خدا در باره آنان سفارش كرد بر احمد
بجبريل افتخار اين وصيّت داشت ارزانى
چگونه بر مردم گوارا بود؟ كه بهمين نزديكى در مقابل نيكىهاى پدرش ناسپاسى كنند، و عيش حضرتش را با شكنجهاى كه بميوه دلش دادند مكدّر سازند، و با ريختن خون فرزندانش قدر او را كوچك شمرند پس آن همه سفارش كه در باره خاندان و فرزندانش كرد چه شد؟ و هنگام ملاقات آن حضرت و پرسشاش چه پاسخ خواهند داد؟ با اينكه اين مردم بنائى را كه او كرده بود ويران نمودند، و فرياد وا مصيبتاه از اسلام بلند شد، پناه بخدا مىبريم از دلى كه بياد اين كارها نشكند و شگفتا از غفلت مردم اين زمانه، مگر مسلمانان و يا مؤمنين را چه عذرى است؟ كه هر نوع ماتم بپا نميكنند آيا نميدانند كه هنوز انتقام كشتهاى كه از محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم شده گرفته نشده؟ و دل مباركش دردمند است و دلبندش گرفتار دشمن و كشته بر زمين افتاده است و فرشتگان بر اين مصيبت بزرگ تسليتاش عرض ميكنند و پيمبران شريك اين اندوهها و دردهايش ميباشند.
اى مردمى كه نسبت بخاتم انبياء وفادار هستيد چرا با او در گريه همكارى نميكنيد؟ اى دوستدار پدر زهرا ترا بخدا در عزاى آنان كه بر روى خاك بيابان افتادهاند با زهرا هم ناله باش، و اى واى بر تو، سيل سر شك روانه كن و بر پادشاهان اسلام گريه كن شايد پاداش آنان كه در اين مصيبت همدردى كردند بدست آورده و به خوشبختى روز حساب نائل آئى كه از سرور ما امام باقر روايت شده است كه فرمود: امام زين العابدين ميفرمود:
هر مؤمنى كه بخاطر كشته شدن حسين7ديدگانش پر از اشگ گردد آنچنان كه بصورتش روان شود، خداوند غرفههائى را از بهشت براى او اختصاص دهد كه صدها سال در آنها جايگزين شود، و هر مؤمنى كه بخاطر آزارى كه بما از دشمنان ما در دنيا رسيد چشمهايش اشك آلود
گردد بآن مقدار كه بگونهاش سرازير شود خداى تعالى بعوض در منزل صدقش جايگزين فرمايد، و هر مؤمنى كه در راه ما آزارى بيند خداوند بپاداش، از روى او آزار بگرداند، و آبرويش نريزد، و بروز رستاخيز از خشم آتش دوزخ ايمنش فرمايد.
و از سرور ما حضرت صادق7روايت شده است كه فرمود:
هر كس كه چون يادى از ما بنزد او شود ديدگانش پر از اشگ گردد اگر چه باندازه بال مگسى باشد خداوند، گناهانش را بيامرزد هر چند مانند كف دريا باشد، و باز، از فرزندان رسول خدا روايت شده است: كسى كه در مصيبت ما، خود گريه كند و يا صد نفر را گريان سازد ما ضمانت ميكنيم كه خداوند او را اهل بهشت گرداند، و كسى كه گريه كند و يا پنجاه نفر را بگرياند اهل بهشت است، و كسى كه بگريد و يا سى نفر را بگرياند اهل بهشت است، و كسى كه بگريد و يا ده نفر را بگرياند اهل بهشت است، و كسى كه گريه كند و يا يكنفر را بگرياند
اهل بهشت است، و كسى كه خود را بگريه وادار كند اهل بهشت است.
علىّ بن موسى بن جعفر بن محمّد بن طاوس: گرد آورنده اين كتاب گويد: آنچه بيش از هر چيز مرا بنوشتن اين كتاب واداشت اين بود كه من چون كتاب مصباح الزائر و جناح المسافر را گرد آوردم ديدم كه كتابى شد شامل بهترين جاهاى زيارت و برگزيدهترين اعمالى كه بهنگام زيارت بايد بجا آورد و هر كه آن كتاب را همراه داشته باشد از برداشتن چراغ ديگرى براى هنگام زيارت و يا كتاب زيارت بزرگ و يا كوچكى بىنياز است لذا علاقمند شدم كه هر كه آن كتاب را با خود دارد از همراه بردن كتاب مقتلى نيز بحرم سيد الشهداء در زيارت عاشورا بىنياز گردد، از اين رو اين كتاب را تهيّه نمودم كه به پيوست آن كتاب باشد و آنچه در اين كتاب فراهم آوردهام با توجّه باينكه زوّار فرصت كمترى دارند رشته سخن را كوتاه نموده و
بطور اختصار بيان كردهام و همين اندازه كافى است كه درهاى اندوه را بروى خواننده باز و افراد با ايمان را رستگار سازد، كه در قالب اين الفاظ حقايق ارزندهاى نهادهايم و نامش را كتاب اللهوف على قتلى الطفوف:
(آههاى سوزان بر كشتگان ميدان جنگ) گذاشتم و بر سه مسلك قرارش دادم و از خداى مهربان و مالك يارى ميطلبم.
مسلك اول در بيان امورى است كه پيش از جنگ روى داد،
ولادت حسين7در شب پنجم ماه شعبان چهار سال پس از هجرت روى داد و بگفته بعضى سوّم ماه شعبان بوده و بنا بقولى در روزهاى آخر ربيع الاوّل سال سوم هجرى بوده است[1]و جز اين نيز گفته شده است
[1]اصح اقوال و اتقن روايات آن است كه ولادت سيد الشهداء در آخر شهر ربيع الأول سال سوم هجرى در مدينه طيبه اتفاق افتاده چنانچه مختار ثقة الاسلام در كافى و شيخ الطائفه در تهذيب و شهيد اول در دروس است چه بتحقيق پيوسته كه ميلاد حضرت امام مجتبى در منتصف رمضان سال دوم هجرت بوده و پس از يك طهر از ولادت آن جناب بتول عذرا بخامس آل عبا حمل گرفته و مراد از طهر درين حديث ده روز باشد چنانچه در كافى آورده عن ابى عبد اللَّه7قال كان بين الحسن و الحسين طهر و كان بينهما في الميلاد سنة اشهر و عشرا شش ماه تمام مدت حمل بود و بر فرض هر يك از اين دو روايت كه فصل ما بين ولادت امام حسن و حمل طهر واحد و يا پنجاه روز باشد و نيز تصريح علماء كه مدت حمل از شش ماه زياده نبوده هرگز نتواند بود كه ميلاد حضرت سيد الشهداء در سيم يا پنجم شعبان باشد و بر روايت طهر واحد ولادت خامس آل عبا در آخر شهر ربيع الاول و بدان قول كه پنجاه روز بوده پنجم جمادى الاولى باشد چنان كه صاحب در النظيم گفته فال ابو جعفر محمد بن جرير ابن رستم الطبرى في دلايل الامامة انه7ولد بالمدينة يوم الثلاثاء لخمس خلون من جمادى الاولى سنة اربع من الهجرة و الا اگر ما قائل بسوم يا پنجم شعبان بشويم بايد مدت حمل را نه ماه اعتقاد كنيم و اين مخالف با روايات و احاديث صحيحه معتبره است كه مرقوم افتاد- قمقام معتمد الدوله
- بهر حال- چون آن حضرت متولد شد جبرئيل7فرود آمد و هزار فرشته بهمراه او بود و همگى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله را تبريك گفتند فاطمه3نوزاد را به نزد پيغمبر آورد رسول خدا6بديدار فرزندش شادمان شد و حسيناش ناميد، ابن عباس در طبقات گويد: عبد اللَّه بن بكر بن حبيب سهمى ما را خبر داد و گفت: حاتم بن صنعة بما خبر داد: كه امّ الفضل همسر عبّاس رضوان اللَّه عليه گفت:
پيش از آنكه حسين7متولد شود بخواب ديدم گوئى پارهاى از گوشت رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله بريده شده و بدامن من گذاشته شد، خواب خود را براى رسول خدا شرح دادم، فرمود: اى امّ الفضل اگر خوابت راست باشد خواب خوبى ديدهاى: زيرا فاطمه3بهمين زودى پسرى خواهد آورد و من آن نوزاد را بتو خواهم سپرد تا شيرش بدهى، امّ الفضل گويد: همين طور هم شد.
روزى حسين را بنزد پيغمبر آورده و در دامن آن حضرت نهاده بودم در آن ميان كه رسول خدا حسينش را مىبوسيد حسين7ادرار كرد و قطرهاى از بول او بلباس پيغمبر رسيد من او را با دو انگشت شكنجيدم بگريه افتاد پيغمبر با قيافهاى خشم آلود بمن فرمود: آرام اى امّ الفضل اين جامه من قابل شستشو است فرزند مرا آزردى امّ الفضل گويد:
حسين7را در آغوش آن حضرت بجاى گذاشته و برخاستم كه آب براى شستن جامهاش بياورم چون بازگشتم ديدم حضرت گريان است عرض كردم: يا رسول اللَّه چرا گريه ميكنيد؟ فرمود: جبرئيل بنزد من آمد و خبر داد كه امّت من همين فرزندم را خواهند كشت خداوند شفاعت مرا بروز قيامت نصيب آنان نفرمايد.
راويان حديث گفتهاند: كه چون يك سال تمام از ولادت حسين7سپرى شد دوازده فرشته بحضور رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلّم فرود آمدند يكى از آنان بصورت شير بود و دوّمى بصورت پلنك و سوّمى بصورت اژدها و چهارمى