وجه تخصيص اين اسم بآن شبان چراست بايد كه از روى مرحمت و احسان براى اين بنده خاص خود بيان و عيان نمائى .
آن حضرت ( ع ) فرمود كه : پدرم حكايت كرد از پدر بزرگوار خود حضرت علىّ ( ع ) گفت كه : حضرت رسول ايزد معبود فرمود كه : هر گاه فرزندم جعفر بن محمّد بن علىّ بن الحسين بن علىّ بن أبى طالب عليهم السّلام متولَّد گردد بايد كه او را بصادق مسمّى گردانيد زيرا كه ولد پنجم او كه أيضا مسمّى به جعفر است دعوى امامت نمايد و اين نوع جرأت بر حضرت ربّ العزّت از روى كذب فرمايد .
پس او در نزد خداى وهّاب كذّاب و مرتاب و مفترى بحضرت خداى وهّابست و او مخالف حكم پدر و حاسد برادر اوست و اين آن كس است كه كشف ستر خداى تبارك و تعالى در هنگام غيبت ولىّ ايزد علَّام نمايد .
پس آنگاه حضرت علىّ بن الحسين ( ع ) گريهء بسيار كرد و گفت : گوئيا من جعفر كذّاب را مىبينم كه طاغيان زمان خود را ترغيب و تحريص بر تفتيش أمر ولىّ الله تعالى كه غايب در حفظ و حمايت اله و محروس و در پناه بود مينمايد و متوكَّل را بحرم محترم پدر مكرّم از روى جهل و حرص گردد تا مطَّلع بولادت آن صاحب سعادت و مظفّر بر آن ولىّ ربّ العزّت شده او را بطمع ميراث پدر بقتل آرد و أخذ حقّ او بغير حقّ نمايد .
أبو خالد گويد كه : من گفتم : يا ابن رسول الله ( ص ) اين أمر چنان خواهد شد كه شما فرموديد ؟
گفت : آرى مرا به پروردگار قسم است كه اين مقدّمات در صحيفهء كه ذكر محن كه بر ما أئمّة الهدى عليهم السّلام جارى و سارى خواهد شد ،
مكتوب و مرقوم است كه بعد از حضرت رسول آخر الزّمان به ما چنين و چنان شدايد و محن واقع و عيان خواهد شد .
أبو خالد روايت كند كه من بآن حضرت عرض نمودم كه : يا ابن رسول الله ( ص ) بعد از آن أحوال آن أعيان در جهان بچه نوع انجام و انصرام خواهد يافت ؟
حضرت سيّد السّاجدين امام زين العابدين ( ع ) فرمود كه : أيّام امامت و ولايت ممتدّ بأيّام غيبت ولىّ حضرت ايزد داور امام ثانى عشر از از أوصياى حضرت پيغمبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم گردد و همين أعيان بعد از نبىّ الانس و الجانّ أئمّه و هدات تمامى خلقاناند .
آنگاه حضرت ولىّ الله علىّ بن الحسين ( ع ) فرمود كه : يا أبا خالد أهل زمان غيبت آن ولىّ ربّ العزّت كه قائل بامامت و منتظر ظهور آن صاحب سعادتاند بهترين أهل زمان و أفضل آن خلقانند زيرا كه قادر سبحان اعطاى عقول و أفهام و معرفت بايشان از روى مرحمت و احسان چندان نمود و أسباب غيبت آن امام الامّة را بنوعى بر ايشان واضح و عيان فرمود كه غيبت آن حضرت در پيش امّت آن وقت بمنزلت مشاهدت و رؤيت است و آن شيعيان و محبّان ما را حضرت واجب تعالى در آن بمنزلهء مجاهدان و غازيان در - خدمت رسول ايزد منّان بسيف و سنان گردانيد و اين جماعت مخلصان به حقّ و شيعيان ما از روى صدقند و اين طايفهء أعيان قائل بدين خداى تعالى بسرّ و آشكارا و بعلانيت و خفا در تمامى صباح و مساءاند .
بعد از آن علىّ بن الحسين ( ع ) فرمود كه : انتظار فرج در ايّام شدّت أرباب بليّت را از أعظم فرج است بيگمان و شبهت .
و باسناد مقدّم مذكور از حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام مروى و منقول است در تفسير آيهء قول حضرت ايزد وهّاب * ( وَلَكُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ يا أُولِي الأَلْبابِ ) * .
يعنى : اى امّت سيّد البريّات شما را در قصاص حيات است زيرا كه چون شخصى ارادهء قتل كسى نمايد بعد از آنكه عالم و عارف و شاهد ، و واقف گردد كه اگر او آن كس را بقتل رساند البتّه وارث مقتول آن قاتل را به قصاص مورث خود مقتول ميگرداند بىشبهه در آن حال جرأت و اقبال بقتل آن بندهء ايزد متعال ننمايد و بواسطهء همين از قتل بلكه از ارادهء آن باز آيد پس در اين حال كه آن شخص از ترس قصاص ترك قتل نمود اين كفّ از قتل موجب حيات دو بندهء عزّ و جلّ گرديد يكى جانى و ديگر مجنىّ عليه ، بلكه وسيلهء حيات غير اين دو كس از ساير بندگان خداى تعالى و تقدّس است زيرا كه مردمان چون بدانند كه اگر اقدام بقتل خلقان نمايند بموجب أمر قادر سبحان قصاص واجب و عيان گردد در آن زمان بىشبهه و گمان جرأت بر آن ننمايند .
* ( يا أُولِي الأَلْبابِ ) * ، يعنى : اى صاحبان عقول .
* ( لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ) * ، يعنى : وجوب قصاص محض بواسطهء تقوى و رستگارى و نجات از شدّت عذاب ايزد بارى است .
پس آنگاه حضرت امام الامّه زين العابدين عليه السّلام و التّحيّه فرمود كه : اى بندگان حضرت ايزد منّان اين قصاص قتل شما براى آن كسى است كه او را در دار دنيا بقتل رسانيد و روح آن بندهء واهب سبّوح را فانى گردانيد و چون شما را در عوض قصاص كنند تحمّل كه در آخرت شما را از آن
طلب و بازخواست نكنند .
آيا دوست داريد كه شما را مخبر و مطَّلع گردانم بچيزى كه آن أعظم از قتل و آنچه حضرت عزّ و جلّ بر قاتل واجب و لازم گردانيد از آنچه آن أعظم از اين قصاص است .
آن جماعت گفتند : بلى يا بن رسول آخر الزّمان اين كلمات مرحمت و احسان است .
حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام فرمود : أعظم از اين قتل آنست كه بسبب آن بحال اين محبّان و شيعيان بقتل آرند كه أصلا آن منجرّ نگردد ، بعد از آن آن را زندگى نيايد .
حضّار مجلس بهشت آثار گفتند : يا بن نبىّ المختار آنچه آن أعظم از قتل انسان و قصاص ايشان كدام است .
حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام فرمود كه : آن گمراهى از ادراك نبوّت حضرت رسالت پناهى است و اضلال از ولايت علىّ و آل عليهم سلام الله الملك الفعّال و سلوك مسلك غير سبيل حضرت ذو الجلال و عادى گردد بوسيلهء اتّباع طريق أعداء علىّ عليه السّلام و قايل بامامت آن عاديان لئام و دفع حقّ علىّ عليه السّلام نموده منكر فضل آن ولىّ عزّ و جلّ گردد و آن را اعطا به اعداى آن حضرت نمايد و أصلا باك از آن نداشته باشد و تعظيم دشمن آن ولىّ حضرت مهيمن را دوست داشته باشد پس اين كشته شدن در آن عالم باعث تخليد مقتول در نار جهنّم است زيرا كه جزاى آن قتل پيوسته خلود و ابود در آتش دوزخ است .
و از حضرت أبو محمّد الحسن بن علىّ العسكرى عليه السّلام مروى و
منقول است كه : مردى با خصم خود بخدمت حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام آمده گفت : يا بن رسول الله اين مرد پدرم را بقتل آورد .
حضرت سيّد السّاجدين امام زين العابدين ( ع ) از مدّعى عليه حقيقت آن استعلام نمود آن كس اعتراف بقتل پدر مدّعى فرمود در حال آن ولىّ ايزد متعال بر او قصاص و قتال واجب و لازم بناء على اقراره گردانيد و بعد از آن از مدّعى قود سؤال عفو از قتل مدّعى عليه نمود و فرمود كه : چون عفو او موجب بسيارى ثواب و أجر از حضرت عزيز وهّابست أنسب آنست كه تو از قتل او درگذرى و نفس او را بمعرض تلف نيارى .
نفس مدّعى عليه به كلام عفو راضى و خوشحال نگرديد .
حضرت علىّ بن الحسين ( ع ) در آن حال روى بآن ولىّ دم يعنى مدّعى كه مستحقّ از طرف از براى قصاص بود آورده گفت : اگر اين مرد را بر تو فضل و حقّ باشد بايد كه بخاطر آرى و اين جنايت را باو بخشى و او را بوسيلهء آن حقّ نكشى و طلب مغفرت اين گناه او از حضرت آله نمائى و او را باين جرايم عفو فرمائى .
آن مرد گفت : يا بن رسول الله ( ص ) او را بر من حقّ است لكن آنقدر نيست كه از واسطهء آن او را عفو نمايم و خون والد خود طلب نفرمايم .
حضرت امام زين العابدين عليه السّلام فرمود كه : از او چه ميخواهى گفت : يا ابن رسول الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم اگر ارادهء شما باشد كه من بهمان حقّ قليل او با او مصالحه بديت كنم و از قتل او درگذرم من نيز صلح كردم و عفو او نمودم .
حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام فرمود كه : حقّ او در ذمّهء شما
چيست ؟ گفت : يا ابن رسول الله ( ص ) تلقين توحيد خداى مجيد و نبوّت حضرت رسول لازم التّمجيد ( ص ) و تعليم امامت علىّ بن أبى طالب ( ع ) و أئمّهء معصومين عليهم سلام الملك الحميد بما نمود .
علىّ بن الحسين ( ع ) فرمود كه : اين وفا و كفايت بخون پدرت باعتقاد تو نميكند .
و الله بخداى عالم مرا قسم است كه اين تلقين و تعليم أعيان دين قويم و آداب شريعت مستقيم سواى خون أنبياى مرسلين و أئمّهء معصومين صلوات الله عليهم أجمعين وفا و كفايت بدماء تمامى أهل زمين از أوّلين و آخرين اگر مقتول شوند مينمايد ليكن وفا بدماء أنبياء و أئمّة الهدى عليهم السّلام نكند و از حضرت امام الباطن و الظَّاهر محمّد بن علىّ الباقر عليهم السّلام منقول و مرويست كه محمّد بن شهاب الزّهرى داخل دولتسراى حضرت علىّ بن الحسين ( ع ) شد و بشرف بساطبوسى آن حضرت مشرّف گشته ليكن با كمال حزن و اندوه بود .
حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام چون او را بدان حال مشاهدت نمود و فرمود كه : يا فلان چرا مغموم و مهمومى ؟
گفت : يا بن رسول الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم غم و همّ و اندوه و ألم بر من متابع و متوالى گرديد بواسطهء آنكه مرا ممتحن گردانيد بجمعى كه حسّاد نعمت من و طامعان مال من از آن جماعت كه از ما اميدواريها ميداشتند ، و من نيكوئيها نسبت بايشان كردم و از آن جماعت گمان خوبى و احسان داشتم ظنّ من خلاف واقع بود و بغير آزار از آن طايفه أمر ديگر متصوّر شود .
حضرت علىّ بن الحسين ( ع ) فرمود كه : يا فلان حفظ لسان در حقّ اخوان باعث صيد دلهاى ايشان و مالكيت آن محبّان است .
زهرى گفت : يا بن رسول الله ( ص ) من نيكوئى بايشان آنچه از دست و زبان مىآيد تقصير در آن ننمودم .
سيّد السّاجدين عليه السّلام فرمود : هيهات ، هيهات ، زنهار زنهار ، عجب بنفس خود راه ندهى و متكلَّم بكلام نگردى كه چون بدلهاى مردمان رسد انكار تو بر ايشان واجب و لازم گردد و اگر ترا أحيانا عذر آن كلام باشد بسا كه هر كس آن عذر ترا نشنود و ترا قدرت و امكان نيست كه آن عذر را برّ و بحر بشنوانى .
اى زهرى هر گاه عقل كسى در باب مقدّمه كامل نباشد و بحقيقت آن چيز كما ينبغى و يليق نرسد يقين كه هلاكت آن كس در آن أمر بغايت سهل و آسان است .
يا زهرى نه طريق زيست و سلوك در ميان مسلمانان آنست كه همگى ايشان را بمنزلهء اهل بيت و خويشان خود شمرى ، پيران ايشان را به منزلهء پدر دانى و جوانان ايشان بجاى فرزند خود قياس كنى و جمعى كه در سنّ با تو شريك و سهيم باشند آنها را برادران خود دانى تا در طريق سلوك در نمانى و هر گاه بمتابعان حضرت رسول صلَّى الله عليه و آله و سلَّم باين نوع سلوك كنى پس بكدام طايفه از اين مردم راضى بتعدّى و ظلم گردى ، و خوشحال بنفرين و دعاى بد و ستم كدام جماعت از اين مردم شوى ، و كدام طايفه را هتك ستر ايشان كنى .
يقين كه هر گاه ايشان بمنزلهء پدر و برادران و فرزندان باشند هرگز
راضى بسلوك خلاف رضاى ايشان نگردى و اگر شيطان بعرض تو رساند كه تو أفضل از ساير مسلمانان أهل قبله در معرفت و ايمان خواهى بود ، پس بايد كه نظر بحال هر يك از أهل قبله نمائى اگر آن كس از تو بزرگتر باشد پس بگوئى كه آن بندهء ايزد سبحان چون در عمل صالح و ايمان سبقت به من دارد پس او بيقين از من بهتر خواهد بود و اگر او در سنّ از تو أصغر باشد كه بنفس خود گوئى كه من بآن بنده الهى در معاصى و ملاهى و گناه و روسياهى سابقم پس بواسطهء اين همين بنده أرحم الرّاحمين از من بهتر خواهد بود .
و اگر در سنّ برابر تو باشد بايد كه بنفس خود گوئى كه من در گناه خود مقيم و در گناه او بشكّ چرا يقين را بشكّ بگذارم و آن را بعمل نيارم .
و اگر جميع مسلمانان را در تعظيم و توقير و تكريم و تبجيل خود راغب و تحريص نمائى ، پس بگوئى كه اين فضل و احسان از توجّه و مرحمت واهب بىامتنان است كه آن جماعت نسبت بشما ظاهر و عيان كردند و اگر از اين جماعت آزار و جفا و انقباض و ايذا از سرا پا بينى آن را از وزر و خطاياى خود دانسته كه بآن مؤاخذ گشتى بدرستى كه تو اگر آنچه من گفتم عمل نمائى حضرت عزّ و جلّ اين أمر را بتو سهل و يسير و عيش ترا بغايت خوش و قرير گرداند .
بايد كه أصدقاء خود را بسيار و أعداء را كم و خوار گردانى و از ترحّم كه بمردم نمودى خوشحال باشى و از آنكه كسى بتو جفا كرده باشد و تو مكافات به جفا نكرده باشى در تأسّف و بدحالى نباشى .
اى زهرى بدان كه أكرم و أسخى مردمان بمعشر مردمان آن كسى است