کتاب آرا المراجع فی الحج

الثانية ففي هذه الصورة صح سعيه بلا اشكال.[1]

*** الشيخ البهجت: در صورت جهل و نسيان مانع ندارد و در مناسك موجود است.[2]

الشيخ التبريزي (قدس سره): چنانچه از روى اشتباه اين كار را انجام داده و از روى علم و عمد نبوده سعى صحيح است.[3]

الشيخ الصافي: در صورت جهل به مسأله و تصور اينكه منظور از هفت مرتبه سعى نمودن اين است كه در هر مرتبه برود و برگردد صحيح است.[4]

الشيخ الفاضل: كسى كه مى‌دانسته هفت شوط سعى كند منتهى فكر مى‌كرده كه هر رفت و آمد يك شوط است لذا چهارده شوط بجاآورده، اقوى اين است كه همين سعى كافى است هرچند احتياط در اعاده است.[5]

منه أيضاً: اگر سعى را به قصد چهارده دور بجاآورد، سعى او باطل است.[6]

مؤلّف: اگر از باب خطاء و تطبيق مبدإ و مختم سعى را صفا به صفا خيال كرده و مقصود هفت شوط بوده سعى صحيح است و الا صحت در غير اين صورت محل اشكال است و مقتضاى احتياط اعاده است.

ترك سعى نسياناً

السيد الخوئي (قدس سره): في الموارد التي يجب فيها إعادة الطواف يعيد فيها السعي و طواف النساء في طواف الحج، و يعيد السعي و التقصير في طواف العمرة. الصراط ج 3 ص 167.

[1]فرع 546

[2]مهر دفتر.

[3]كتبى.

[4]كتبى.

[5]م 721

[6]احكام عمره، فرع 575

السيد الشبيري: و ترك سعى از روى عمد موجب بطلان حج و عمره مى‌شود ولى جاهل به احكام فرعى سعى حكم ديگر دارد. ص 136‌

و در ص 144: اگر از روى فراموشى يا نشناختن خصوصيات سعى را ترك كرده يا آن را باطل انجام داده، هروقت متوجه شود آن را اعاده مى‌كند.

*** الشيخ التبريزي (قدس سره): لو ترك السعي نسياناً أتى به حيث ما ذكره و إن لم يتمكن مباشرة لزمته الاستنابة ص 168.

الشيخ الوحيد: لو ترك السعي نسياناً أتى به حيث ما ذكره بالمباشرة و إن لم يتمكن بالاستنابة. ص 144‌

قطع السعي اختياراً

السيد الشبيري: قطع سعى به مجرد خواهش نفسانى جايز نيست و رعايت موالات عرفى در اشواط واجب است و اگر قطع كرد بايد استيناف كند و مجوّزات قطع طواف مجوز قطع سعى هم مى‌باشد.[1]

السيد السيستاني: نعم يجوز قطعه اختياراً على الأظهر لكن استأنفه بعد فوات الموالاة العرفية.[2]

انجام شوط ششم سعى و اعزام به ايران

س: زنى در شوط ششم سعى، حالش به هم خورده در عمره تمتع او را به ايران فرستادند، تكليف او در فرض مزبور چيست؟

[1]ص 142

[2]ملحق ص 116

الشيخ البهجت: اگر از جهت مرض رفع حصر او شده براى خروج از احرام بايد خودش و اگر نمى‌تواند نائبش اعمال عمرۀ مفرده را به غير از احرام بجاآورد ولى تقصير را بايد خودش بجاآورد با مراعات ترتيب و اگر از جهت مرض نمى‌تواند برود احتياط آن است كه به وظيفۀ محصور عمل نمايد.[1]

الشيخ التبريزي (قدس سره): با فرض انقضاء وقت عمرۀ تمتع عمره‌اش باطل است و بنا بر اظهر از احرام خارج شده.[2]

الشيخ الصافي: در فرض سؤال چنانچه برگشتن و تتميم عمره برايش ممكن نيست بايد شخصى را نائب بگيرد كه باقى سعى را به نيابت او انجام دهد و بعد از آن به منوب عنه خبر دهند تا منوب عنه خودش تقصير كند و از احرام خارج شود و تا اين اعمال انجام نشده به حال احرام باقى است و چون عمرۀ مذكوره مبدّل به عمره مفرده شده لازم است، منوب عنه بعد از تقصير كسى را نائب كند كه از طرف او طواف نساء و نماز آن را هم بجاآورد.[3]

[1]كتبى.

[2]كتبى.

[3]كتبى.

این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة

ملحقات تقصير

این صفحه در کتاب اصلی بدون متن است / هذه الصفحة فارغة في النسخة المطبوعة

اكتفا به ناخن گرفتن در تقصير

السيد الخوئي (قدس سره): إذا قلم المحرم أظافره فأدمى اعتماداً على فتوى من جوزه وجب الكفارة على المفتي على الأحوط.[1]

السيد السيستاني: المشهور تحقق التقصير بأخذ شي‌ء من ظفر اليد أو الرجل و لكن الأحوط عدم الاكتفاء به و تأخير الإتيان به عن الأخذ من الشعر.[2]

منه أيضاً: يجوز حلق الرأس للمتمتع بعد خروجه من الإحرام و قبل الحج و ان كان الأحوط تركه.[3]

منه أيضاً: وجب الكفارة على المفتى على الأحوط.[4]

السيد الشبيري: وجب التكفير على المجيز في صورة و على المفتي في صورة أخرى.[5]

[1]275 م

[2]ص 178

[3]ص 124

[4]275 م

[5]333 م

الشيخ البهجت: وجبت الكفارة على المفتي.[1]

الشيخ الفاضل: ظاهراً تراشيدن سر بين عمره تمتع و حج تمتع اشكالى ندارد، ولى رعايت احتياط خوب است.[2]

الشيخ المكارم: ولى احتياط آن است كه به كوتاه كردن ناخن به تنهايى اكتفا نكند.[3]

الشيخ الوحيد: لزم المفتي شاة عند المشهور و هو أحوط.[4]

أقول: مراجع عظام دامت بركاتهم اكتفا به ناخن گرفتن را كافى مى‌دانند هرچند احوط استحبابى آن است كه قدرى از موى سر يا محاسن بچيند.

تقصير با موى عانه و زير بغل

الإمام الخميني (قدس سره): اكتفا كردن به تقصير موى زير بغل يا عانه محل اشكال است.[5]

السيد السيستاني: نظر معظم له در مناسك و دو ملحق مناسك به دست نيامد.

السيد الشبيري: كوتاه كردن موى بدن و زير بغل و عانه و ابرو براى تقصير ظاهراً كفايت نمى‌كند.[6]

*** الشيخ الفاضل: حاشيه ندارد.

الشيخ المكارم: حاشيه ندارد.

الشيخ النوري: حاشيه ندارد.

مؤلّف: مقتضاى احتياط آن است كه با سر و ريش و شارب تقصير كند.

[1]262 م

[2]ص 253

[3]ص 125 مع التلخيص.

[4]272 م

[5]واجبات منى م (1129).

[6]ص 208