احاديث را به قرآن عرضه كنيد , هر كدام كه با قرآن موافق بود عمل كنيد و بر آن صحه گذاريد و آنكه موافق قرآن نبود به ديوار بزنيد .
اين روايات دليل هستند بر اينكه ظواهر قرآن حجيت و مدركيت دارند , زيرا كلام پيچيده كه ظاهر آن حجت نباشد هيچگاه , وسيله سنجش قرار نمى گيرد .
4 ـ رواياتى كه مى گويد شروط و پيمانها را به قرآن ارائه دهيد هر گاه موافق با آن باشد صحيح و اگر مخالف آن باشد باطل است .
5 ـ در حديث ثقلين (( انى تارك فيكم الثقلين كتاب الله و عترتى ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا ابدا )) معناى تمسك جستن مردم به قرآن جز عمل كردن به احكامى كه از ظواهر آن فهميده مى شود نمى باشد .
6 ـ در روايتى از امام صادق ( ع ) نقل شده كه حضرت , منصور دوانيقى را از پذيرفتن حرف سخن چين منع نمود و فرمود گفتار او مورد اعتماد و قابل پذيرش نيست , آنگاه اين آيه را قرائت فرمود : ان جائكم فاسق بنبأ فتبينوا ( حجرات / 6 ) اگر شخص فاسق خبرى را براى شما نقل كرد در آن تحقيق و بررسى نماييد ( تا واقع امر برايتان روشن شود . (
7 ـ روايت ديگرى است كه شخصى از حضرت مى پرسد من در مستراح زياد مى نشينم تا به صداى موسيقى كه از خانه همسايه به گوش مى رسد گوش فرادهم , حكم اين چيست ؟ حضرت در پاسخ فرمود : اين گناه است , زيرا خداوند فرمود : ان السمع و البصر و الفؤاد كل اولئك كان عنه مسئولا ( اسراء . ( 36 /
8 ـ در حديثى امام صادق درباره زنى كه سه طلاقه شده فرمود : اگر او با مرد ديگرى ازدواج نمايد و بعد , از راه طلاق از او جدا شود مى تواند با عقد مجدد به شوهر اولى خود برگردد , اگر چه آن مرد ( محلل ) برده و غلام باشد . زيرا خدا مى فرمايد : حتى تنكح زوجا غيره ( بقره / 230 ) . در حديث ديگر در اين زمينه ( سه طلاقه ) فرمود : اگر با ازدواج موقت مردى را به همسرى انتخاب كند , نمى تواند بعد از جدايى از او به شوهر اولى خود برگردد , زيرا خداوند فرمود : (( فان طلقها فلا جناح عليهما ان يتراجعا )) و اين دلالت دارد بر اينكه اگر شوهر دومى او را طلاق دهد باكى نيست كه با شوهر اولى ازدواج نمايد و چون در ازدواج موقت طلاقى نيست پس به شوهر دوم حلال نمى شود .
9 ـ پاسخ امام صادق ( ع ) در آنجا كه از حكم ازدواج بعضى از زنان از او سئوال شد , حضرت فرمود : جايز و حلال است , زيرا خداوند فرمود : (( و احل لكم ماوراء ذلكم )) ( نساء /
. ( 23
و نيز جز اينها از ادله ديگر بسيار است كه جهت رعايت اختصار از ذكر بقيه خوددارى مى گردد .
كوتاه سخن اينكه اگر استفاده از ظاهر قرآن ممنوع بوده امامان پيروان خود را به آن ارجاع نمى دادند و آيه اى را به عنوان دليل براى آنان يادآور نمى شدند و ملاك براى رفع تعارض از اخبار متعارضه قرار نمى دادند و اينكه مى بينيم بارها و بارها پيروان خود را در موارد گوناگون و در زمينه هاى مختلف به قرآن ارجاع داده اند , نشانه آن است كه استفاده از ظاهر قرآن و عمل به آن ممنوع نيست .
اثبات حجيت ظاهر قرآن از راه قرآن
واضح و روشن است كه بيشتر قرآن به زبان همگانى و عرفى همه مردمان فرو فرستاده شده و هيچگونه ابهام و پيچيدگى در آن نيست و اصولا پيامبر اسلام قرآن را بدين منظور آورده كه مردم معانى آن را بفهمند و دستورات و فرامين آن را در همه زمينه هاى مادى و معنوى مورد عمل قرار دهند و از آنچه كه منع نموده اجتناب و خوددارى نمايند .
قرآن به اين مطلب در بسيارى از آيات كريمه اشاره كرده كه از جمله آنها است :
(( هذا بيان للناس و هدى و موعظة للمتقين )) ( آل عمران / 138 ) اين كتاب براى مردم واضح و روشنگر است و براى پرهيزگاران هدايت و موعظه .
(( افلا يتدبرون القرآن ام على قلوب اقفالها )) ( محمد / 24 ) آيا در قرآن دقت و تدبر نمى كنند يا بر دلهايشان قفل زده شده است .
(( و لقد ضربنا للناس فى هذا القرآن من كل مثل لعلهم يتذكرون )) ( زمر / 27 ) ما در اين قرآن براى مردم مثلهاى گوناگون آورديم تا شايد آنان متذكر شوند .
(( ولقد يسرنا القرآن للذكر فهل من مذكر )) ( قمر / 17 ) ما قرآن را براى يادآورى و تذكر آسان نموده ايم . آيا از مواعظ آن پند و اندرز مى گيرند ؟
البته غير از اينها آيات بسيارى در قرآن وجود دارد كه از آنها استفاده مى شود . قرآن كتابى است كه براى مسلمانان قابل فهم و درك بوده و براى آنان حجيت و اعتبار دارد .
به علاوه قرآن خود مردم را به تحدى و مبارزه دعوت نموده و مى فرمايد : (( و ان كنتم
فى ريب مما نزلناه على عبدنا فأتوا بسورة من مثله )) ( بقره / 23 ) از اين رو بايد براى مردم قابل فهم باشد , زيرا اگر قابل فهم نبود معنا نداشت كه مردم را به مبارزه طلبى و تحدى دعوت نمايد .
و ديگر آنكه معجزه بودن آن براى آنان ثابت نمى شد و از اينكه قرآن مردم را به مبارزه طلبيده و معجزه است كشف مى شود كه قرآن قابل فهم بوده و ظواهر آن اعتبار دارد . بلى فهم و شناخت كامل قرآن و پى بردن به حقايق و تأويلاتش اختصاص به پيامبر و جانشينان او دارد .
اثبات حجيت ظاهر قرآن از طريق بناى عقلا
علاوه بر آنچه از روايات و آيات ذكر شد , اصوليان , براى اثبات حجيت ظواهر كتاب به بناى عقلا استدلال كرده اند و گفته اند : همچنانكه عقلاى عالم در مسائل اجتماعى و داد و ستدها و گفتگوهاى خود ظاهر كلام يكديگر را معتبر مى دانند و هر گاه كلامى از روى توجه و آگاهى از شخص عاقلى صادر شود , آن را حمل به ظاهرش كرده و ظاهر آن را حجت مى دانند و با ظاهر سخن او در صورت لزوم بر او احتجاج مى كنند .
شارع مقدس هم كه در رأس عقلا قرار دارد , شيوه اش نمى تواند جداى از شيوه عقلا باشد , زيرا اگر جدا بود به يكى از دو طريق بيان مى كرد : يا شيوه عقلا را مذمت مى كرد و آن را ممنوع مى نمود و يا مى گفت اگر چه شيوه عقلا براى خودشان خوب است ولى اين روش در مورد كلام شارع جارى و سارى نيست !
ولى شارع به هيچ كدام از اين دو طريق شيوه عقلا را مورد انكار قرار نداده است , بلكه پيامبر ( ص ) و امامان ( ع ) و اهل شريعت اسلامى در مقام تفهيم و مقاصد و بيان احكام شرعى مانند مردم ديگر بوده اند و راه روش جداگانه اى نداشته اند .
پاسخ به چند شبهه
در ميان عقايد جمودگرايى اخباريگرى , مسأله انكار حجيت قرآن , از زنندگى بيشترى برخوردار است . بدين جهت ما از ميان مشكلات و شبهات انبوه اين فرقه , روى مسأله يادشده اصرار مى ورزيم و براى اثبات بطلان نظريه آنان قدرى بيشتر مى پردازيم . در اينجا شبهات ايشان را در رابطه با حجيت ظواهر قرآن مىآوريم و سپس آنها را به طور فشرده
بررسى و نقد مى كنيم .
برخى از اشكالاتى كه پيرامون عمل به ظواهر قرآن مطرح شده است از اين قرار است :
اشكال اول و پاسخ آن
اشكال ـ اخباريان گفته اند ظاهر قرآن ظنى است ( يعنى هر گاه شما حكمى را از ظاهر قرآن استفاده كنيد , نمى توانيد بگوييد , صد درصد برداشت من مطابق با واقع است و دقيقا همان چيزى است كه خداوند در مقام بيان آن بوده است , بلكه در نهايت ممكن است بگوييد ما از ظاهر قرآن ظن و گمان به حكم الهى پيدا مى كنيم ) و با توجه به اينكه خداوند در قرآن فرموده است (( ان الظن لا يغنى من الحق شيئا )) يعنى گمان , انسان را از حق بى نياز نمى كند , نتيجه مى گيريم كه به ظاهر قرآن كه ظنآور است نبايد عمل كرد , مگر زمانى كه حديث , آن را صريحا معنا كند !
پاسخ ـ ظاهر قرآن , اگر چه ظنى است , ولى هر گاه اين ظن با بناى عقلا و روايات معصومين ( ع ) در نظر گرفته شود , معلوم خواهد شد كه از ظنون معتبر است و به تعبير علماى اصولى از (( ظنون خاصه )) است و عموم عدم حجيت ظن شامل آن نخواهد شد .
اشكال دوم و پاسخ آن
اشكال ـ گروه زيادى از اخباريان معتقدند كه قرآن مانند نسخه و دستورالعملى است كه فقط براى زمان رسول الله ( ص ) و زمان نزول قرآن آمده و لذا براى همانها نيز حجيت دارد , اما كسانى كه پس از زمان وحى و پس از رسول خدا ( ص ) قدم بر زمين گذارده اند , قرآن روى سخنش با آنان نيست و در نتيجه براى آنها حجيت ندارد !
اينان مى گويند : قرآن مانند كتب علوم رياضى و شيمى و فيزيك نيست كه بيان كننده يك سرى قواعد ثابت و كلى باشد و در هر زمان و مكان قابل استفاده و بهره بردارى باشد , بلكه قرآن فقط با مخاطبان زمان نزولش سخن گفته و براى كسانى كه هنگام نزول قرآن حضور نداشته اند پيامى ندارد !
پاسخ ـ درست است كه آيات قرآن داراى شأن نزول است و هر آيه اى براى مسأله اى معين و در رابطه با شخص خاصى نازل شده است و داراى مخاطبان خاصى بوده است ,
ولى اين بدان معنا نيست كه آيات به همان موارد اختصاص داشته باشد و شامل هيچ مورد مشابهى نشود , زيرا جعل احكام شرعى در بيان شارع به گونه (( قضيه حقيقيه )) است نه مانند (( قضيه خارجيه )) بنابراين همانگونه كه شامل مشافهان و مخاطبان زمان خود بوده است , شامل غير مشافهان نيز مى باشد .
بعنوان مثال : آيه مباركه (( ولله على الناس حج البيت من استطاع . . . )) تنها شامل مردم زمان نزول قرآن نبوده , بلكه دستورى است براى همه كسانى كه در هر زمانى مصداق كلمه (( الناس )) مى باشند . كمااينكه آيه مذكور تنها كسانى را كه هنگام نزول آيه مستطيع بوده اند شامل نبوده است , بلكه نظر به طبيعت استطاعت داشته , چه در حال اين طبيعت وجود داشته باشد و چه در آينده محقق شود .
در احكام و قوانين اسلام , فرد خاص يا مكان و زمان خاصى دخالت نداشته است و همواره قوانين به صورت كلى و عام وضع و مطرح شده است , كمااينكه قوانين بشرى نيز به قدر جامعيت و واقع بينى آن داراى فراگيرى و شمول است . بنابراين مخاطب قرآن كريم همه مكلفين مى باشند , چه آنان كه در روزگار نزول قرآن بوده اند و چه آنها كه بعد آمده اند و چه آنان كه در آينده خواهند آمد .
اشكال سوم و پاسخ آن
اشكال ـ چون امكان دارد كه خداوند براى تفهيم مطالب قرآن از قراين حالى يا گفتارى خاصى استفاده كرده باشد و ما كه با زمان نزول فاصله بسيار داريم به آن قراين آگاهى و توجه نداشته باشيم , لذا ظاهر قرآن براى ما قابل اعتماد نيست .
در پاسخ ـ البته ممكن است كه در هر كلامى انسان احتمال وجود قرينه اى را بدهد , ولى اگر بنا باشد به اين احتمالات ترتيب اثر بدهد , بايد دست از همه كارها بردارد و احتمال وجود قرينه را بهانه قرار دهد .
در نتيجه تمام كارها و زندگى اجتماعى انسان مختل مى شود .
تكيه كردن بر چنين احتمالهايى از شيوه عقلا بدور است , بدين جهت عقلا در اين گونه موارد اصلى را ابداع كرده اند به نام (( اصل عدم قرينه )) با اثبات اين اصل نوبت به شك و احتمال نخواهد رسيد و احتمال وجود قرينه از اعتبار ساقط خواهد شد .
اشكال چهارم و نقد آن
اخباريان به رواياتى تمسك مى كنند مانند روايت شعيب بن انس كه مى گويد : امام صادق ( ع ) به ابوحنيفه فرمود : آيا تو فقيه مردم عراق هستى ؟ ابوحنيفه در پاسخ گفت : بلى , امام فرمود : با چه مدركى براى آنان فتوا مى دهى , گفت : با كتاب خدا و سنت پيامبر . امام فرمود : ابوحنيفه ! آيا كتاب خدا را مى شناسى ؟ ( و آيا ناسخ و منسوخ آن را مى دانى ؟ گفت : آرى , حضرت فرمود : واى به حالت كهعلم و دانش بزرگى را ادعا نمودى , علم و دانشى كه خداوند آن را فقط در نزد آنكه قرآن بر او نازل شده قرار داده است . . . تا آنكه فرمود : ابوحنيفه بدان كه خداوند از قرآن حتى يك حرف هم نصيب تو نكرده است .
نقد اشكال چهارم اين است كه : اولا ـ اين روايت مرسل است و سلسله ناقلين در آن ذكر نشده است . و ثانيا ـ منظور روايت اين نيست كه ظاهر قرآن قابل فهم نيست و اعتبار ندارد , بلكه منظور آن اين است كه فهم و درك حقيقت و واقع قرآن براى كسانى است كه آشنايى با ظاهر و باطن و ناسخ و منسوخ آن دارند , نه هر كس ديگر .
البته فهم قرآن به اين گونه , اختصاص به كسانى دارد كه قرآن به او وحى شده است و يا آنان كه جانشين او مى باشند و هر گاه در روايت دقت و تدبر كامل شود استدراك مى گردد كه روايت در اين معنا صراحت دارد . از اين رو امام , ابوحنيفه را به ادعايى كه درباره آشنايى كامل و شناخت قرآن نموده مورد مذمت و نكوهش قرار داده است . بنابراين روايت مذكور هيچ ربطى به بحث ما ندارد .
اشكال پنجم و جواب آن
اشكال ـ روايت زيدالشحام مى گويد : امام باقر ( ع ) به قتاده فرمود : آيا تو فقيه مردم بصره هستى ؟ قتادة گفت : آنها چنين خيال مى كنند . حضرت فرمود : شنيده ام قرآن را براى آنها تفسير مى كنى ؟ گفت : آرى . . . امام فرمود : اگر از پيش خود تفسير نمايى , هم خودت هلاك مى شوى و هم ديگران را به هلاكت مى اندازى . . . تا آنكه فرمود : قتادة , تنها كسانى مى توانند قرآن را بفهمند كه مخاطب قرآن هستند .
پاسخ اشكال پنجم اين است كه روايت مورد استناد , متضمن و دربردارنده كلمه تفسير است , و تفسير به معناى كشف واقع و حقيقت است كه البته اين كار در فراخور همه نيست و اختصاص به اوليا دارد . اما فهميدن ظواهر قرآن براى همه آنها كه به زبان و
قواعد عربى آشنايى دارند ميسور و ممكن است . بنابراين آنچه كه براى عموم غير قابل درك است همان شناخت كامل قرآن و تأويل و تفسير عميق آن است , نه ظواهر آن .
اشكال ششم و پاسخ آن
شبهه و اشكال ششم اخباريان اين است كه قرآن داراى معانى عميق است , از اين رو به سادگى نمى توان به حقايق آن پى برد .
پاسخ اين اشكال اين است : قرآن اگر چه داراى مطالب و مفاهيم عميقى است كه هر كس قادر نيست به آنها پى ببرد , ولى اين منافات ندارد با اينكه بگوييم ظواهر قرآن براى همگان حجت و معتبر است , زيرا قرآن علاوه بر مطالب عميق , داراى معانى ظاهرى نيز مى باشد كه هر كس به زبان عربى و قواعد آن آشنا باشد مى تواند معناى ظاهر آن را بفهمد .
اشكال هفتم و پاسخ آن
اشكال ـ در قرآن تحريف حاصل شده و الفاظ آن مشتبه و مجمل گرديده است , از اين رو , از حجيت و اعتبار ساقط شده است .
جواب اشكال هفتم اين است كه :
اولا ـ آنچه مسلم است در قرآن تحريف حاصل نشده است . ما براى اثبات اين مطلب , در بحث منبع اول از منابع اجتهاد كه قرآن كريم است شواهدى را يادآور مى شويم كه انشاءالله در آينده چاپ خواهد شد .
ثانيا ـ بر فرض كه تحريف حاصل شده باشد , مانع از حجيت ظواهر قرآن نمى گردد .
اشكال هشتم و جواب آن
اشكال ـ اجمالا مى دانيم كه خيلى از معناى ظاهرى مطلقات و عمومات مقصود نيست , زيرا آنها تخصيص و تقييد خورده اند .
پاسخ ـ اين اشكال در صورتى مانع از عمل به ظاهر قرآن مى شود كه پيش از فحص از مخصص و مقيد باشد و اما پس از آن هيچ مانعى در بين نمى باشد .
از مجموع مطالب گذشته به دست مىآيد كه ظواهر قرآن براى همه حجت و معتبر
است .
مؤسس اخباريگرى
علامه محمد امين استرآبادى در ابتدا از طرفداران علم اصول بود و سالها بحثهاى اصولى را در شيراز نزد شاه تقى الدين محمد نسابه خوانده بود . از اين رو در زمان خود از علماى بزرگ در علم اصول به حساب مىآمد .
او در فنون مختلف تأليفاتى دارد كه از آن جمله است : شرح اصولى كافى ـ شرح تهذيب الاحكام ـ فوائد دقايق العلوم و حقائقها ـ رساله فى البداء ـ رساله فى طهارة الخمر و نجاستها ـ حاشيه على شرح المدارك . غير از موارد مذكور آثار ديگرى از او بجا مانده كه در كتاب لؤلؤة البحرين ياد شده است .
ملا محمد امين استرآبادى به راهنمايى استاد و پدر همسر خود , علامه بزرگ محمد بن على استرآبادى ( م 1028 ) معروف به ميرزا ـ صاحب كتاب رجالى (( منهج المقال )) ـ به شيوه و روش اخباريان گرايش يافت .
بنا به نقل علامه متتبع سيد محمد باقر خوانسارى در كتاب روضات الجنات خود در زمينه اخبارى شدنش در رساله (( دانشنامه شاهى )) چنين مى گويد :
(( نوبت به اعلم العلماء . . . ميرزا محمد استرآبادى رسيد , پس از آنكه علوم متعارف و احاديث را به من تعليم داد , احياى راه و روش و شيوه اخباريگرى را به من توصيه نمود . . . سالها در مدينه منوره در اين زمينه به فكر و انديشه فرورفتم و به درگاه خدا . . . تضرع و زارى نمودم , تا آنكه توصيه لازم الاطاعه او را امتثال نموده و كتاب الفوائدالمدنيه را تأليف كردم , بعد از تكميل , آن را جهت مطاله شريف ايشان به حضورش مشرف ساختم و معظم له مرا تحسين نمودند (( . . .
از سخنان ملامحمد امين استرآبادى به دست مىآيد كه وى بنيانگذار روش اخباريگرى نبوده است .
برخى معتقدند كه ابن ابى جمهور احسائى همعصر محقق كركى ( م 940 ) ـ اولين كسى است كه بذر اخباريگرى را افشانده است , زيرا او در تأليفات خود از جمله عوالى الئالى اين راه و شيوه را برگزيده است .
بنابراين با توجه به اين مطالب و ديگر شواهد مى توان