرد ؟ حضرت فرمود : رسول خدا صلَّى الله عليه و آله در حدّ تحمّل و طاقت ايشان كه پشت سرش بودند آوازش را بلند مىكرد .