کتاب آیین بندگی و نیایش (ترجمه عده الداعی)

363-«فيما وعظ اللَّه به عيسى-7-: يا عيسى، قل لظلمة بنى اسرائيل: غسلتم وجوهكم و دنّستم قلوبكم ابى تغترّون؟ ام علىّ تجترءون؟

تطيبون بالطّيب لاهل الدّنيا و اجوافكم عندى بمنزلة الجيف المنتنة كأنّكم اقوام ميّتون»

. يعنى: «از جمله چيزهايى كه خداوند متعال بر حضرت عيسى-7- وحى فرستاد اين بود كه: اى عيسى! به ظالمان بنى اسرائيل بگو: صورتهايتان را شستيد در حالى كه قلوبتان را چركين و آلوده كرده‌ايد، آيا مرا گول مى‌زنيد؟ يا بر من جرات نشان مى‌دهيد؟ با بوهاى خوش، خود را براى اهل دنيا آراستيد در حالى كه اندرونتان نزد من مانند مردارى گنديده است، شما همانند مردمى مرده‌ايد».

«يا عيسى، قل لهم: قلّموا اظافركم من كسب الحرام، و اصمّوا اسماعكم عن ذكر الخناء، و اقبلوا علىّ بقلوبكم فانّى لست اريد صوركم»

. يعنى: «اى عيسى به آنان بگو چنگالهايتان را از كسب حرام كوتاه كنيد و گوشهايتان را از شنيدن سخنان زشت بپوشانيد، با قلبهايتان به سوى من روى كنيد كه من صورتهاى شما را نمى‌خواهم».

«يا عيسى، قل لظلمة بنى اسرائيل: لا تدعونى و السّحت تحت اقدامكم و الاصنام في بيوتكم، فانّى آليت ان اجيب من دعانى، و انّ اجابتى ايّاهم لعنا لهم حتّى يتفرّقوا»

. يعنى: «اى عيسى! به ظالمان بنى اسرائيل بگو: مرا نخوانيد در حالى كه احكام كسبهاى حرام را لگدكوب مى‌كنيد و بتها در خانه‌هايتان جاى كرده، چون من قسم ياد كردم كه هر كس مرا خواند، او را اجابت كنم (اگر اينان نيز بخواهند مرا بخوانند اجابتشان خواهم كرد) و اجابت من براى اينان، لعن و نفرين آنان است تا جمعشان پراكنده گردد».

از رسول خدا-6- روايت شده است كه فرمود:

364-«اوحى اللَّه الىّ ان يا اخا المرسلين، و يا اخا المنذرين، انذر قومك لا يدخلوا بيتا من بيوتى و لاحد من عبادى عند احد منهم مظلمة، فانّى العنه ما دام قائما يصلّى بين يدىّ حتّى يردّ تلك المظلمة فاكون سمعه الّذى يسمع به، و اكون بصره الّذى يبصر به، و يكون من اوليائى، و يكون جارى مع النّبيّين و الصّدّيقين و الشّهداء و الصّالحين في الجنّة

». يعنى: «خداوند متعال بر من وحى فرستاد كه اى برادر انبيا و اى برادر بيم دهندگان! قومت را بترسان از اينكه وارد خانه‌اى از خانه‌هاى من شوند در حالى كه حقى از بندگان من بر عهده آنان است، چون مادامى كه اين فرد در برابر من نماز مى‌گزارد، او را لعنت مى‌فرستم تا زمانى كه آن حق را برگرداند، اگر چنين كند من گوشش مى‌شوم كه با آن مى‌شنود و چشمش مى‌شوم كه با آن مى‌بيند. او جزء دوستان و برگزيدگان من مى‌گردد و همراه با پيامبران و صدّيقين و شهداء و صالحين در بهشت، همسايه من مى‌شود».

از امير المؤمنين-7- روايت شده است كه فرمود:

365-«اوحى اللَّه الى عيسى قل لبنى اسرائيل: لا يدخلوا بيتا من بيوتى الّا بابصار خاشعة، و قلوب طاهرة، و أيد تقيّة، و اخبرهم انّى لا استجيب لاحد منهم دعوة و لاحد من خلقى لديه مظلمة»

. يعنى: «خداوند متعال بر حضرت عيسى-7- وحى فرستاد كه به بنى اسرائيل بگو: داخل خانه‌اى از خانه‌هاى من نشويد مگر با چشمهاى خاشع و قلبهاى پاك و دستهاى بى‌گناه، و به آنان خبر بده كه من دعاى احدى از آنان را مستجاب نخواهم كرد در حالى كه حق يكى از مخلوقات من بر عهده اوست».

باب چهارم كيفيّت دعا

- آداب قبل- آداب همراه- آداب بعد- مباهله- خاتمه‌

این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة

آداب قبل از دعا

الف- طهارت‌

ب- استعمال بوى خوش‌

ج- رو به قبله بودن‌

د- صدقه دادن‌

خداوند متعال مى‌فرمايد:

-فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً[1].

يعنى: «پيش از نجوا كردنتان، صدقه بدهيد».

ه- اعتقاد به قدرت خداوند سبحان بر انجام كارش كه در قرآن كريم مى‌فرمايد:

-وَ لْيُؤْمِنُوا بِي‌[2].

يعنى: «بايد برايشان محقق شود كه من قدرت بر اعطاى درخواستشان را دارم».

از رسول خدا-6- نقل است كه فرمود:

366-«يقول اللَّه عزّ و جلّ: من سألنى و هو يعلم انّى اضرّ و انفع استجيب له».

[1]- سوره مجادله، آيه 12.

[2]- سوره بقره، آيه 186.

يعنى: «خداوند عزيز و جليل مى‌فرمايد: هر كه از من چيزى بخواهد و يقين داشته باشد كه ضرر و منفعت در دست من است، اجابتش خواهم نمود».

و- حسن ظن به خدا داشتن به اينكه اجابتش خواهد نمود.

رجا و اميدوارى به رحمت حق‌

خداوند متعال مى‌فرمايد:

-وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً[1].

يعنى: «خداى را از روى بيم و اميد بخوانيد».

367-«انا عند ظنّ عبدى بى فلا يظنّ عبدى بى الّا خيرا»

. يعنى: «گمان بنده‌ام به من هر چه باشد، من نيز همان طور هستم، پس سزاوار نيست كه به من جز حسن ظن داشته باشد».

رسول خدا-6- فرمود:

368-«ادعوا اللَّه و انتم موقنون بالاجابة»

. يعنى: «در حالى كه يقين به اجابت خدا داريد، او را بخوانيد».

در آنچه خداوند متعال بر حضرت موسى-7- وحى فرستاد آمده است:

369-«يا موسى، ما دعوتنى و رجوتنى فانّى ساغفر لك»

. يعنى: «اى موسى! اگر در حالت اميدوارى مرا بخوانى، بزودى تو را خواهم آمرزيد».

«سليمان بن فرّاء» از راويان حديث از امام صادق-7- روايت كرده است كه فرمود:

[1]- سوره اعراف، آيه 56.

- «اذا دعوت فظنّ حاجتك بالباب»

[1].

يعنى: «هر گاه دعا مى‌كنى، گمانت اين باشد كه حاجتت پشت در آماده است».

و در روايت ديگر آمده است كه فرمود:

370-«فاقبل بقلبك و ظنّ حاجتك بالباب»

. يعنى: «با قلبت به او روى كن و گمانت اين باشد كه حاجتت پشت در آماده است».

چگونه انسان حسن ظنّ به خدا پيدا نكند در حالى كه او اكرم الاكرمين و ارحم الراحمين مى‌باشد و اوست كه رحمتش بر غضبش پيشى گرفته است.

روايت شده است كه:

371-«انّ اللَّه سبحانه لمّا نفخ في آدم من روحه و صار بشرا فعند ما استوى جالسا عطس فالهم ان قال:الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌، فقال اللَّه تعالى: يرحمك اللَّه يا آدم»

. يعنى: «هنگامى كه خداوند متعال از روحش در آدم دميد و آدم به صورت بشر در آمد، نشست و عطسه‌اى كرد، به او الهام شد كه بگويد:الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌، خداوند متعال در پاسخش گفت: يرحمك اللَّه يا آدم، يعنى: اى آدم خدا! تو را رحمت كند».

بنا بر اين، اولين خطاب خداوند متعال به حضرت آدم-7- توأم با رحمت بود.

در روايت آمده است كه:

372-«انّ اللَّه سبحانه قال لموسى حين ارسله الى فرعون يتوعّده و اخبره انّى الى العفو و المغفرة اسرع منّى الى الغضب و العقوبة»

[1]- در حديث 17 گذشت.

يعنى: «خداوند سبحان حضرت موسى-7- را به سوى فرعون فرستاد تا تهديدش كند و به او بگويد: سرعت من به رحمت و مغفرت بيشتر است تا به خشم و عقوبت».

در روايت ديگر آمده است:

373-«انّه استغاث بموسى حين ادركه الغرق و لم يستغث باللَّه فاوحى اليه:

يا موسى، لم تغث فرعون لانّك لم تخلقه و لو استغاث بى لاغثته»

. يعنى: «فرعون هنگام غرق شدن، به جاى كمك خواستن از خداوند متعال، از حضرت موسى-7- كمك خواست، خداوند متعال به او وحى كرد كه:

اى موسى! او را يارى ننمودى، چون تو او را خلق نكرده‌اى اما اگر از من يارى مى‌طلبيد، كمكش مى‌كردم».

«محمد بن خالد» در كتابش از رسول خدا-6و سلّم- روايت كرده است كه فرمود:

374- «وقتى حضرت يونس-7- به دريايى رسيد كه «قارون» در آن بود، قارون به فرشته‌اى كه مأمور او بود گفت: اين صدا و ترس و وحشت چيست كه مى‌شنوم؟

فرشته گفت: اين يونس است كه خداوند او را در شكم ماهى زندانى كرده و در درياهاى هفتگانه او را گردانده تا به اين دريا رسيده است، اين صدا و وحشت به خاطر وجود اوست.

قارون گفت: آيا اجازه مى‌دهى با او سخن بگويم؟

فرشته گفت: اجازه دادم.

آنگاه قارون به حضرت يونس-7- گفت: چرا به سوى پروردگارت توبه نمى‌كنى؟

يونس در جواب گفت: چرا تو به سوى پروردگارت توبه نكردى؟

قارون گفت: من به سوى موسى-7- توبه كردم ولى از من‌