کتاب احادیث و قصص مثنوی

(317) (200) ( «خون شهيدان را ز آب اولى‌تر است») (احاديث) (318) (200) (قصه‌ها بشنو ز مار و آدمى) (قصص) (319) (203) (بهر جنّت رنجها بايد كشيد) (احاديث) (320) (204) ( «سوخته‌ى آتش قرين كوثر است») (احاديث) (321) (204) (رتبت عقل اول و نفس آخرست) (احاديث) (322) (204) (لطف احمد6در حق امّت ببين) (احاديث) (323) (205) ( «دشمن دانا به از نادان دوست») (احاديث) (اقوال) (324) (205) (گريه‌اش6بيش است چون داناترست) (احاديث) (325) (206) (خرس نادان دوستى‌اش دشمنى است) (احاديث) (326) (209) (از دو كورى داشت ناله مرد كور) (قصص) (327) (209) (بنگرد مؤمن به نور ربّ خويش) (احاديث) (327) (209) ( «هان و هان بگريز از اين آتشكده») (احاديث) (328) (210) (عدّه‌اى گشتند گوساله پرست!) (قصص) (329) (210) (در اصالت مردمان چون معدن‌اند) (احاديث) (330) (211) (شادمان گردند مجنونان ز هم!) (قصص) (331) (211) (با كبوتر بين كلاغى همنشين!) (قصص) (332) (211) (در دعا خير دو عالم را بخواه) (احاديث) (قصص) (333) (212) (نزد بيماران رَوى يابى مرا) (احاديث) (334) (213) (داستان باغبان و آن سه دزد) (قصص) (334) (214) (قصّه گاوان و شير چاره‌گر) (قصص) (تمثيلات) (335) (215) (كن طواف شيخ و ديگر حج مرو!) (قصص) (336) (216) (سرِّ هم باشند ربّ و آدمى) (احاديث) (337) (216) ( «چون مرا ديدى خدا را ديده‌اى») (احاديث) (338) (217) (قصّه همسر گزينان را شنو) (قصص) (339) (219) (گم شده مؤمن همانا حكمت است) (احاديث) (340) (219) (قصّه مى خوارگان و حرفشان) (قصص) (341) (220) (پاره پيهى اى عجب بيند جهان!) (احاديث)

(342) (221) (گشت دوزخ سرد بهر مؤمنان) (احاديث) (343) (221) (هست شيطان مانع رشد و كمال) (قصص) (343) (222) (گاه شيطان نادم از مكر خود است!) (احاديث) (344) (223) (باش در تعجيل از بهر نماز) (احاديث) (345) (223) ( «آفريدم تا ز من سودى كنند») (احاديث) (346) (223) (هم هدايت هم ضلالت از خداست) (احاديث) (347) (224) (مرد زشت و آينه را قصّه‌هاست) (قصص) (348) (225) (دنبه در صحرا فريب است و تله) (تمثيلات) (349) (226) (حبّ اشيا كور سازد كر كند) (احاديث) (350) (226) (ميوه صدق است اطمينان دل) (احاديث) (351) (227) (بين دو عالم يكى جاهل نگر!) (اقوال) (352) (227) ( «طاعت عامه گناه خاصگان») (احاديث) (353) (228) (گر منافق ساخت مسجد توطئه است) (قصص) (354) (229) (كن حذر از سبزه و گل در دمَن) (احاديث) (355) (229) ( «بر شما من از شما مشفق‌ترم) (احاديث) (356) (229) (آتش و پروانه تمثيل نبى6است) (احاديث) (تمثيلات) (356) (229) (عاقلان از بهر جاهل غم خورند) (احاديث) (357) (230) ( «حكمت قرآن چو ضاله مؤمن است») (احاديث) (358) (230) (هر كه مؤمن شد كياست زان اوست) (احاديث) (359) (231) (عارف حق شد زبانش نارسا) (احاديث) (360) (231) (چار هندو در يكى مسجد شدند) (قصص) (360) (231) (آن سه تن نسناس را هم قصه‌اى است) (قصص) (361) (232) (عبرت از غير است كار هر سعيد) (احاديث) (362) (232) (آخرين امّت نخستين مى‌شود) (احاديث) (363) (233) (هست گورستان مگر خانه فقير!) (قصص) (364) (233) (قصّه روباه و طبل پر صدا) (تمثيلات) (365) (234) (داستان پهلوان بى‌هنر) (قصص)

(366) (234) (لنگه‌اى از گندم و ديگر ز خاك!) (قصص) (367) (235) (بهر ادهم سوزن زر آورند!) (قصص) (368) (236) (قرّة العين پيامبر شد نماز) (احاديث) (369) (236) ( «در يكى پيهى نهى تو روشنى») (احاديث) (370) (236) (برطرف سازد نجس را قُلَّتين) (احاديث) (371) (237) (بدترين كيفر همان ترك دعاست) (قصص) (371) (237) (داستان عالم عاصى شنو) (قصص) (372) (237) ( «كى خورد بنده خدا الّا حلال») (احاديث) (373) (238) (بشنو اين شش امتياز مصطفى6) (احاديث) (374) (238) (اشترى شد رام يك موش ضعيف) (تمثيلات) (375) (239) (مالك دينار و لطف ماهيان) (قصص) (376) (240) (هست امر معتدل خير الامور) (احاديث) (377) (240) (قلب او6بيدار باشد وقت خواب (احاديث) (378) (241) (ضاله مؤمن هميشه حكمت است) (احاديث) (379) (241) (كرد تصديق مسيح، يحياى پاك) (قصص) (380) (241) (داستان احول و ديدار ماه) (قصص) (381) (242) (عهد نو شروان و داروى حيات) (قصص) (382) (242) (مؤمنان هستند نفس واحده) (احاديث) (383) (242) (كينه‌هاى اوس و خزرج محو شد) (قصص) (384) (243) (دايگى ماكيان و تخم بط!) (تمثيلات)

«دفتر سوم»

(385) (245) (تكيه بر «سه» سنّت پيغمبر است) (احاديث) (اقوال) (386) (246) (قصه فرزند فيل و انتقام) (قصص) (387) (249) ( «گفت اطفال من‌اند اين اوليا») (احاديث) (اقوال) (388) (249) (حرمت اموال چون خونها بدان) (احاديث) (389) (250) ( «آن كه يابد بوى حق را از يمن») (احاديث) (390) (250) (نزد حق «سين» بلالش «شين» بُوَد) (احاديث)

(390) (251) (بنگر اين «الهمد» و آن «الحمد» را) (قصص) (391) (251) (هان دعا كن از دهان غير خود!) (احاديث) (392) (252) (پوست را هم بفكنى نشناسمت!) (قصص) (تمثيلات) (393) (253) (از كسى كه نيكى‌اش كردى بترس!) (احاديث) (394) (253) (سوء ظن محتاط و زيرك سازدت) (احاديث) (395) (254) (قصّه اهل سبا و كفرشان) (قصص) (396) (254) (گر تو من باشى بگو من كيستم؟!) (قصص) (تمثيلات) (397) (255) ( «چون قضا آيد شود تنگ اين جهان») (احاديث) (398) (256) (در چه افتد آن كه چاهى مى‌كَند) (اقوال) (تمثيلات) (399) (256) (كن توكّل بر حق و روزى بخواه) (احاديث) (400) (256) (نيست چاره با قضاى آسمان) (احاديث) (401) (256) (چون قضا آيد خرد عاجز شود) (احاديث) (402) (256) (بخل فرزندان بلاى باغ شد) (قصص) (403) (257) ( «گور عقل آمد، وطن در روستا») (احاديث) (403) (257) (ساكن متروكه‌ها چون مرده‌هاست) (احاديث) (404) (258) (در سفرها صحّت است و منفعت) (احاديث) (405) (258) (با سگ ليلى سخنها داشت قيس) (قصص) (406) (259) (خُمِّ رنگ و قصّه شغال بين) (تمثيلات) (407) (260) (آزمايندت چو كوزه از صدا) (احاديث) (اقوال) (408) (261) (دور شو از وسوسه هاروتيان) (قصص) (409) (261) (كوه را بز پرتگاه و مهلكه است) (تمثيلات) (410) (261) (زاد موسى نقش دشمن شد بر آب) (قصص) (411) (263) (وحشت فرعون افزون از عصا) (قصص) (412) (264) (آخرين امّت نخستين مى‌شود) (احاديث) (413) (264) (ساحران گشتند حق جو حق پرست) (قصص) (414) (264) (قلب او6بيدار باشد وقت خواب) (احاديث) (415) (265) (فيل و كوران را فراوان قصّه‌هاست) (قصص) (تمثيلات)

9 (416) (267) (بهر خالق شد «اعاده» سهل‌تر) (احاديث) (417) (267) (گشت كنعان دشمن نوح و نجات) (قصص) (417) (268) (عضو فاسد قطع گردد از بدن) (اقوال) (تمثيلات) (418) (269) (خود گنه باشد رضايت از گناه) (احاديث) (419) (269) (ده رضا اندر قضاى كردگار) (احاديث) (420) (270) (قصّه سلمانى و موى سپيد) (قصص) (421) (270) (قارى قرآن جليل امّت است) (اقوال) (422) (271) (جاى شكوه نيست هنگام وصال) (اقوال) (قصص) (423) (272) (عاقبت قاتل سزاى خويش ديد) (قصص) (424) (273) (سالم از تلقين به بيمارى فتد) (قصص) (تمثيلات) (425) (274) ( «در زبان پنهان بُوَد حُسن رجال») (احاديث) (426) (274) (هر كسى از عقل سهمى برده است) (احاديث) (427) (275) (از تمارض آدمى گردد مريض) (احاديث) (428) (275) (قصّه بو الخير اقطع خواندنى است) (قصص) (429) (279) (حرفه‌ها را ميل و رغبت در پى است) (اقوال) (429) (279) (كارها بر صاحبش آسان شود) (احاديث) (430) (279) (دل بُوَد لرزان چو پَرّى در فضا) (احاديث) (431) (280) (دل همى‌جوشد درون ديگ تن!) (احاديث) (432) (281) (با يزيد و قصّه تحريم آب) (قصص) (433) (281) (آدمى چون مُرد بيدارى رسد) (احاديث) (434) (281) (اين جهان رؤيا و خوابى بيش نيست) (احاديث) (435) (282) (نيست لغزش گر جلو را بنگرى) (تمثيلات) (436) (283) (خواب صد سال عُزير و مركبش) (قصص) (437) (283) (خنده بر مرگ پسر بين زين پدر!) (قصص) (438) (283) (پير هر قومى به مانند نبى است) (احاديث) (439) (285) (هست پيغمبر شفيع عاصيان) (احاديث) (440) (285) (صالحان امّتم خود شافع‌اند) (احاديث)

(441) (286) (قصّه بيناى نابينا ببين) (قصص) (442) (286) (حكمت خاموشى از لقمان شنو) (احاديث) (قصص) (443) (287) (بطن در بطن است قرآن كريم) (احاديث) (444) (288) (از دقوقى شرح مبسوطى بخوان) (قصص) (445) (291) (بهر امّت هست پيغمبر پدر) (احاديث) (446) (291) (عضو مقطوع بدن را مُرده دان) (احاديث) (447) (292) (حق شناسد اولياى خاص خود) (احاديث) (448) (292) (كى توانم ربّ خود را من ستود) (احاديث) (449) (292) (در «تحيّات» است مدح انبيا) (احاديث) (450) (293) (عمر خود را در چه پايان برده‌اى؟) (احاديث) (451) (293) (سجده كردن را بياموز از رسول6) (احاديث) (452) (294) (عاقل و جاهل كجا يكسان بود؟) (احاديث) (453) (295) ( «حزم چه بوَد بد گمانى در جهان») (احاديث) (454) (295) ( «حق همى‌گويد نظرمان بر دل است») (احاديث) (455) (295) ( «دل نظرگاه خدا وان گاه كور!») (احاديث) (456) (295) (نيست آگه جز خدا بر اوليا) (احاديث) (457) (295) (حبّ اشيا كور سازد كر كند) (احاديث) (458) (295) (نور چشم مصطفى باشد نماز) (احاديث) (459) (296) ( «كژ نهم تا راست گردد اين جهان») (احاديث) (460) (296) (فاجران افشاگر جُرم خودند) (احاديث) (461) (297) ( «نَفس تو هر دم برآرد صد شرار») (احاديث) (461) (297) (با وضو كن آتش خشمت خموش) (احاديث) (462) (297) (ريگها شد آرد از بهر خليل) (قصص) (462) (297) (بهر موسى پشم بز گردد حرير) (قصص) (463) (299) ( «مرغ با بيلى عدو را بشكند») (قصص) (464) (299) ( «دُمّ گاو كُشته بر مقتول زن») (قصص) (465) (300) (شد خدا بهر رسولش ميزبان) (احاديث)

(466) (300) (احمقان را نيست داروى علاج) (احاديث) (467) (301) (اين جهان رؤيا و خوابى بيش نيست) (احاديث) (468) (301) ( «اصلشان بد بود آن اهل سبا») (قصص) (469) (302) (شاه پيلان و رسول ماه بين) (تمثيلات) (470) (303) (استعاذه كن تو از سوء القضا) (احاديث) (471) (304) ( «ديده و دل هست بين اصبعين») (احاديث) (472) (304) ( «عزم و فسخت هم ز عزم و فسخ اوست») (احاديث) (473) (304) ( «نوح اندر باديه كشتى بساخت») (قصص) (474) (305) ( «چشمتان را وا گشايد مرگ، نيك») (احاديث) (475) (305) (مرغ زيرك شد اسير دانه‌اى) (قصص) (تمثيلات) (476) (305) ( «ساخت موسى قدس در باب صغير») (قصص) (477) (306) (بى‌طهارت كى نمازت شد نماز) (احاديث) (478) (306) (قصّه خواجه شنو با آن غلام) (قصص) (479) (307) (تاجر ترسو منافع كم برد) (احاديث) (480) (307) (اتقيا باشند پنهان از نظر) (احاديث) (481) (308) (سوى حق رو تا شتابد سوى تو) (احاديث) (482) (309) (قصّه قحطىِّ آب و پير زن) (قصص) (483) (311) (نام كودك را نبى6تغيير داد) (قصص) (484) (311) (مرغكى كفش پيامبر را ربود) (قصص) (485) (312) ( «گرم‌تر گردد همى از منع، مرد») (احاديث) (تمثيلات) (486) (312) (عجز در عصيان تو را پاكى دهد) (احاديث) (487) (313) (گفت احمد6فقر من فخر من است) (احاديث) (487) (313) (اغنيا لغزند بيش از ديگران) (احاديث) (488) (313) (آفرين بايد نه نفرين بر خروس!) (احاديث) (489) (314) ( «عاقل اوّل بيند آخر را به دل») (احاديث) (490) (314) (صالحان را هست نعمتهاى خاص) (احاديث) (491) (315) (آدمى را سجده‌ها جنّت شود) (احاديث)

(492) (315) (ذكر مؤمن مرغ گردد در بهشت) (احاديث) (493) (315) (نور مؤمن مى‌كند خاموش نار) (احاديث) (494) (316) (وسوسه با وحى يكسان كى بُوَد) (احاديث) (495) (316) ( «لا خلابه گوى و مشتاب و مران») (احاديث) (496) (316) (قصّه مغبون و امداد از نبى6) (احاديث) (497) (317) ( «هست تعجيلت ز شيطان لعين») (احاديث) (498) (318) (مرگ شد بهر بلال عين طرب) (قصص) (499) (318) (اين جهان باشد رَحم، ما چون چنين) (احاديث) (تمثيلات) (500) (318) (زادن دوم كمال آدمى است) (احاديث) (501) (319) (اوليا را جز خدا نشناخت كس) (احاديث) (502) (319) (قصّه صدر جهان بين و پسر) (قصص) (503) (321) ( «رَبّ سَلِّم» هست ذكر مسلمين) (احاديث) (504) (322) ( «ديد مريم صورتى بس جان فزا») (قصص) (505) (322) ( «آفتاب آمد دليل آفتاب») (احاديث) (506) (322) (شادى از شُش باشد و غم از جگر) (احاديث) (507) (323) (بعد عُسرتها گشايش مى‌رسد) (احاديث) (508) (323) (اى خوشا بر نفس دون چيره شدن) (احاديث) (509) (323) (اهل ايمان اهل ميهن دوستى است) (احاديث) (510) (324) (هر كجا يار است آنجا شهر ماست) (اقوال) (511) (324) (عقل و عاقل را قضا احمق كند) (احاديث) (512) (324) (بود رى را ميهمان كُش مسجدى!) (قصص) (513) (326) (دين همان اخلاص ورزيدن بُوَد) (احاديث) (514) (326) (كافران دنياى دون را عاشق‌اند) (اقوال) (515) (327) (از شجاعت دم مزن قبل از نبرد) (احاديث) (516) (327) (يار مشرك بود شيطان در غزا) (قصص) (517) (328) (بدترين دشمن درون آدمى است) (احاديث) (518) (328) (سِحر باشد در بيان آدمى) (احاديث)