کتاب احادیث و قصص مثنوی

(118) (73) (هست ز اسماء خدا «نعمَ الرّفيق») (احاديث) (119) (73) (داد الفت حق ميان جسم و جان) (اقوال) (120) (74) (گفت احمد6قلب را گوش است و چشم) (احاديث) (121) (74) ( «وا ندارد كارش (خدا) از كار دگر») (احاديث) (122) (74) (قارى قرآن كليم من بُوَد) (احاديث) (122) (74) (هست قارى با نبوّت مندرج) (احاديث) (123) (75) (آدمى را آفتى چون شهرت است) (احاديث) (اقوال) (124) (75) ( «بود بازرگان و او را طوطيى») (قصص) (تمثيلات) (124) (75) (با سليمان گفت مرغك راز خويش) (قصص) (124) (76) (بشنو از عطّار اينك قصّه را) (قصص) (تمثيلات) (125) (77) ( «يا ربى زو، شصت لبيك از خدا») (احاديث) (126) (77) (چون تو را مالى رسد بر گير از آن) (احاديث) (127) (78) ( «مدّتى مى‌بايدش (مريد) لب دوختن») (اقوال) (128) (78) (آدمى را لالى از كرّى بُوَد) (اقوال) (129) (79) (اشك شويد هر عتاب و هر گناه) (قصص) (130) (79) (روزى پاكت دهد نور و كمال) (اقوال) (131) (79) (متّقى مشتاق مرگ و رفتن است) (اقوال) (132) (79) (گفته چون تيرى است جَسته از كمان) (تمثيلات) (133) (80) (اى زبان، خوب و بد اعضا تويى) (قصص) (134) (80) (شد مقدّم خلقت جان بر جَسد) (احاديث) (135) (80) (حق بود مقتول خود را خون بها) (احاديث) (136) (81) ( «اى حيات عاشقان در مردگى») (اقوال) (137) (81) (هست نيّتها اساس حشر و نشر) (احاديث) (138) (82) (حق غيور است و غيوران را مُحب) (احاديث) (139) (83) ( «وقت» باشد جلوه‌اى از غيرتش) (اقوال) (140) (83) (حق بُوَد مشتاق دلهاى حزين) (احاديث) (141) (83) (خنده آيد خالق ما را ز ما) (احاديث)

(142) (84) (بر گياهان چنگ اندازد غريق) (تمثيلات) (143) (84) ( «كوشش بى‌هوده به از خفتگى») (قصص) (144) (84) (در پناه كوه، الياس آرميد) (قصص) (145) (85) (مادح خود را خفيف و خوار ساز) (احاديث) (145) (85) ( «مدح» باشد در حقيقت همچو «قتل») (اقوال) (146) (86) (بو سعيد و قصّه طنبور زن) (قصص) (146) (87) (اينك از عطّار بشنو قصّه را) (قصص) (147) (88) (صور اسرافيل احياگر شود) (احاديث) (قصص) (148) (89) (حق براى صالحان چشم است و گوش) (احاديث) (149) (89) (هر كه وقف حق شود حق يار اوست) (احاديث) (150) (90) ( «گفت پيغمبر كه اصحابى نجوم») (احاديث) (151) (90) ( «گفت طُوبى مَن رَآنى، مصطفى») (احاديث) (152) (91) (هان! نسيم رحمت حق مى‌وزد) (احاديث) (153) (92) (شاخ طوبى رويد از بيت على (ع)) (اقوال) (قصص) (154) (92) (روح باشد مصطفى، تن اشترش) (اقوال) (155) (92) (اى حميرا بهر من كن گفت و گو) (احاديث) (156) (93) (نيست ماده نيست نر روح بشر) (اقوال) (156) (93) (ننگرد حق صورت اشخاص را) (احاديث) (157) (93) ( «مصطفى گويان ارحنا يا بلال») (احاديث) (158) (94) (شد نماز صبح، احمد6را قضا) (قصص) (159) (95) (استحاله پاك گرداند نجس) (احاديث) (160) (95) (گفت احمد6من ز يوسف املحم) (احاديث) (161) (96) ( «غيب را ابرى و آبى ديگر است») (قصص) (162) (96) ( «تن مپوشانيد از باد بهار») (احاديث) (163) (96) (آن ستون نالان شد از هجر رسول) (قصص) (164) (98) ( «پنج نوبت مى‌زنند از بهر دين») (قصص) (165) (98) (سنگ در دست نبى6تسبيح گفت) (قصص)

(166) (99) (كينه جو مى‌نوشد از مقتول خون) (قصص) (تمثيلات) (167) (99) (كس نداند قيمت يك لحظه عمر) (اقوال) (168) (99) (دو فرشته هر سحر پندت دهند) (احاديث) (169) (100) (قصّه مأمون و اعرابى و آب) (قصص) (170) (103) (سامرى منفور خاص و عام شد) (قصص) (171) (103) (شد عيال اللَّه مخلوقات حق) (احاديث) (172) (103) (يك جوال از گندم و ديگر ز سنگ!) (قصص) (173) (104) (نيست گنجى چون قناعت با دوام) (احاديث) (174) (104) (گفت احمد6فقر باشد فخر من) (احاديث) (175) (105) (مال باشد صاحبش را عيب پوش) (احاديث) (اقوال) (176) (105) (كى غناى قلب از ثروت بُوَد) (احاديث) (اقوال) (177) (106) (افتخار مصطفى6بر فقر بود) (احاديث) (178) (106) (قصّه مرد و درخت و كيد زن) (قصص) (179) (106) (چهره احمد6گواه صدق اوست) (اقوال) (179) (107) (قصّه سقراط و آن گستاخ زن) (قصص) (180) (107) (خواست احمد6از حميرا گفت و گو) (احاديث) (181) (108) (بهترين است آن كه زن را نيك داشت) (احاديث) (181) (108) (زن شود گستاخ بر مرد كريم) (اقوال) (181) (108) (قصّه احنف شنو از قصر شام) (قصص) (182) (109) ( «چون قضا آيد فرو پوشد بصر») (احاديث) (183) (109) (كس به جز بر فطرت سالم نزاد) (احاديث) (184) (109) (داستان نعل وارونه شنو) (قصص) (تمثيلات) (185) (110) (ناقه صالح ز حق اعجاز بود) (قصص) (186) (110) (ناقه را كشتند و واجب شد عذاب) (قصص) (187) (111) (زيرك از چهره شناسد اين و آن) (احاديث) (188) (111) (سنگ گردد لعل ليكن ز آفتاب) (اقوال) (189) (112) (هست سركه خوب و نيكو نان خورش) (احاديث)

(190) (112) (بنگرد مؤمن به نور ربّ خويش) (احاديث) (191) (112) (حبّ اشيا كور و كر سازد تو را) (احاديث) (192) (113) (مى‌نگنجد حق مگر در قلب پاك) (احاديث) (193) (114) ( «رحمت من بر غضب هم سابق است») (احاديث) (194) (114) ( «او ز يك تصديق صدّيقى شده») (قصص) (195) (115) (بشنو از مجنون و بيمارى يار) (قصص) (196) (116) (هان! بپوشانيد چشمان از حرام) (احاديث) (197) (116) ( «ربِّ سَلِّم» هست ذكر مصطفى6) (احاديث) (198) (116) (ديدن مؤمن بُوَد از نور حق) (احاديث) (199) (117) (يافت موسى آتشى امّا ز وحى!) (قصص) (200) (117) (برد عيسى را خدا در آسمان) (قصص) (201) (117) (خاك خواهى رو سوى توده‌ى كلان!) (تمثيلات) (202) (118) (مردمان هستند بر دين ملوك) (اقوال) (تمثيلات) (203) (118) (با زلال نهر جوها شد زلال) (احاديث) (اقوال) (204) (119) (داستان نحوى از قول عُبيد) (قصص) (204) (120) (قصه‌اى ديگر ز نحويّون شنو) (قصص) (205) (120) (آفريدم خلق را بهر شناخت) (احاديث) (206) (121) (چون كه كوبى در، به رويت وا شود) (اقوال) (تمثيلات) (207) (122) (بر مسلمان هست گل خوردن حرام) (احاديث) (208) (122) (نقص انسان است: سيرى يا كه جوع) (احاديث) (اقوال) (209) (123) (تا سگت باشد گرسنه رام توست) (تمثيلات) (210) (123) (بهترين داروست پرهيز از خوراك) (اقوال) (211) (124) (پس قيامت روز عرض اكبر است) (اقوال) (211) (124) (مرتضى فرمود من فايز شدم) (احاديث) (212) (124) (آن كه بى‌پير است شيطان پير اوست) (احاديث) (213) (124) (نيست يكسان مشورت با ديگران) (اقوال) (214) (125) ( «تو تقرّب جو به عقل و سرّ خويش») (احاديث)

(215) (126) (هست دور از رحمت حق خال كوب) (احاديث) (216) (126) (شير و تقسيم غنايم را شنو) (تمثيلات) (217) (128) (در جماعت هست رحمتهاى حق) (احاديث) (218) (128) (آن كه گويد «من» ز محرومان شود) (قصص) (218) (129) (بشنو از عطّار عقل و عشق را) (قصص) (219) (130) (هست هر لحظه خدا را سه سپاه) (احاديث) (220) (131) (انبيا فرزند نور واحدند) (احاديث) (221) (131) (گفت احمد6امّتم مرحومه است) (احاديث) (222) (132) (هديه آيينه را بينى مدام!) (قصص) (223) (133) (گشت مرتد كاتبى عصر رسول) (قصص) (224) (134) (حق كند عفو و مُحبّ عفو، اوست) (احاديث) (225) (134) (زشت رويى كه شكست آيينه را) (قصص) (226) (135) (گفت احمد6رو اعاده كن نماز) (قصص) (227) (135) (ديدن اخوان، نبى6را آرزوست) (احاديث) (228) (136) (نقش روم و صيقل چين را ببين) (قصص) (229) (139) (مصطفى6از حارثه تجليل كرد) (قصص) (230) (140) (بطن ما در منشأ سعد و شقا) (احاديث) (231) (140) (بينش مؤمن ز نور حق بُوَد) (احاديث) (232) (140) (ردّ تهمت كرد لقمان حكيم) (قصص) (233) (141) (پر اثر باشد دعاى در خفا) (احاديث) (234) (141) ( «گفت پيغمبر كه: اصحابى نجوم») (احاديث) (235) (141) (شد قوى‌تر آدمى از كاينات) (احاديث) (236) (142) (آتشى كه سرد گردد با زكات) (قصص) (237) (143) ( «از على آموز اخلاص عمل») (قصص) (237) (144) (قصّه‌هايى ديگر از اخلاص بين) (قصص) (238) (144) (مصطفى6را حق دهد آب و غذا) (احاديث) (239) (145) (هست باب علم پيغمبر6على (ع)) (احاديث)

(240) (145) (گه شود مبعوث، يك تن امّتى) (احاديث) (241) (146) (آن كه شد للَّه، ايمانش فزود) (احاديث) (242) (146) (قدر فهم هر كسى بودش6سخن) (احاديث) (243) (147) (رحمتش بر خشم او سبقت گرفت) (احاديث) (244) (147) (معصيت گاهى تو را جنّت بَرَد!) (احاديث) (245) (147) (من چگونه قاتل خود را كُشم؟!) (احاديث) (246) (149) (آنچه بايد شد شود، جَفَّ القلم) (احاديث) (247) (149) (بهر دنيا نيست پيكار على (ع)) (احاديث) (248) (150) (جاى گنج، احمد6فقيرى را گزيد) (قصص) (249) (152) (مصطفى6را با خدا ميقاتهاست) (احاديث) (250) (152) (آرزوى مرگ كى دارد يهود) (احاديث) (251) (153) (هست ملعون هادم بنيان حق) (احاديث)

«دفتر دوم»

(252) (155) (گر چه تنهايى حذر كن از بَدان) (احاديث) (253) (155) (هست مؤمن بهر مؤمن آينه) (احاديث) (254) (156) (خواب عالم ذكر و بيدارى بُوَد) (احاديث) (255) (156) (حق جميلش دان و مشتاق جمال) (احاديث) (256) (157) (يار بهر يار چون آيينه است) (احاديث) (257) (157) (رؤيت ماه و خليفه‌ى مسلمين) (اقوال) (258) (158) ( «بس دعاها كان زيان است و هلاك) (احاديث) (259) (158) (اسم اعظم اهل را بايد نه غير) (قصص) (260) (159) (مؤمنان باشند نفس واحده) (احاديث) (261) (160) (هر كه نور حق بر او تابيد، رَست) (احاديث) (262) (160) (كن حذر از سبزه‌هاى مزبله) (احاديث) (263) (160) (در دل مؤمن شود حكمت مقيم) (احاديث) (264) (161) (قصّه باز سپيد و پير زن) (قصص) (تمثيلات) (265) (162) (هست برتر مصطفى و امّتش) (احاديث)

(266) (163) (گنج پنهان بود حق، او را شناس) (احاديث) (267) (163) (قصّه‌ها بشنو ز شيخ و وام او) (قصص) (268) (164) (هر سحر باشد نداى دو مَلَك) (احاديث) (269) (164) (صدق ابراهيم و فرزندش شنو) (قصص) (270) (165) (قصّه آن كر كه آمد ز آسيا) (قصص) (271) (166) (گر حبيبم نيست چشم از بهر چيست؟) (قصص) (272) (167) ( «آنچنان بنما به ما آن را كه هست») (احاديث) (273) (168) (دشمن سر سخت انسان نَفس اوست) (احاديث) (274) (168) (قصّه شيرى كه مركب شد به شب!) (قصص) (275) (170) (شد خر مهمان طعام ميهمان!) (قصص) (276) (170) ( «چون قضا آيد چه سود است احتياط») (احاديث) (277) (171) (فقر باشد موجب كفر و گناه) (احاديث) (278) (171) (آنچه گيرد دست بايد پس دهد) (احاديث) (279) (172) (قصّه بو بكر و انفاقش شنو) (قصص) (280) (172) (انتظار خير از مفلس خطاست) (قصص) (281) (173) (هست ايذا هر كجا مؤمن رود) (احاديث) (282) (174) (چون نباشد صبر از ايمان مگو) (احاديث) (283) (175) ( «از پى هر درد درمان آفريد») (احاديث) (284) (176) (رفتن جان را ببيند محتضر) (احاديث) (285) (177) (مركب او6زين و پالانى نداشت) (قصص) (286) (177) (از «اگر كردن» حذر بايد نمود) (احاديث) (287) (178) (بهترين اعطاى حق خُلق نكوست) (احاديث) (288) (179) (نور حق را پرده‌ها در پرده‌هاست) (احاديث) (289) (180) ( «آدمى مخفى است در زير زبان») (احاديث) (290) (180) (چون يقين آيد عطا افزون شود) (احاديث) (291) (181) (جز خدا كس ز اوليا آگاه نيست) (احاديث) (292) (181) ( «متّحد جانهاى مردان خداست») (احاديث)

(293) (181) (ناقض تصميمهاى ما خداست) (احاديث) (294) (182) (نور مؤمن نار را خامُش كند) (احاديث) (295) (182) ( «اين سخا شاخى است از سرو بهشت») (احاديث) (296) (183) (مخلصان باشند دايم در خطر) (احاديث) (297) (183) (گشت محروم آن كه را شرم و حياست) (احاديث) (اقوال) (298) (184) (كرد شبلى دوستان را امتحان) (قصص) (299) (185) ( «دوست همچون زر، بلا چون آتش است») (احاديث) (300) (185) (عبد عبد عارفان را قصّه‌هاست) (قصص) (301) (187) (هست اهل صدق آگاه از قلوب) (احاديث) (اقوال) (302) (188) (قصّها بشنو ز شاكر نعمتان) (قصص) (302) (189) (تلخى ميوه ز شيرينى نكاست) (قصص) (303) (189) (هست ملعون آن كه نفزايد به عقل) (احاديث) (303) (190) (ناقص الاعضا بيابد لطف حق) (احاديث) (304) (190) (بنگرد مؤمن به نور ربّ خويش) (احاديث) (305) (190) (محو گردد نور از خورشيد و ماه) (احاديث) (306) (190) (پاى اين شمس و قمر پى مى‌شود) (احاديث) (307) (191) (قصّه خشكيدن چاه است و چشم!) (قصص) (308) (193) (با دعا شد سنگزاران سبزه‌زار) (قصص) (308) (193) (دامن كوهى كه پر شد از درخت) (قصص) (309) (194) (اهل ايمان تشنگان حكمت‌اند) (احاديث) (310) (195) ( «لاجرم جوينده يابنده بُوَد») (احاديث) (311) (195) (ساده لوحان و دعاهاشان شنو) (قصص) (312) (198) (بين خدا را در عيادت از مريض) (احاديث) (313) (198) (متقى را حق شود سمع و بصر) (احاديث) (314) (198) (هست مبغوض خدا حكم طلاق) (احاديث) (315) (199) ( «من نكردم امر تا سودى كنم») (احاديث) (316) (200) ( «ما زبان را ننگريم و دل را») (احاديث)