قاطعيت «قاطعيت» از ريشه «قطع» به معناى بريدن و جدا كردن گرفته شده و «قاطع» صفت كسى است كه پيشبرد كارها و انجام وظايفش، بُرّا و صاحب تصميم است، در انجام امور سستى نمىكند، تزلزل و ترديد در او راه ندارد، موانع و مشكلات را مىبُرد و آنها را زا پيش پاى خود بر مىدارد و راه را براى پيشرفت هموار مىسازد. «1» حدود قاطعيت با همه وضوحى كه در مفهوم «قاطعيت» وجود دارد، متأسفانه اين واژه نيز همچون بسيارى از واژههاى ديگر، دستخوش پارهاى از تحريفها و كج فهمىها شده است؛ به اين معنا كه گروهى به غلط، بى دقتى، بى گدار به آب زدن، عجولانه تصميم گرفتن و مراعات نكردن نظم و ادب را با قاطعيت اشتباه گرفتهاند و عدّهاى نيز خشونت، لجاجت، ديكتاتورى و خود محورى را قاطعيت پنداشتهاند. براى رفع چنين ابهاماتى معناى قاطعيت را بيشتر توضيح مىدهيم.
در منابع اسلامى، از قاطعيت به «عزم» تعبير شده كه به معناى آهنگ اجراى كار و تصميم جدّى بر انجام عمل است. «2» راغب اصفهانى نيز آن را چنين معنا كرده است:
«الثُّباتُ وَ الصَّبْرُ وَ الْجِدُّ فيما يُريدُهُ الْانْسانُ» «1» پابرجايى، خويشتندارى و جدّى بودن در آنچه آدمى آن را اراده كرده است.
در مقابل عزم، «فتور»، است كه به معناى ركود، ضعف و سستى مىباشد. از مطالعه متون اسلامى، مىتوان چنين نتيجه گرفت كه قاطعيت، صفتى بين نرمى و درشتى، يا مدارا و سختى است و كسى را كه تنها به صفت مهربانى، مدارا و سازش اراسته است، نمىتوان قاطع ناميد، همان گونه كه فرد خود محور و لجوجى را كه هموراه بر رأى خود پافشارى مىكند و انعطاف نمىپذيرد نيز نمىتوان قاطع شمرد. به همين دليل قرآن كريم، بعد از فرمان مشورت با ديگران و بررسى همه جوانب امور، به پيامبر اكرم (ص)، دستور پايبندى به تصميم داده، مىفرمايد:
«وَ شاوِرْهُمْ فِى الْامْرِ وَاذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ» «2» در كارها با آنان مشورت كن و هنگامى كه تصميم گرفتى، (قاطع باش و) بر خدا توكّل كن! همان اندازه كه در وقت مشورت بايد نرمش و انعطاف نشان داد، در تصميمگيرى نهايى و اجراى آن نيز بايد قاطع بود وهر گونه تردى و دودلى را كنار زد و اقدام كرد و اين همان معناى دقيق عزم و قاطعيت است.
امام على (ع) در نامهاى به يكى از كارگزاران خود آميختن شدّت و نرمى را با يكديگر چنين تبيين كرده است:
«واخطط الشدة بضغث من اللين، وارفق ما كان الرفق ارفق و اعتزم بالشدة حين لا يغنى عنك الا الشدة» «3» درشتى را با اندكى نرمى بياميز و آنجا كه مهربانى بايد راه مهربانى پوى و در جاى كه جز درشتى به كار نيايد، درشتى پيش گير.
از مجموع آنچه گفته شد مىتوان نتيجه گرفت، كه هر گاه مطالعات و بررسىهاى لازم، پيرامون آثار و واكنشهاى مثببت و منفىِ انجام يك كار، صورت گيرد و ديدگاه صاحبنظران و خبرگان فنّ در آن باره تحصيل شود و از مجموع بررسىها و اظهار نظرها نتيجه روشنى به دست آيد و زمينه انجام كار از هر جهت فراهم شود، اجراى تصميم برخاسته از تلاشهاى آگاهانه فوق را با جرأت و جديّت و بدور از هر گونه تزلزل و ترديد، در چارچوب قانون و مقرّرات، «قاطعيت» مىنامند.
جايگاه قاط اخلاق فرماندهى و مديريت 60 شرايط اعمال قاطعيت ص : 58 عيت در اسلام از آنجا كه مسأله تشكيل حكومت توسط افراد صالح و كوشش در راه حفظ و تداوم آن، جزء عالىترين اهداف سياسى- اجتماعى اسلام است، عوامل و ويژگى هايى هم كه مىتواند سياستمداران الهى را در جهت نيل به اين هدف ارزشمند يارى دهد، نيز مورد توجّه و سفارش مكتبهاى آسمانى است. قاطعيت يكى از اين ويژگى هاست؛ به همين جهت در سياست اسلامى جايگاه بلندى دارد.
از بارزترين خصلتهاى پيامبران الهى قاطع بودن آنهاست. هيچ پيامبرى از جانب خداوند به رسالت برانگيخته نشده، مگر اينكه از اين نعمت گرانبها برخوردار بوده است.
در عين حال، خداى متعال از ميان همه آنان گروهى را كه عزمى راسختر و قاطعيتى پولادين داشتند و مسؤوليتى سنگينتر بر عهده شان نهاده بود، «اوُلوُالْعَزْم» (يعنى صاحبان تصميم استوار) خوانده، پيامبر بزرگوار اسلام را از جمله آنان دانسته و با تأكيد و صراحت از او مىخواهد كه همچون ديگر انبياى الهى در اجراى منويّات مقدّس خويش پايدارى ورزد.
«فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ اوُلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ» پايدارى كن، چنان كه (ديگر) پيامبران اولوالعزم پايدارى كردند.
اين پيامبران بزرگ كه بر اساس پارهاى از روايات و طبق نظر بسيارى از مفسّران عبارت بودند از: حضرت نوح، حضرت ابراهيم، حضرت موسى، حضرت عيسى،
حضرت محمد (ص)، صاحبان شريعت جهانى بوده، مسؤوليتى خطيرتر و وظيفهاى دشوارتر از ساير انبياى الهى بر عهده داشتند. البتّه اين به آن معنا نيست كه ساير پيامبران قاطعيت در تصميم و اجرا نداشتهاند. حضرت على درباره عموم انبياى الهى مىفرمايد:
«و لكن الله سبحانه، جعل رسله اولى قوة فى عزانمهم» «1» خداوند سبحان، پيامبران خود را در تصميمها و قاطعيتهاشان قدرتمند قرار داد.
قاطعيت در سيره معصومين عليهم السلام نگرشى اجمالى به تاريخ زندگى انبياى الهى، بويژه پيامبر گرامى اسلام ونيز امامان معصوم عليهم السلام بيانگر اين واقعيت است كه آنان در انجام رسالت سنگين خود، در مواضع دشوار تصميمگيرى و بر سر دوراهىهاى مهمّ زندگى پر نشيب و فرازشان لحظهاى سستى و ترديد به خود راه نمىدادند، با تدبيرى روشن، راه بهتر را بر مىگزيدند و با عزمى استوار و ارادهاى خللناپذير آن را مىپيمودند. در دوران بيست و سه ساله بعثت پيامبر (ص)، شواهد فراوانى بر اين حقيقت مىتوان يافت، عزم آهنين رسول خدا (ص)، در شكستن بت هايى كه در خانه كعبه آويخته شده بود، تخريب مسجد ضررا و پافشارى آن حضرت در اجراى حدود الهى و ... را مىتوان نمونههاى درخشانى از قاطعيت وى شمرد.
قرآن كريم از سويى كوشش دشمنان را براى به سازش كشاندن پيامبر (ص) اين گونه بيان مىكند:
«ودو الوتدهن فيدهنون» «2» (آنها) دوست مىدارند نرمش نشان دهى، تا (آنها هم) نرمش نشان دهند (نرمشى توأم با انحراف از مسير حق)
از سوى ديگر به آن حضرت هشدار مىدهد كه هرگز كمترين انعطافى در برابر
پيشنهادهاى انحرافى و سازشكارانه گمراهان از خود نشان ندهد.
«و ان احكم بينهم بما انزل الله ولا تتبع اهوائهم و احذرهم ان يفتنوك عن بعض ما انزل الله اليك» «1» در ميان آنها طبق آنچه خداوند نازل كرده، داورى كن، و از هوسهاى آنان پيروى مكن و از آنان بر حذر باش! مبادا تو را از بعض احكامى كه خدا بر تو نازل كرده، منحرف سازند.
از اين رو، رسول اكرم (ص)، با احتياط و عزم آهنين در برابر همه توطئهها و تهديد و تطميع مخالفان اسلام، ايستادگى كرد و رسالت جاويد و جهانى خويش را به بهترين شكل به فرجام رساند.
زندگى سياسى امير مؤمنان (ع) نيز سرشار از قاطعيت، شجاعت و سازش ناپذيرى بود. وقتى در زمان حيات رسول خدا (ص) گروهى ضعيف النّفس كه تحمّل پافشارى او را در اجراى حق و عدالت نداشتند، از وى نزد رسول خدا (ص) شكايت كردند، پيامبر درباره او فرمود:
«ارفعوا السنتكم عن على فانه خشن فى ذات الله عزوجل غير مذاهن فى دينه» زبانهاى خود را از «بدگويى درباره» على بازداريد كه او در اجراى دستور خداوند بى پروا و در امر دينش سازشناپذير است.
آن حضرت در هنگام تصدّى امر خلافت، درباره اموال به يغما رفته دولتى چنين فرمود:
«والله لو وجدته قد تزوج به النساء و ملك به الاماء لرددته، فان فى العدل سعة و من صاق عليه العدل فالجور عليه اضيق» «2» به خدا سوگند، اگر آن (اموال عمومى) را ببينم كه به مهر زنان يا بهاى كنيزان رفته
باشد، بازشان مىگردانم كه در عدالت گشايش است و آن كه عدالت را برنتابد، ستم را سختتر يابد.
و در مورد جنگ با گمراهان و پيروان باطل، عزم راسخ خود را چنين وصف كرده است:
«وَ لَعَمْرى ما عَلَىَّ مِنْ قَتالِ مَنْ خالَفَ الْحَقَّ وَ خابَطَ مِنْ ادْهانٍ وَ لا ايمانٍ» «1» به جان خودم سوگند! در جنگ با كسى كه در راه حقّ قدم نگذارد ودر گمراهى گام بردارد هيچگونه سستى و سازش به خود راه نمىدهم.
ساير پيشوايان بزرگوار و معصوم دين نيز هر كدام به نوبه خود شخصيتهايى قاطع و سازشناپذير بودند و در اجراى حدود الهى، اقامه عدل، حمايت از حق و نبرد با باطل، سر سوزنى ترديد به خود راه نمىدادند. تصميم امام مجتبى (ع) مبنى بر بستن پيمان با معاويه به منظور فراهم ساختن زمينه قيام امام حسين (ع) و بر ملا ساختن شگردهاى بنى اميّه، عزم استوار امام سوم در پيكار با يزيد، موضعگيرى قاطع امام سجاد (ع) در برخورد با يزيد در شام، ... نمونههاى زيبايى است كه صفحات تاريخ را زينت بخشيده است.
شرايط اعمال قاطعيت تصميم و اقدام قاطعانه شرايط دارد كه بدون تحقّق آنها ممكن است قاطعيت سودمند نباشد يا زيان هايى به بار آورد. عواملى كه در اجراى موفّقيتآميز يك تصميم قاطع دخالت دارند، عبارتند از:
1- آگاهى: كسى كه از جوانب مختلف موضوعى آگاهى ندارد، نبايد درباره آن تصميمى بگيرد يا اقدامى صورت دهد. امام صادق (ع) اقدامات نا آگاهانه را گم برداشتن در بيراهه دانسته، مىفرمايد:
«العامل على غير بصيرة، كالسائر على غير الطريق، لا يزيده سرعة السير الا
بعداً» «1» انجام دهنده بدون بصيرت چون رهروى است است كه در بيراهه مىرود، تندروى، جز دورى (از هدف، چيزى) براو نيفزايد.
2- اعتماد به نفس: اعتماد به نفس به اين معناست كه آدمى بر نيرو ايمان، اراده، دانش و تونايىهاى موجود خويش متّكى بوده و تنها خودش را مسؤول پيامدهاى نيك و بد كار خويش بداند.
وابستگى بى مورد به ديگران واميد و توقّع بيجا از افراد، با قاطعيت سازگار نيست.
3- شجاعت: اجراى تصميمهاى مهمّ، مانند عمل جرّاحى است و خاه ناخواه عوارضى در پى دارد.
يك جرّاح كاردان ودلسوز با علم به پيامدهاى جنبى كه ممكن است عمل او به دنبال داشته باشد، وقتى تصميم به اقدام گرفت و شرايط بيمار و اتاق عمل را از هر جهت مهيّا ديد، دست به كار مىشود.
زمامداران و مسؤولان سياسى جامعه نيز بايستى تصميمات معقول و منطقى را در زمان مناسب، بدون وسواس و ترديد به اجرا گذارند و عوارض زودگر و ناراحتىهاى مقطعى، آنان را از انجام اقدامات مفيد و حركت به سوى اهداف عالى و ارزشمند باز ندارد. مسؤولانى كه با وجود آمادگى شرايط، شجاعت تصميمگيرى ندارند يا تصميمى توأم با اضطراب و ترديد مىگيرند، يا از سرزنش و نكوهش ديگران در هراسند و گاميپيش مىنهند و قدمى به عقب باز مىگردند، شهد شيرين موفّقيت را كمتر مىچشند.
حضرت على (ع) در هنگام پذيرش حكومت ظاهرى با مردم چنين اتمام حجّت مىكنند.
واعموا انّى ان اجبتكم، ركبت بكم ما اعلم، ولم اصغ الى قول القائل و عتب الغاتب» «2» و بدانيد كه اگر من درخواست شما را بپذيرم، شما را به جايى مىبرم كه خود نمىدانم
و به گفته گويندهاى و ملامت و سرزنشكنندهاى گوش نمىدهم.
4- استقامت: انجام رسالتهاى سنگين و مأموريتهاى خطير، نمىتواند بدون سختى و دشوارى باشد.
همواره زمامداران و مسؤولانى كه در ورطه سختىها مردانه مىايستند و مشكلات را با سر انگشت تدبير حل مىكنند، موفق مىشوند و آنان كه در برابر دشوارىها بى تابى مىكنند خيلى زود از پاى در مىآيند.
لقمان حكيم به فرزندش مىفرمايد:
وَاصْبِرْ عَلى م اخلاق فرماندهى و مديريت 66 معيار ساده زيستى ص : 66 ا اصابَكَ انَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْامُور» «1» در برابر مصيبتى كه به تو مىرسد، شكيبا باش كه اين از كارهاى مهمّ است.
موانع قاطعيت عوامل گوناگونى موجب سستى انسان در تصميمگيرى و عدم قاطعيت او مىشوند، مانند:
1- ترديد و دو دلى (كه از ضعفهاى فكرى و روحى انسان سرچشمه مىگيرد).
2- ترس از عوامل خارجى مانند جنجالهاى تبليغاتى، از دست دادن شغل، اختلاف سليقه با مقام بالاتر، جو سازى افراد هتّاك و بى آبرو.
3- هوسهاى بيجا و بى مورد ديگران 4- رعايت مناسبات خويشاوندى يا دوستانه (پارتى بازى)
5- نامساعد بودن جوّ حاكم بر محيط اجراى تصميم و