کتاب احادیث و قصص مثنوی

(887) (516) (آن كه رَست از نار، از كوثر شكُفت) (احاديث) (888) (517) (خلق را حق آفريد از بهر جود) (احاديث)

«دفتر ششم»

(889) (519) (هر كسى بر شغل خود راغب شود) (احاديث) (890) (519) (گاه يك تن مى‌شود همچون هزار) (احاديث) (891) (520) (خصم حقّ است آن كه خصم اولياست) (احاديث) (892) (520) (قلب مؤمن هست در دست خدا) (احاديث) (893) (521) (جنگ و صلح مصطفى6بهر خداست) (احاديث) (894) (521) (قصّه مرغ ميان شهر و ده) (قصص) (895) (521) (گفت6يا رب كن هدايت امّتم) (احاديث) (895) (521) (اى خدا بنماى خود را روز حشر) (احاديث) (896) (522) (باشد از آل نبى هر متّقى) (احاديث) (897) (523) (بايد از دوزخ همه كس بگذرد) (احاديث) (898) (523) (هست دنيا گنده پيرى چاپلوس) (احاديث) (899) (524) (خُلد خواهى از كسى چيزى مخواه) (احاديث) (899) (524) (قصّه ثوبان و شلّاقش شنو) (احاديث) (قصص) (900) (524) (گفت6فتواى دلت را كم مگير) (احاديث) (901) (525) (قصّه گنجشك و توجيهات دام) (تمثيلات) (902) (526) (قصّه دزدان و مرد روستا) (قصص) (903) (528) ( «دين احمد را ترهّب نيك نيست») (احاديث) (903) (528) (تارك دنياست مبغوض رسول6) (احاديث) (قصص) (904) (528) (هست رهبانيّتم غزو و جهاد) (احاديث) (905) (529) (بهترين، نافع‌ترين باشد به خلق) (احاديث) (906) (529) (گفت احمد6امّتم مرحومه است) (احاديث) (907) (529) ( «هست تنهايى به از ياران بد») (احاديث) (908) (530) ( «مرده‌اش خوان چون كه مُرده جو بُوَد») (909) (530) (هان! نبى السيف باشد مصطفى6) (احاديث)

(910) (530) (هست سنّت جَستن از ما لا يطاق) (احاديث) (911) (531) (گرگ امّت، تك روان را مى‌درد) (احاديث) (912) (532) (طعمه گرگ است آن كاو شد جدا) (احاديث) (913) (532) (مؤمنان هستند پشتيبان هم) (احاديث) (914) (532) ( «خواب را با ديده عاشق چه كار؟») (قصص) (914) (532) (قصّه‌هايى بشنو از خامى عشق) (قصص) (915) (533) ( «عاقبت جوينده يابنده بُوَد») (احاديث) (916) (534) (مردن عارف بدين‌سان را نگر) (قصص) (917) (535) (مؤمنان هستند «نفس واحده») (احاديث) (918) (535) (مرد نابينا و بيت مصطفى6) (قصص) (919) (536) (در غيورى كس به احمد6كى رسد) (احاديث) (920) (536) ( «كه ز منع آن ميل افزون‌تر شود») (احاديث) (921) (536) (تا شناسندم، نمودم خلقشان) (احاديث) (922) (536) (قبل مردن هر كه ميرد زنده اوست) (احاديث) (923) (537) (متّقى مرده است و با ما مى‌زيد!) (احاديث) (924) (537) ( «زان كه پيش از مرگ او كرده است نقل») (احاديث) (925) (538) ( «زاده ثانى است احمد6در جهان) (احاديث) (926) (538) (دور احمد6با قيامت شد قرين) (احاديث) (927) (538) (زنده آن باشد كه قبل از مرگ مُرد) (احاديث) (928) (538) ( «آن يكى مى‌زد سَحورى بر درى) (قصص) (929) (539) (صالحان را هست نعمتهاى خاص) (احاديث) (930) (539) (در شكنجه از «احَد» گفتى بلال) (قصص) (931) (540) (قصّه معراج و تكريم از بلال) (احاديث) (932) (540) (بسته گردد باب توبه روز حشر) (احاديث) (933) (541) (مخلصان سرچشمه حكمت شوند) (احاديث) (934) (541) (آدمى بيند به پيهى عالَمى) (احاديث) (935) (541) (استماع ما ز حق باشد نه گوش) (احاديث)

(936) (542) (اى بلال آرامشم ده با نماز) (احاديث) (937) (542) (هر كه قُربش بيش، بيش او را بلا) (احاديث) (938) (542) (اين «هلال» از اولياى حق بُوَد) (احاديث) (قصص) (939) (544) (مؤمنان بينند با نور خدا) (احاديث) (940) (544) (هست اصحاب پيامبر چون نجوم) (احاديث) (941) (544) (انبيا ارض و سما را طى كنند) (احاديث) (942) (545) (حق، گل آدم چهل روزه سرشت) (احاديث) (943) (545) (پير زالى با هوسهاى جوان) (قصص) (944) (546) (قدر فهم مستمع بايد سخن) (احاديث) (945) (547) (باش با نيكان كه بودن با خداست) (اقوال) (946) (547) ( «جوهرى» را وسوسه‌ى پرواز بود) (قصص) (947) (548) (دوزخ و جنّت شد احمد6را عيان) (احاديث) (948) (548) (قصّه محمود و آن هندو پسر) (قصص) (949) (549) ( «بر زمينت مى‌زند نادان دوست») (احاديث) (اقوال) (950) (549) (حسرت ميّت ز فوت فرصت است) (احاديث) (951) (549) (هست از شيطان «غرانيق العُلى») (قصص) (952) (550) (باش يكسان بهر غير و بهر خود) (احاديث) (953) (551) (چاه اگر كَندى بيفتى خود در آن) (اقوال) (تمثيلات) (954) (551) (هست اصحابم همانند نجوم) (احاديث) (955) (551) (هست كودك راز و رمز والدش) (احاديث) (956) (551) (ياور احمد6تهى دستان بُدند) (احاديث) (957) (552) ( «جمله دنيا را پر پشه بها») (احاديث) (958) (552) (مستمع گوينده را شايق كند) (احاديث) (959) (552) (گفته لولاك در شأن نبى است) (احاديث) (960) (553) (گشت دزد اطلس آن درزى شوخ) (قصص) (961) (553) (بشنو اين حاضر جوابى را ز زن) (قصص) (962) (554) (نيست پوشاكى خشن‌تر از طلاق) (قصص)

(963) (554) (ريش شد آگاه‌تر از صاحبش!) (اقوال) (تمثيلات) (964) (555) (دورها نزديك شد با لطف حق) (احاديث) (اقوال) (965) (555) (از جهاد و غزو، زن گشته معاف) (احاديث) (966) (555) (از زنان عارف نيابى جز قليل) (احاديث) (967) (556) (مخلصان سرچشمه حكمت شوند) (احاديث) (968) (556) (عقل باشد اوّلين مخلوق حق) (احاديث) (969) (556) (هست اطعام نبى6از سوى حق) (احاديث) (970) (556) (از رياضت شير رام شيخ شد) (قصص) (971) (557) (شب چو لاشه مى‌فتد اهل نفاق) (احاديث) (972) (558) (ديو شد تسليم خير المرسلين) (احاديث) (973) (558) (حق نبى6را خلعت لولاك داد) (احاديث) (974) (558) (زيركىّ مومن از نور خداست) (احاديث) (975) (558) ( «جان ما چون مُهره در دست خداست) (احاديث) (976) (559) (شد مراد حق تجلّى و ظهور) (احاديث) (977) (559) (چون دو قُلّه نيستى طاهر نه‌اى) (احاديث) (978) (559) (هود ياران را ز طوفان دور كرد) (قصص) (979) (559) (عترت احمد6بُوَد كشتى نوح) (احاديث) (تمثيلات) (980) (559) (كن ز درياى نبى6نقل حديث) (احاديث) (981) (560) (مخلصان از هر دو عالم فارغ‌اند) (احاديث) (982) (560) (گاه، طاعت مايه گيرد از گناه!) (احاديث) (983) (560) (هست از شيطان، عجولى بشر) (احاديث) (984) (561) (اوج آمرزش سحرگاهان بُوَد) (احاديث) (985) (561) (احمد6از حق خواست چشمانى پر آب) (احاديث) (986) (562) (از ضعيفان‌اند جنّت رفتگان) (احاديث) (987) (562) (قصّه حلوا و خواب و سه رفيق) (قصص) (988) (562) (غير شهرى خوش پذيرد ميهمان) (احاديث) (اقوال) (989) (563) ( «گوش كن قسّامُ فى النّار از خبر») (احاديث)

(990) (563) ( «هيچ كافر را به خوارى منگريد») (احاديث) (991) (564) (شرط سن را بشنو از اين سه شريك) (قصص) (992) (565) (با تواضع از اكابر ياد كن) (احاديث) (993) (565) (بندگى در خدمت و خُلق نكوست) (احاديث) (994) (566) (كى شنيدن هست با ديدن يكى) (احاديث) (995) (566) ( «دل نيارامد به گفتار دروغ») (احاديث) (996) (566) (چون دهى صدقه رهى از صد بلا) (احاديث) (997) (567) (شد فريضه علم بر هر مرد و زن) (احاديث) (998) (567) (نيست رهبانيت اندر دين ما) (احاديث) (999) (567) (بشنو اين تمثيل را از موش و غوك) (تمثيلات) (1000) (567) (در جماعت هست رحمتهاى حق) (احاديث) (1001) (568) ( «مصطفى6فرمود اصحابى نجوم») (احاديث) (1002) (568) (گفت پيغمبر6به نوبت بين مرا) (احاديث) (1003) (568) (دوست خواهد مستمر ديدار دوست) (احاديث) (1004) (569) (شد زكات جاه، يارى ضعيف) (احاديث) (1005) (569) (صالحان را هست نعمتهاى خاص) (احاديث) (1006) (569) (چون قضا آمد خرد درمانده شد) (احاديث) (1007) (569) ( «نحس ديدى، صدقه و استغفار كن») (احاديث) (1008) (570) (سرِّ النّاسُ معادن را شنو) (احاديث) (1009) (570) ( «همچو مجنون بو كنم هر خاك را») (قصص) (1010) (571) (همچو احمد6كه بَرَد بوى از يمن») (قصص) (1011) (571) (بيش از اين گر من پرم سوزد پَرَم) (احاديث) (1012) (571) (كور و كر سازد محبّت مرد را) (احاديث) (1013) (571) (حق درون را، نه برون را، بنگرد) (احاديث) (1014) (571) (گفت حق «لولاك» در شأن نبى) (احاديث) (1015) (572) (داستان گاو آبى را شنو) (قصص) (تمثيلات) (1016) (572) (اى خنك آن كس كه نور حق بيافت) (احاديث)

(1017) (573) (مزبله، گلهاش نفريبد تو را) (احاديث) (1018) (573) ( «اين سخا شاخى است از سرو بهشت») (احاديث) (1019) (573) (اوّل از همسايه آنگه خويشتن) (احاديث) (1020) (573) (قصّه آن مصرى و كيسه‌ى طلا) (قصص) (1021) (574) (رُخ همى‌پوشاند موسى بعد طُور) (قصص) (1022) (575) ( «در دل مؤمن بگنجيدم چو ضيف») (احاديث) (1023) (575) ( «وصف آدم مظهر آيات اوست») (احاديث) (1024) (575) (قصّه شيرى كه در چاه اوفتاد) (تمثيلات) (1025) (575) (آينه مشكن خودت را كن علاج) (قصص) (تمثيلات) (1026) (576) ( «ديدن او ديدن خالق شده است») (احاديث) (1027) (576) (شاكر مردم خدا را شاكر است) (احاديث) (1028) (576) (ترك شكر خلق كفران حق است) (احاديث) (1029) (576) (شكر از مخلوق را حق طالب است) (احاديث) (1030) (577) (هست گاهى يك نفر همچون هزار) (احاديث) (1031) (578) (شفقت موسى به يك برّه نگر) (قصص) (1032) (578) (با شبانى انبيا خو كرده‌اند) (احاديث) (1033) (579) (يوسف از زندانيان طَرفى نبست) (قصص) (1034) (580) (دزد ايمان است شيطان وقت مرگ) (قصص) (1035) (580) (گفت احمد6هست دنيا لاشه‌اى) (احاديث) (1036) (581) (يارب اشيا را كماهى ده نشان) (احاديث) (1037) (581) ( «قلب بين اصبعين كبرياست») (احاديث) (1038) (581) (بى‌خبر بودن ز پايان، نعمت است) (احاديث) (1039) (582) (هست سه روز اختيارت وقت بيع) (احاديث) (1040) (582) (پس گرفتن صدقه را خوى سگ است) (احاديث) (1041) (582) (آن كه آسان گير شد سودش فزود) (احاديث) (1042) (583) (مال از صدقه نگيرد كاستى) (احاديث) (1043) (583) (حافظ اموال مى‌باشد زكات) (احاديث)

(1044) (584) (قصّه سلطان و سه فرزند او) (قصص) (تمثيلات) (1045) (585) ( «عاريه» بايد كه گردد تأديه) (احاديث) (1046) (586) (خاك را باشد لقب دار الغرور) (احاديث) (1047) (586) (گشت تسليم نبى6شيطان او) (احاديث) (1048) (586) (آدمى گردد حريص از «ما مُنع») (احاديث) (1049) (586) (آن كه چاهى كند در آن اوفتاد) (اقوال) (تمثيلات) (1050) (587) (گرم‌تر گردد بشر از «ما مُنع») (احاديث) (1051) (587) (قصّه صدر جهان و آن فقير) (قصص) (1052) (587) (شد نجات آدمى در خامُشى) (احاديث) (1053) (588) (اى خنك آن كس كه قبل از مرگ مُرد) (احاديث) (1054) (588) (جذبه‌اى از حق به از صد اجتهاد) (احاديث) (1055) (588) (يك عنايت از هزاران جهد به) (احاديث) (1056) (588) ( «نوم عالم از عبادت به بُوَد») (احاديث) (1057) (589) (عالم و دارا كجا گردند سير؟) (احاديث) (1058) (589) (زير دستان را چو خود اطعام كن) (احاديث) (1059) (590) (از زليخا نكته‌ها بشنو ز عشق) (قصص) (1060) (591) (محو گرداند گنه را تيغ تيز) (احاديث) (1061) (591) (بشنو از خوابى كه فقرى را زدود) (قصص) (1062) (592) ( «گفت پيغمبر كه مؤمن مزْهر است») (احاديث) (اقوال) (1063) (593) (هست مقهور خدا دلهاى ما) (احاديث) (1064) (593) (دوست دارد حق ز مؤمن ناله‌ها) (احاديث) (1065) (594) ( «دل بيارامد به گفتار صواب») (احاديث) (1066) (594) (شبه عيسى گشت مصلوب يهود) (قصص) (1067) (594) (هست در فسخ عزايم حق عيان) (احاديث) (1068) (595) (جمله چوپانيد و مسئول همه) (احاديث) (1069) (595) (كيد زن را بين و شهوت پيشگان) (اقوال) (1070) (599) (گم شده‌ى مؤمن همانا حكمت است) (احاديث)

(1071) (621) (بهر غير و بهر خود يكسان بخواه) (احاديث) (1072) (600) ( «ابن عمّ من على مولاى اوست») (احاديث) (1073) (600) (شد مسخّر قلبها در دست حق) (احاديث) (1074) (600) (نور مؤمن نار را خامُش كند) (احاديث) (1075) (601) (عجز در عصيان تو را پاكى دهد) (احاديث) (1076) (601) (در چهل سالى فزون كن خير را) (احاديث) (1077) (601) (ناتوانى در گنه را قدر دان) (1078) (601) (قصّه شدّاد و نمرود كَفور) (قصص) (1079) (603) (دين بياموزيد از پير زنان) (احاديث) (1080) (603) (شد زليخا از پس پيرى جوان) (قصص) (1081) (604) (اى خوش آن كاو نفس خود را رام كرد) (احاديث) (1082) (604) (آدمى پنهان بُوَد زير زبان) (احاديث) (1083) (605) (كوزه سالم تو بشناس از طنين) (احاديث) (1084) (605) ( «هر كه چيزى جست بى‌شك يافت او») (احاديث) (اقوال)