کتاب احادیث و قصص مثنوی

(بهر اين بو گفت احمد در عظات) (236) (بهر اين فرمود آن شاه نبيه) (406) (بهر اين فرمود با موسى خدا) (251) (بهر اين فرمود پيغمبر كه من) (354) (بهر اين فرموده است آن ذو فنون) (354) (بهر اين كرده است منع آن با شكوه) (567) (بهر اين گفت آن خداوند فرج) (559) (بهر اين گفت آن رسول خوش پيام) (538) (بهر اين گفت آن نبى مستجيب) (446) (بهر مظلومان همى‌كندند چاه) (256) (بى‌شبانى كردن و آن امتحان) (578) (بيشتر اصحاب جنّت ابلهند) (562) (بى‌غرض مى‌كرد آن دم اعتراف) (412) (بى‌گمان خود هر زبان پرده‌ى دل است) (604) (بى‌مرادى شد قلاووز بهشت) (335) (بى‌نيازى از غم من اى امير) (569)

«پ»

(پادشاهى بر نديمى خشم كرد) (402) (پادشاهى كن به بخشش اى رحيم) (506) (پر خود مى‌كَند طاووسى به دشت) (438) (پر فكرت شد گل آلود و گران) (122) (پر مساز از كاغذ و از كُه مپر) (547) (پس از آن لولاك گفت اندر لقا) (571) (پس بپوشيد اوّل آن بر جان ما) (368) (پس به غيبت نيم ذّره‌ى حفظ كار) (141) (پس پيمبر گفت استفتوا القلوب) (524) (پس تسفسط آمد اين دعوىّ جبر) (490) (پَست مى‌گويم به اندازه‌ى عقول) (146) (پس تو را هر لحظه مرگ و رجعتى است) (56) (پس تو سرهنگى مكن با عاجزان) (29) (پس تو هم الجار ثمّ الدّار گو) (573) (پس جليس اللَّه گشت آن نيك بخت) (547) (پس چو حكمت ضاله مؤمن بُوَد) (241) (پس چو يعرف گفت چون جاى دگر) (319) (پس خموشى به دهد او را ثبوت) (411) (پس دمى مردار و ديگر دم سگى) (122) (پس رهى را كه نديدستى تو هيچ) (124) (پس زد انگشتك به رقص اندر فتاد) (448) (پس ز شرح سوز او كم زن نفس) (321) (پس ز عرش اندر بهشتستان رود) (463) (پس فرشته و ديو گشته عرضه‌دار) (490) (پس فرو شد ابله ايمان را شتاب) (580) (پس قيامت روز عرض اكبر است) (124)

«پ»

(پس كلام پاك در دلهاى كور) (160) (پس ملايك با خدا نالند زار) (593) (پس ملك گويد كه آن روضه‌ى خضر) (221) (پس نبيند جمله را با طمّ و رم) (571) (پس نكو گفت آن رسول خوش جواز) (434) (پشّه آمد از حديقه و از گياه) (340) (پشّه‌اى نمرود را با نيم پَر) (56) (پيش از عثمان يكى نسّاخ بود) (133) (پيش عطّارى يكى گل خوار رفت) (357) (پيشه‌اش اندر ظهور و در كمين) (521)

(پيل اندر خانه تاريك بود) (265)

«ت»

(تا أحب اللَّه آيى در حسيب) (456) (تا أحب للَّه آيد نام من) (146) (تا به پشت آدم اسلافش همه) (363) (تا بدينجا بيش همره نيستم) (454) (تا بدين مُلكى كه او دامى است ژرف) (358) (تا برآيد ناگهان صبح اجل) (417) (تا به گفته‌ى مصطفى شاه نجاح) (582) (تا بيابى بوى خلد از يار من) (355) (تا توانى پا منه اندر فراق) (198) (تاجر ترسنده طبع شيشه جان) (307) (تا درآمد حكم و تقدير اله) (472) (تازگى و جنبش طوبى است اين) (92) (تازيانه از كَفَش افتاد راست) (524) (تا سحر جمله شب آن شاه عُلى) (561) (تا سليمان گفت كان هدهد اگر) (443) (تا شود پيدا وقار و صبرشان) (578) (تا شوى ايمن ز سيرىّ و ملال) (343) (تا عمر آمد ز قيصر يك رسول) (67) (تا قيامت ماند اين هفتاد و دو) (495) (تا كه ابغض للّه آيى پيش حق) (456) (تا كه أعطى للّه آيد جود من) (146) (تا كه اين هفتاد و دو ملّت مدام) (495) (تا مرا ز اينجا به هندوستان بود) (47) (تا معيّت راست آيد زان كه مرد) (442) (تا نگردد رازهاى غيب فاش) (581) (تا نگردى تو گرفتار اگر) (177) (تا نلرزد عرش از ناله‌ى يتيم) (340) (تا نميرى نيست جان كندن تمام) (536) (تا نيايد هر دو خصم اندر حضور) (341) (تخم بطّى گرچه مرغ خانگى) (243) (تخم مايه‌ى آتشت شاخ تر است) (204) (ترك استثنا مرادم قَسوتى است) (5) (تركش عمرش تهى شد عمر رفت) (24) (ترك شكرش ترك شكر حق بُوَد) (576) (تفرقه در روح حيوانى بوَد) (159) (تن فداى خار مى‌كرد آن بلال) (539) (توبه را از جانب مغرب درى) (393) (تو تقرّب جو به عقل و سرّ خويش) (125) (تو دو قلّه نيستى يك قلّه‌اى) (559) (تو ز جايى آمدى و از موطنى) (456) (تو ز غفلت بس سبو بشكسته‌اى) (505) (تو مرا بگذار اين پس پيش ران) (53) (تو نخواندى قصّه اهل سبا) (254) (تو نگاريده‌ى كف موليستى) (153) (تو هم از بيرون بدى با ديگران) (381) (تو نيايى در سر و خوش مى‌روى) (282) (تير اندازد به سوى سايه او) (24) (تى شو و خوش باش بين اصبعين) (593) (تيغ هست از جان عاشق گرد روب) (591)

«ج»

(جان بسى كَندى و اندر برده‌اى) (536) (جامه صد رنگ از آن خُمّ صفا) (27)

(جان كمال است و نداى او كمال) (93) (جاهل ار با تو نمايد همدلى) (549) (جدّ را بايد كه جان بنده بوَد) (457) (جذب سمع است ار كسى را خوش لبى است) (552) (جز به نادر در تن زن رستمى) (555) (جز عماد الملك نامى از خواص) (402) (جز كه لا أحصى نگويد او ز جان) (419) (جز مگر بنده‌ى خدايا جذب حق) (457) (جزء از كل قطع شد بى‌كار شد) (291) (جزءها را رويها سوى كل است) (34) (جُست او را تاش چون بنده بوَد) (70) (جَست عيسى تا رهد از دشمنان) (117) (جسم جسمانه تواند ديدنت) (83) (جمعه شرط است و جماعت در نماز) (528) (جمع كن خود را جماعت رحمت است) (411) (جمع گردد بر وى آن جمله بَزَه) (469) (جمله دنيا را پر پشّه بها) (552) (جمله عالم زان غيور آمد كه حق) (82) (جمله عالم زين سبب گم راه شد) (17) (جمله گفتند اى حكيم با خبر) (42) (جنبش و آمد شد ما و اكتساب) (477) (جنگ ما و صلح ما در نور عين) (520) (جنگها بين كان اصول صلحهاست) (521) (جوحى هر سالى ز درويشى به فن) (595) (جوع خود سلطان داروهاست هين) (486) (جوع رزق جان خاصان خداست) (487) (جوى شير و جوى شهد جاودان) (463) (جوهر است انسان و چرخ او را عَرَض) (506) (جهد پيغمبر به فتح مكّه هم) (150) (جهد فرعونى چو بى‌توفيق بود) (261) (552) (جيفةُاللّيل است و بطّالُ النّهار) (557)

«چ»

(چار وصف است اين بشر را دل فشار) (425) (چار هندو در يكى مسجد شدند) (231) (چاه مظلم گشت ظلم ظالمان) (61) (چاهها كنده براى ديگران) (586) (چرخ پانصد ساله راه اى مستعين) (352) (چرخ گردان را قضا گم ره كند) (488) (چشم احمد بر ابو بكرى زده) (114) (چشم او من باشم و دست و دلش) (344) (چشم او ينظر بنور اللّه شده) (190) (چشم را اى چاره‌جو در لا مكان) (176) (چشم بسته مى‌شود وقت قضا) (255) (چشم دل از مو و علّت پاك آر) (70) (چشم غرّه شد به خضراى دمن) (573) (چشم مهتر چون به آخر بود جفت) (580) (چشمه رحمت برايشان شد حرام) (560) (چنگ لو كم چون جنين اندر رحم) (318) (چون أبيت عند ربّى فاش شد) (144) (چون بدزدد دست شد جفّ القلم) (492) (چون برآمد نور ظلمت نيست شد) (340) (چون برآورد از ميان جان خروش) (7) (چون برنجد بى‌نوا مانند خلق) (476) (چون برون شد اين خيالات از ميان) (549)

(چون بسى ابليس آدم روى هست) (19) (چون بغرّد بحر غرّه‌اش كف شود) (535) (چون بگويد ايش شاء اللَّه كان) (492) (چون بلال از ضعف شد همچون هلال) (318) (چون پيمبر گفت مؤمن مزهر است) (592) (چون تو بابى آن مدينه‌ى علم را) (145) (چون تو را روز اجل آيد به پيش) (454) (چون جواب احمق آمد خامشى) (372) (چون حديث امتحان رويى نمود) (261) (چون خلقتُ الخلق كى يُربح عَلَىّ) (517) (چون در آمد عزم داوُدى به تنگ) (350) (چون در معنى زنى بازت كنند) (121) (چون دمى مردار و ديگر دم سگى) (122) (چون دوم بار آدمى زاده بزاد) (318) (چون ز خوابش بر جهانَد گوش كش) (301) (چون ز ذرّه محو شد نفس و نَفَس) (520) (چون زليخا يوسفش بر وى بتافت) (603) (چون سجودى يا ركوعى مرد كشت) (315) (چون سفالين كوزه‌ها را مى‌خرى) (260) (چون سگ صياد جنبان كرده دُم) (262) (چون سليمان را سراپرده زدند) (58) (چون سليمان نبى شاه انام) (367) (چون شدند از منع و نهيش گرم‌تر) (587) (چون شدى تو سير مردارى شوى) (122) (چون شدى من كان للَّه از وَلَه) (89) (چون شعيبى كو كه تا او از دعا) (193) (چون شكست او بال آن راى نخست) (335) (چون شنيدى بعضى اوصاف بلال) (542) (چون شود پر مطربش بنهد ز دست) (592) (چون شهادت گفت و ايمانش نمود) (386) (چون طلب كردى به جد آمد نظر) (195) (چون طمأنينه است صدق با فروغ) (566) (چون طمع بستى تو در انوار هو) (506) (چون غرض آمد هنر پوشيده شد) (21) (چون غزا ندهد زنان را هيچ دست) (555) (چون قريش از گفت او حاضر شدند) (327) (چون قضا آورد حكم خود پديد) (368) (چون قضا آيد شود تنگ اين جهان) (255) (چون قضا آيد طبيب ابله شود) (464) (چون قضا آيد فرو پوشد بصر) (109) (چون قضا آيد نبينى غير پوست) (57) (چون قضا بيرون كند از چرخ سر) (256) (چون قناعت را پيمبر گنج گفت) (478) (چون كراهت رفت و خود آن مرگ نيست) (339) (چون كه آب جمله از حوضى است پاك) (118) (چون كه آن خلّاق شكر و حمد جوست) (366) (چون كه استنجا كنى ورد سخن) (388) (چون كه استنشاق بينى مى‌كنى) (388) (چون كه بى‌رنگى اسير رنگ شد) (109) (چون كه پايانى ندارد رو اليك) (292) (چون كه پرّيد از دهانش حمد حق) (315) (چون كه حقّ رشّ عليهم نورَهُ) (160) (چون كه خرگوشى برد شيرى به چاه) (482) (چون كه خواه نفس آمد مستعان) (489)

(چون كه خوبى زنان فا او نمود) (448) (چون كه در سبزه ببينى دنبه را) (چون كه در قرآن حق بگريختى) (74) (چون كه دزديهاى بى‌رحمانه گفت) (553) (چون كه صانع خواست ايجاد بشر) (459) (چون كه قبح خويش ديدى اى حسن) (575) (چون كه مال و ملك را از دل براند) (49) (چون كه موسى باز گشت و او بماند) (264) (چون كه موسى رونق دور تو ديد) (162) (چون كه مقصود از وجود اظهار بود) (416) (چون كه ملعون خواند ناقص را رسول) (189) (چون كه مؤمن آينه‌ى مؤمن بوَد) (155) (چون كه هنگام فراق جان شود) (580) (چون كه گل بگذشت و گلشن شد خراب) (30) (چون گذشت احمد ز سدره و مرصدش) (422) (چون گرسنه مى‌شوى سگ مى‌شوى) (122) (چون مراد و حكم يزدان غفور) (559) (چون مرا ديدى خدا را ديده‌اى) (216) (چون ملك از لوح محفوظ آن خرد) (433) (چون نباشد قوّتى پرهيز به) (530) (چون نبىّ السّيف بوده است آن رسول) (530) (چون نخواهى من كفيلم مر تو را) (524) (چون نديد اندر دهل او فربهى) (233) (چون نزد بر وى نثار رشّ نور) (348) (چون نشان مؤمنان مغلوبى است) (336) (چون نماند خانه‌ها را قاعده) (351) (چون هريسه گشته آنجا فرق نيست) (504) (چه خبر دارى ز ختم عمر او) (563) (چيست مزد كار من ديدار يار) (172) (چينيان گفتند ما نقّاش‌تر) (136)

«ح»

(حاجتش نايد به فعل و قول خوب) (431) (حاش للَّه أيش شاء اللَّه كان) (490) (حاضران گفتند اين صدر الورى‌) (106) (حاملى محمول گرداند تو را) (45) (حبّك الأشياء يعمى و يُصم) (226) (حرص بط يك تاست و ان پنجاه تاست) (437) (حرف قرآن را مدان كه ظاهر است) (333) (حزم آن باشد كه ظنّ بد برى) (253) (حزم چه بود بد گمانى در جهان) (295) (حزم سوء الظّنّ گفته است آن رسول) (254) (حسّ را تمييز دانى چون شود) (112) (حفّت الجنّه به چه محفوف گشت) (430) (حفّت الجنّه بمكروهاتنا) (203) (حفّت الجنّه مكاره را رسيد) (514) (حق به عزراييل مى‌گفت اى نقيب) (601) (حق بفرمايد كه نز خوارىّ اوست) (593) (حق به من گفته است هان اى دادور) (341) (حق فشاند آن نور را بر جانها) (33) (حق قدم بر وى نهد از لا مكان) (64) (حق محيط جمله آمد اى پسر) (74) (حق همى‌گويد چه آوردى مرا) (293) (حق همى‌گويد نظرمان بر دل است) (295) (حكم او هم حكم قبله‌ى او بوَد) (530)

(حكمت قرآن چو ضاله مؤمن است) (230) (حلق پيش آورد اسماعيل وار) (164) (حلقه آن در هر آن كاو مى‌زند) (471)

«خ»

(خصم تنها گر برآرد صد نفير) (341) (خلقت آدم چرا چل صبح بود) (545) (خلق ما بر صورت خود كرد حق) (365) (خلوت از اغيار بايد نى ز يار) (155) (خواب بيدارى است چون با دانش است) (156) (خواب خرگوش و سگ اندر پى خطاست) (389) (خواب مى‌بيند كه او را هست مال) (301) (خواجه بر توبه‌ى نصوحى خوش بتن) (472) (خواجه در عيب است غرقه تا به گوش) (105) (خواندش در سوره و النّجم زود) (549) (خود عدوّت اوست قندش مى‌دهى) (381) (خود ملايك نيز ناهمتا بُدند) (384) (خود نباشد آفتابى را دليل) (322) (خوش همى‌آيد مرا آواز او) (593) (خون شهيدان را ز آب اولى‌تر است) (200) (خوى دارم در نماز آن التفات) (295) (خوى شاهان در رعيّت جا كند) (118) (خويش در آيينه ديد آن زشت مرد) (134) (خويش را تعليم كن عشق و نظر) (494) (خويش را رنجور سازى زار زار) (75) (خويش و بى‌گانه شده از ما رمان) (103) (خير ناس آن ينفع النّاس اى پدر) (529)

«د»

(داد حق عمرى كه هر روزى از آن) (99) (دامن او گير زوتر بى‌گمان) (25) (در بخارا بنده صدر جهان) (319) (در بخارا خوى آن خواجيم اجل) (587) (در بيان اين سه كم جنبان لبت) (52) (در بيوع آن كن تو از خوف غرار) (582) (در تحيّات و سلام الصّالحين) (292) (در چَه دنيا فتادند اين قرون) (575) (در حديث آمد كه دل همچون پَرى است) (279) (در حديث آمد كه روز رستخيز) (465) (در حديث آمد كه مؤمن در دعا) (399) (در حديث آمد كه يزدان مجيد) (372) (در حديث ديگر آن دل دان چنان) (280) (در خبر آمد كه آن معاويه) (221) (در خبر بشنو تو اين پند نكو) (328) (در خبر خير الأمور اوساطها) (240) (در خموشى گفت ما اظهر شود) (536) (در خيالش ملك و عزّ و مهترى) (16) (در دل مؤمن بگنجم اى عجب) (113) (در زمانه مر تو را سه همرهند) (454) (در زمين و آسمان و عرش نيز) (113) (در شب تعريس پيش آن عروس) (94) (در قباب حق شدند آن دم همه) (295) (در قيامت بنده را گويد خدا) (576) (در كف حق بهر داد و بهر زَين) (333)

(درگذر از فضل و از جلدى و فن) (565) (درگذشت از وى نشانى آن چنان) (569) (در مثالى بسته گفتى رأى را) (53) (در ميان امّت مرحوم باش) (529) (در نُبى شاركهُمُ فرمود حق) (431) (در نگر اى سايل محنت زده) (371) (در وجود تو شوم من منعدم) (112) (در وضو هر عضو را وردى جدا) (388) (در يكى پيهى نهى تو روشنى) (236) (در يكى گفته رياضت سود نيست) (26) (دست اشكسته برآور در دعا) (436) (دست بر ديگ نوى چون زد فتى‌) (605) (دست مى‌دادش سخن او بى‌خبر) (385) (دشمن طاووس آمد پرِّ او) (17) (دل بيارامد به گفتار صواب) (594) (دل نباشد غير آن درياى نور) (295) (دلوها وابسته چرخ بلند) (600) (دُمّ گاو كُشته بر مقتول زن) (299) (دور توست ايرا كه موساى كليم) (162) (دوزخ آن بود و سياستگاه سخت) (221) (دوزخ آن خشم است و خصمى بايدش) (365) (دوزخ از وى هم امان جويد به جان) (400) (دوست حق است و كسى كش گفت او) (339) (دوست دارد يار اين آشفتگى) (84) (دوست همچون زر بلا چون آتش است) (185) (دو قبيله كاوس و خزرج نام داشت) (242) (ده مرو ده مرد را احمق كند) (257) (ديد پيغمبر يكى جوقى اسير) (335) (ديد در ايّام آن شيخ فقير) (286) (ديد صد چندان كه وصفش كرده بود) (513) (ديد عرش و كرسى و جنّات را) (548) (ديد مريم صورتى بس جان‌فزا) (322) (ديد موسى يك شبانى را به را) (195) (ديده را ناديده مى‌آريد ليك) (305) (ديده و دل هست بين اصبعين) (304) (ديگرى آمد كه بگذشت اين صفر) (397) (ديو اگر عاشق شود هم گوى برد) (586) (ديو حرص و آز و مستعجل تگى) (560) (ديو گر خود را سليمان نام كرد) (367) (ديو گرگ است و تو همچون يوسفى) (531) (دى يكى مى‌گفت عالم حادث است) (401)

«ذ»

(ذرّه‌اى سايه‌ى عنايت بهتر است) (588) (ذرّه‌اى گر در تو افزونى ادب) (492) (ذكر با او همچو سبزه‌ى گلخن است) (160)

«ر»

(راز پنهان با چنين طبل و عَلَم) (411) (راز گويان با زبان و بى‌زبان) (567) (راست بينى گر بُدى آسان و زَب) (416) (راست فرمود آن سپهدار بشر) (549) (راست فرموده است با ما مصطفى) (294) (راست مى‌فرمود آن بحر كرم) (229) (راست نايد بر شتر جفت جوال) (103) (ربع قرآن هر كه را محفوظ بود) (270)

(رحمة اللَّه عليه گفته است) (رحمت او سابق است از قهر او) (548) (رحمتش بر قهر از آن سابق شده است) (408) (رحمتش بر نقمتش غالب شود) (333) (رحمتش سابق بُده است از مهر زان) (437) (رزق آيد پيش هر كه صبر جست) (333) (رغبتى زان منع در دلشان برست) (477) (رفت در مسجد سوى محراب شد) (586) (رفت درويشى ز شهر طالقان) (6) (رفت ذو القرنين سوى كوه قاف) (566) (رفت لقمان سوى داوُد صفا) (419) (رفت مرغى در ميان لاله‌زار) (286) (رفت موسى كاتش آرد او به دست) (525) (رمز الكاسب حبيب اللَّه شنو) (117) (رنج بد خويان كشيدن زير صبر) (44) (رنج يك جزئى ز تن رنج همه است) (528) (رنگ و بو در پيش ما بس كاسد است) (409) (رنگ و بو در پيش ما بس كاسد است) (395) (رو به ياران كرد آن سلطان راد) (429) (روبهى اشكار خود را باد داد) (233) (روح او با روح شه در اصل خويش) (181) (روز و شب در جنگ و اندر كش مكش) (373) (روستايى گاو در آخور ببست) (168) (رو كه بى‌يسمع و بى‌يبصر تويى) (89) (روى موسى بارقى انگيخته) (574) (روى ناشسته نبيند روى حور) (306) (ريگها هم آرد شد از سعيشان) (297) (ز آب هر آلوده كاو پنهان شود) (183) (ز آتش اين ظالمانت دل كباب) (204) (ز آتش عاشق از اين رو اى صفى) (600) (ز اختلاط خلق يابد اعتدال) (430) (ز اخّروهنّ مرادش نفس توست) (204) (زاد مردى چاشگاهى در رسيد) (46) (زاده ثانى است احمد در جهان) (538) (زان بلاها بر عزيزان پيش بود) (542) (زان رسولى كش حقايق داد دست) (486) (زان كه آدم زان عتاب از اشك رست) (79) (زان كه اين دمها چه گر نالايق است) (114) (زان كه پيش از مرگ او كرده است نقل) (537) (زان كه جنّت از مكاره رسته است) (379) (زان كه حكمت همچو ناقه‌ى ضاله است) (194) (زان كه داند كاين جهان كاشتن) (404) (زان كه در باغى و در جويى پرد) (415) (زان كه درويشان و راى ملك و مال) (104) (زان كه دوزخ گويد اى مؤمن تو زود) (399) (زان كه سگ چون سير شد سركش شود) (123) (زان كه قدر مستمع آمد نبا) (546) (زان كه لولاك است بر توقيع او) (558) (زان كه مخلص در خطر باشد ز دام) (183) (زان كه مى‌بافى همه روزه بپوش) (493) (زان كه ناقص تن بود مرحوم رحم) (189) (زان كه واقف بود آن خاتون پاك) (536) (زان كه هر يك زين مرضها را دواست) (464)