کتاب احادیث و قصص مثنوی

(809) (471) (چون در حق را زنى يابى مراد) (احاديث) (810) (471) (اهل ايمان جمله نفس واحدند) (احاديث) (811) (471) ( «هر كه خود بشناخت يزدان را شناخت») (احاديث) (812) (472) (شد ز تقدير الهى عقل مات) (احاديث) (813) (472) (داستانها بشنو از توبه‌ى نصوح) (قصص) (814) (474) (هست تائب همچو ناكرده گناه) (احاديث) (815) (474) (قصّه شير گر و درمان او) (تمثيلات) (816) (476) (عقل قطب توست گرد آن بگرد) (احاديث) (817) (476) (هست واجب، جُستن رزق حلال) (احاديث) (818) (477) (كسب ما باشد كليد رزقها) (احاديث) (819) (477) (حق چو رزّاق است جز او را مخوان) (احاديث) (819) (477) ( «رزق آيد پيش هر كه صبر جست») (احاديث) (820) (478) (گنج بى‌پايان قناعت را بدان) (احاديث) (821) (478) (تا طمع باشد بُوَد احساس فقر) (احاديث) (822) (478) (تو به رزق و رزق بر تو شايق است) (احاديث) (823) (479) (رزق تعقيبت كند هر جا روى) (احاديث) (823) (479) (قصّه حلوا و آن صوفى شنو) (قصص) (824) (481) (دل به نور حق ز دنيا سرد شد) (احاديث) (825) (481) ( «اى خنك آن كس كه عقلش نر بود») (احاديث) (826) (481) (داستان خر برفت و خر برفت) (قصص) (تمثيلات) (827) (482) (واى اگر گيرند روبه را شتر!) (قصص) (828) (483) ( «مكر شيطان است تعجيل و شتاب») (احاديث) (829) (483) (گفت احمد6عترتم چون كشتى است) (احاديث) (830) (483) ( «گشت هفتاد و دو ملّت اهل دين») (احاديث) (831) (483) (جز براى حق پرستيدن خطاست) (احاديث) (832) (484) ( «بهر عشق او را خدا لولاك گفت») (احاديث) (833) (485) (با دعاى مصطفى6برگشت شمس) (قصص)

(834) (486) (گفت احمد6فقر كفرآور شود) (احاديث) (835) (486) ( «جوع خود سلطان داروهاست هين») (احاديث) (836) (486) (دوست كى از جوع نالد وز نياز) (اقوال) (837) (487) ( «جوع، رزق جان خاصان خداست») (احاديث) (838) (487) ( «رزق تو بر تو ز تو عاشق‌تر است») (احاديث) (839) (487) (بشنو اين قصّه ز گاوى پر خوراك) (قصص) (840) (487) (آن يكى با شمع مى‌جست آدمى!) (قصص) (841) (488) ( «صد عطارد را قضا ابله كند») (احاديث) (842) (488) (عارف حق را زبان كُند است و لال) (احاديث) (843) (489) (قصّه آن مغ كه ظلمت را گزيد) (قصص) (844) (489) (ان شاء اللَّه ذكر و ورد مؤمن است) (احاديث) (845) (490) (آنچه را حق خواست آن خواهد شدن) (احاديث) (846) (490) (هم ملك هم ديو مشتاق تواند!) (847) (490) (هست از گبران بَتَر، اهل قَدَر) (احاديث) (848) (491) (قصّه آن دزد و توجيهات او) (قصص) (849) (492) (عبد صالح را مشيّت از خداست) (احاديث) (850) (492) ( «كژ روى، جفّ القلم، كژ آيدت») (احاديث) (851) (492) (از تصدّق ذرهّ‌اى كوهى شود) (احاديث) (852) (492) ( «آن وفا را هم وفا، جفّ القلم») (احاديث) (853) (493) (جاهلى شد معترض بر ربّ خويش) (قصص) (854) (493) ( «زان كه مى‌بافى همه روزه بپوش») (احاديث) (854) (494) (كى توان از خارها انگور چيد) (تمثيلات) (855) (494) (فعل توست اين غصّه‌ها، جفّ القلم) (احاديث) (856) (494) (علم و تعليم است نقش بر حجر) (احاديث) (857) (495) (ملّت اسلام هفتاد و دو شد) (احاديث) (858) (495) (شيطنت را عقل دانستن خطاست) (احاديث) (859) (496) (حاضران جذب پيامبر6مى‌شدند) (قصص)

(860) (496) (بهر مجنون هست ليلى بهترين) (قصص) (861) (498) (آن كه شد غرق هوس وعظش چه سود؟) (قصص) (862) (498) ( «اى خنك آن را كه ذات خود شناخت») (احاديث) (863) (498) (قصّه گبر و مسلمانى شنو) (اقوال) (864) (498) ( «يك مؤذّن داشت بس آواز بد») (قصص) (865) (500) ( «گفت آوه زان خر فحل فريد») (قصص) (866) (501) (اين چنين نعمت نديده هيچ چشم) (احاديث) (867) (501) (مرد ايمان اهل انس و الفت است) (احاديث) (868) (502) (از خليفه بشنو و خُمهاى مى) (قصص) (869) (504) (با مى محبوب و اصل شد حبيب) (احاديث) (870) (505) (احمد6از هجران حق بى‌تاب شد) (قصص) (871) (505) ( «عفو كن تا عفو يابى در جزا») (احاديث) (872) (506) (هست باب و جدّ و اجدادش كريم) (احاديث) (873) (506) (آفريده حق بشر را بهر خويش) (احاديث) (874) (506) (اى خوش آن كاو نفس خود را رام كرد) (احاديث) (875) (507) (قصّه خضرويه و شوق جهاد) (قصص) (876) (507) ( «اين جهاد اكبر است آن اصغر است») (احاديث) (877) (507) (ريخت شبلى سكّه‌هاى خود در آب) (قصص) (878) (509) (قصّه‌ها بين از قياس آن كنيز) (قصص) (879) (513) (كى شنيدن هست با ديدن يكى) (احاديث) (880) (513) (چار انگشت است از باطل به حق) (احاديث) (881) (513) (از شجاعت دم مزن پيش از قتال) (احاديث) (882) (514) (گفت احمد6هست دنيا همچو خواب) (احاديث) (883) (514) (پاكى شوهر دهد عفّت به زن (احاديث) (884) (514) (بهر جنّت رنجها بايد كشيد) (احاديث) (885) (515) (داستان جام و محمود و اياز) (قصص) (886) (516) (يك ز صد بيتى به دنيا رحمتش) (احاديث)

(887) (516) (آن كه رَست از نار، از كوثر شكُفت) (احاديث) (888) (517) (خلق را حق آفريد از بهر جود) (احاديث)

«دفتر ششم»

(889) (519) (هر كسى بر شغل خود راغب شود) (احاديث) (890) (519) (گاه يك تن مى‌شود همچون هزار) (احاديث) (891) (520) (خصم حقّ است آن كه خصم اولياست) (احاديث) (892) (520) (قلب مؤمن هست در دست خدا) (احاديث) (893) (521) (جنگ و صلح مصطفى6بهر خداست) (احاديث) (894) (521) (قصّه مرغ ميان شهر و ده) (قصص) (895) (521) (گفت6يا رب كن هدايت امّتم) (احاديث) (895) (521) (اى خدا بنماى خود را روز حشر) (احاديث) (896) (522) (باشد از آل نبى هر متّقى) (احاديث) (897) (523) (بايد از دوزخ همه كس بگذرد) (احاديث) (898) (523) (هست دنيا گنده پيرى چاپلوس) (احاديث) (899) (524) (خُلد خواهى از كسى چيزى مخواه) (احاديث) (899) (524) (قصّه ثوبان و شلّاقش شنو) (احاديث) (قصص) (900) (524) (گفت6فتواى دلت را كم مگير) (احاديث) (901) (525) (قصّه گنجشك و توجيهات دام) (تمثيلات) (902) (526) (قصّه دزدان و مرد روستا) (قصص) (903) (528) ( «دين احمد را ترهّب نيك نيست») (احاديث) (903) (528) (تارك دنياست مبغوض رسول6) (احاديث) (قصص) (904) (528) (هست رهبانيّتم غزو و جهاد) (احاديث) (905) (529) (بهترين، نافع‌ترين باشد به خلق) (احاديث) (906) (529) (گفت احمد6امّتم مرحومه است) (احاديث) (907) (529) ( «هست تنهايى به از ياران بد») (احاديث) (908) (530) ( «مرده‌اش خوان چون كه مُرده جو بُوَد») (909) (530) (هان! نبى السيف باشد مصطفى6) (احاديث)

(910) (530) (هست سنّت جَستن از ما لا يطاق) (احاديث) (911) (531) (گرگ امّت، تك روان را مى‌درد) (احاديث) (912) (532) (طعمه گرگ است آن كاو شد جدا) (احاديث) (913) (532) (مؤمنان هستند پشتيبان هم) (احاديث) (914) (532) ( «خواب را با ديده عاشق چه كار؟») (قصص) (914) (532) (قصّه‌هايى بشنو از خامى عشق) (قصص) (915) (533) ( «عاقبت جوينده يابنده بُوَد») (احاديث) (916) (534) (مردن عارف بدين‌سان را نگر) (قصص) (917) (535) (مؤمنان هستند «نفس واحده») (احاديث) (918) (535) (مرد نابينا و بيت مصطفى6) (قصص) (919) (536) (در غيورى كس به احمد6كى رسد) (احاديث) (920) (536) ( «كه ز منع آن ميل افزون‌تر شود») (احاديث) (921) (536) (تا شناسندم، نمودم خلقشان) (احاديث) (922) (536) (قبل مردن هر كه ميرد زنده اوست) (احاديث) (923) (537) (متّقى مرده است و با ما مى‌زيد!) (احاديث) (924) (537) ( «زان كه پيش از مرگ او كرده است نقل») (احاديث) (925) (538) ( «زاده ثانى است احمد6در جهان) (احاديث) (926) (538) (دور احمد6با قيامت شد قرين) (احاديث) (927) (538) (زنده آن باشد كه قبل از مرگ مُرد) (احاديث) (928) (538) ( «آن يكى مى‌زد سَحورى بر درى) (قصص) (929) (539) (صالحان را هست نعمتهاى خاص) (احاديث) (930) (539) (در شكنجه از «احَد» گفتى بلال) (قصص) (931) (540) (قصّه معراج و تكريم از بلال) (احاديث) (932) (540) (بسته گردد باب توبه روز حشر) (احاديث) (933) (541) (مخلصان سرچشمه حكمت شوند) (احاديث) (934) (541) (آدمى بيند به پيهى عالَمى) (احاديث) (935) (541) (استماع ما ز حق باشد نه گوش) (احاديث)

(936) (542) (اى بلال آرامشم ده با نماز) (احاديث) (937) (542) (هر كه قُربش بيش، بيش او را بلا) (احاديث) (938) (542) (اين «هلال» از اولياى حق بُوَد) (احاديث) (قصص) (939) (544) (مؤمنان بينند با نور خدا) (احاديث) (940) (544) (هست اصحاب پيامبر چون نجوم) (احاديث) (941) (544) (انبيا ارض و سما را طى كنند) (احاديث) (942) (545) (حق، گل آدم چهل روزه سرشت) (احاديث) (943) (545) (پير زالى با هوسهاى جوان) (قصص) (944) (546) (قدر فهم مستمع بايد سخن) (احاديث) (945) (547) (باش با نيكان كه بودن با خداست) (اقوال) (946) (547) ( «جوهرى» را وسوسه‌ى پرواز بود) (قصص) (947) (548) (دوزخ و جنّت شد احمد6را عيان) (احاديث) (948) (548) (قصّه محمود و آن هندو پسر) (قصص) (949) (549) ( «بر زمينت مى‌زند نادان دوست») (احاديث) (اقوال) (950) (549) (حسرت ميّت ز فوت فرصت است) (احاديث) (951) (549) (هست از شيطان «غرانيق العُلى») (قصص) (952) (550) (باش يكسان بهر غير و بهر خود) (احاديث) (953) (551) (چاه اگر كَندى بيفتى خود در آن) (اقوال) (تمثيلات) (954) (551) (هست اصحابم همانند نجوم) (احاديث) (955) (551) (هست كودك راز و رمز والدش) (احاديث) (956) (551) (ياور احمد6تهى دستان بُدند) (احاديث) (957) (552) ( «جمله دنيا را پر پشه بها») (احاديث) (958) (552) (مستمع گوينده را شايق كند) (احاديث) (959) (552) (گفته لولاك در شأن نبى است) (احاديث) (960) (553) (گشت دزد اطلس آن درزى شوخ) (قصص) (961) (553) (بشنو اين حاضر جوابى را ز زن) (قصص) (962) (554) (نيست پوشاكى خشن‌تر از طلاق) (قصص)

(963) (554) (ريش شد آگاه‌تر از صاحبش!) (اقوال) (تمثيلات) (964) (555) (دورها نزديك شد با لطف حق) (احاديث) (اقوال) (965) (555) (از جهاد و غزو، زن گشته معاف) (احاديث) (966) (555) (از زنان عارف نيابى جز قليل) (احاديث) (967) (556) (مخلصان سرچشمه حكمت شوند) (احاديث) (968) (556) (عقل باشد اوّلين مخلوق حق) (احاديث) (969) (556) (هست اطعام نبى6از سوى حق) (احاديث) (970) (556) (از رياضت شير رام شيخ شد) (قصص) (971) (557) (شب چو لاشه مى‌فتد اهل نفاق) (احاديث) (972) (558) (ديو شد تسليم خير المرسلين) (احاديث) (973) (558) (حق نبى6را خلعت لولاك داد) (احاديث) (974) (558) (زيركىّ مومن از نور خداست) (احاديث) (975) (558) ( «جان ما چون مُهره در دست خداست) (احاديث) (976) (559) (شد مراد حق تجلّى و ظهور) (احاديث) (977) (559) (چون دو قُلّه نيستى طاهر نه‌اى) (احاديث) (978) (559) (هود ياران را ز طوفان دور كرد) (قصص) (979) (559) (عترت احمد6بُوَد كشتى نوح) (احاديث) (تمثيلات) (980) (559) (كن ز درياى نبى6نقل حديث) (احاديث) (981) (560) (مخلصان از هر دو عالم فارغ‌اند) (احاديث) (982) (560) (گاه، طاعت مايه گيرد از گناه!) (احاديث) (983) (560) (هست از شيطان، عجولى بشر) (احاديث) (984) (561) (اوج آمرزش سحرگاهان بُوَد) (احاديث) (985) (561) (احمد6از حق خواست چشمانى پر آب) (احاديث) (986) (562) (از ضعيفان‌اند جنّت رفتگان) (احاديث) (987) (562) (قصّه حلوا و خواب و سه رفيق) (قصص) (988) (562) (غير شهرى خوش پذيرد ميهمان) (احاديث) (اقوال) (989) (563) ( «گوش كن قسّامُ فى النّار از خبر») (احاديث)

(990) (563) ( «هيچ كافر را به خوارى منگريد») (احاديث) (991) (564) (شرط سن را بشنو از اين سه شريك) (قصص) (992) (565) (با تواضع از اكابر ياد كن) (احاديث) (993) (565) (بندگى در خدمت و خُلق نكوست) (احاديث) (994) (566) (كى شنيدن هست با ديدن يكى) (احاديث) (995) (566) ( «دل نيارامد به گفتار دروغ») (احاديث) (996) (566) (چون دهى صدقه رهى از صد بلا) (احاديث) (997) (567) (شد فريضه علم بر هر مرد و زن) (احاديث) (998) (567) (نيست رهبانيت اندر دين ما) (احاديث) (999) (567) (بشنو اين تمثيل را از موش و غوك) (تمثيلات) (1000) (567) (در جماعت هست رحمتهاى حق) (احاديث) (1001) (568) ( «مصطفى6فرمود اصحابى نجوم») (احاديث) (1002) (568) (گفت پيغمبر6به نوبت بين مرا) (احاديث) (1003) (568) (دوست خواهد مستمر ديدار دوست) (احاديث) (1004) (569) (شد زكات جاه، يارى ضعيف) (احاديث) (1005) (569) (صالحان را هست نعمتهاى خاص) (احاديث) (1006) (569) (چون قضا آمد خرد درمانده شد) (احاديث) (1007) (569) ( «نحس ديدى، صدقه و استغفار كن») (احاديث) (1008) (570) (سرِّ النّاسُ معادن را شنو) (احاديث) (1009) (570) ( «همچو مجنون بو كنم هر خاك را») (قصص) (1010) (571) (همچو احمد6كه بَرَد بوى از يمن») (قصص) (1011) (571) (بيش از اين گر من پرم سوزد پَرَم) (احاديث) (1012) (571) (كور و كر سازد محبّت مرد را) (احاديث) (1013) (571) (حق درون را، نه برون را، بنگرد) (احاديث) (1014) (571) (گفت حق «لولاك» در شأن نبى) (احاديث) (1015) (572) (داستان گاو آبى را شنو) (قصص) (تمثيلات) (1016) (572) (اى خنك آن كس كه نور حق بيافت) (احاديث)